Речиси пет века, германскиот град Франкфурт бил град-држава во рамките на два главни германски ентитети:
Во Светото Римско Царство како Слободен Царски Град Франкфурт (германски: Freie Reichsstadt Frankfurt) (до 1806 година) Во Германскиот Сојуз како Слободен Град Франкфурт (Freie Stadt Frankfurt) (1815–66)
Франкфурт бил важен град на Светото Римско Царство, служел како седиште на царските избори од 885 година и град за царски крунисувања од 1562 година (претходно во Слободниот Царски Град Ахен) до 1792 година. Франкфурт бил прогласен за царски слободен град (Freie und Reichsstadt) во 1372 година, правејќи го градот ентитет на царска непосредност, што значело веднаш подреден на Светиот римски цар, а не на регионален владетел или локален благородник.
Поради неговото империјално значење, Франкфурт го преживеал посредувањето во 1803 година. По распадот на Светото Римско Царство во 1806 година, Франкфурт паднал под власта на Наполеон I, кој го доделил градот на Карл Теодор Антон Марија фон Далберг; градот станал познат како Кнежевство Франкфурт. Католичкиот свештеник Далберг ги еманципирал католиците кои живееле на границата на градот. Во 1810 година Далберг го споил Франкфурт со Кнежевството Ашафенбург, Грофовијата Вецлар, Фулда и Ханау за да го формира Големото Војводство Франкфурт. По поразот на Наполеон и распадот на Рајнскиот Сојуз, Франкфурт бил вратен на својот претнаполеонски устав преку Виенскиот конгрес од 1815 година и станал суверена град-држава и член на Германскиот Сојуз.
За време на периодот на Германскиот Сојуз, Франкфурт продолжил да биде главен град. Управното тело на сојузот, Бундестагот (официјално наречено Bundesversammlung, Федерално собрание) се наоѓал во палатата Турн и Таксис во центарот на градот Франкфурт. За време на револуциите од 1848 година, било формирано Франкфуртското собрание во обид да ги обедини германските држави на демократски начин. Токму тука прускиот крал Фридрих Вилхелм IV ја одбил понудата за круната на „Мала Германија“, бидејќи таа му била понудена од народно избраното собрание составено од револуционери на кои тој им се спротивставувал и затоа што ја сметал понудата за круна, само како право на владејачките монарси на одделните германски држави.
Во 1866 година Кралството Прусија влегло во војна со Австриското Царство поради Шлезвиг-Холштајн, предизвикувајќи ја Австро-пруската војна. Франкфурт, останувајќи лојален на Германскиот Сојуз, не се приклучил кон Прусија, но останал неутрален. По победата на Прусија, Франкфурт бил припоен со декрет на кралот на Прусија на 20 септември и станал дел од новоформираната провинција Хесен-Насау.
Историја
Развој на градот До главната улица Зеил, кај Росмаркт, покрај градскиот прстен и на бреговите на реката Мајна, богатото население на градот имало пространи куќи подигнати од архитекти како Салин де Монфорт и Фридрих Рампф. Тие исто така изградиле неколку научни здруженија, на пример политехничко друштво (Polytechnische Gesellschaft) и клубот за физика (Physikalischen Verein). Во 1819 година, Хајнрих Фридрих го основал друштвото за постарата германска историја (Gesellschaft für ältere deutsche Geschichtskunde). Во 1825 година, општинскиот архитект Јохан Фридрих Кристијан Хес ја изградил репрезентативната градска библиотека. Во исто време, новата конструкција на здружението за природни истражувања (Senckenbergische Naturforschende Gesellschaft) била развиена во Кулата Ешенхајм. Ова е местото каде Едуард Рупел ги започнал своите проширени истражувачки експедиции во Африка. Стадешуле, кое било отворено во 1829 година, привлекло реномирани уметници од цела Европа, меѓу кои, Бертел Торвалдсен, Филип Веит, Едуард фон Штајнле и Мориц фон Швинд. Граѓанските фондации и клубови го негувале културниот живот во градот, на пр. Уметничко здружение Франкфурт, Музејско друштво, Здружението Сесилија и театарот.мини|229x229пкс|Alte Börse (Старата берза) во 1845 година|левоВо 1828 година, градскиот градинар Себастијан Ринц издвоил земјиште за нови главни гробишта и нови еврејски гробишта, на околу 15 минути од старите градски ѕидини. Старите гробишта, кои датирале од средниот век, Петерскирхоф и старите еврејски гробишта биле затворени. Исто така, во 1828 година, компанијата Кноблах и Шиле, првата гасоводна фабрика, започнала да обезбедува гас за приватните домаќинства.
Во 1830 година градот го договорил одржувањето на црквите во сопственост на градот, платите на свештениците и свештеничкиот училишен систем во два договори за донација. Голем дел од постарите и помалите цркви, особено поранешните манастири, кои биле секуларизирани во 1803 година, се распаднале или биле користени за профани цели. Но, од друга страна, новата градба на Паулскирхе, која била во урната од 1789 година, конечно била завршена.
Урбаната област на градот полека растела надвор од просторот на бедемите, кои биле изградени на просторот на старите градски утврдувања, најпрво покрај старите селски патишта. До 1837 година, портите од ковано железо кон градот биле затворени навечер. Кој доцнел морал да плати такса – како во средниот век – наречена „Спербацен“, која довела до крвави борби („Спербаценкравал“) во 1830 и 1831 година.
Франкфурт како важен центар за транспорт и трговија мини|229x229пкс|Палатата Турн и Такси, фотографирана околу 1900 година, била поранешното седиште на Бундестагот, собранието на германските суверени. За време на годините во кои Франкфурт бил „Слободен град“, традиционалниот саем во Франкфурт бил од мало значење. Сепак, Франкфурт станал еден од главните центри за трговија и финансии во Европа. Најважната банкарска куќа во Франкфурт му припаѓала на семејството Ротшилд, кое основало банкарски и финансиски куќи низ цела Европа. Единствената друга банкарска куќа која можела да се спореди со банката Ротшилд била банката Бетман во сопственост на христијаните. Двете од овие банки доминирале во тргувањето со обврзници за различни европски земји.
Се случиле неколку значајни востанија против плановите за развој на Пруска тарифна унија бидејќи тие се заканувале да ја поткопаат улогата на Франкфурт како центар на транспорт и трговија. Во 1828 година градот се приклучил на трговското здружение на Средна Германија кое било против пруските активности. Сепак, тие не биле во можност да го спречат нивниот соседен град, Хесен-Дармштат, да се приклучи на регионот под кој се спроведувал прускиот данок. По основањето на германската царинска унија во 1834 година, чиј член станал и Насау, Франкфурт бил единствениот град што не бил дел од Пруската царинска унија, за разлика од околината. За краток временски период, трговијата во Франкфурт била драстично намалена. Во меѓувреме, трговијата со соседните градови, како Офенбах, Хохст и Бокенхајм, цветала. Во 1836 година слободниот град Франкфурт бил последниот што се приклучил на германската царинска унија.
Добрата локација на градот довело до тоа Франкфурт да стане транспортен центар. Во 1832 година Англија и Франкфурт потпишале договор со кој се дозволувало слободна трговија и превоз. За таа цел градското знаме било дизајнирано со користење на традиционалните бои на Франкфурт: две црвени и две бели ленти со Франкфуртскиот орел во горниот лев агол.
Од самиот почеток, градот имал водечка улога во проширувањето на германскиот железнички систем. Сите банкари од Франкфурт ја поддржале иницијативата и појавиле голем интерес за првите железници. Сепак, преговорите оделе бавно и почетната изградба на железницата започнала дури во 1839 година.
Франкфурт како главен град на Германскиот Сојуз Седиштето на Бундестагот било во палатата Турн и Таксис во центарот на градот Франкфурт, почнувајќи од 5 ноември 1816 година. Земјите-членки формирале делегации во градот. Централното федерално биро за истраги (Bundes-Central-Behörde für Untersuchungen), централна координативна институција на политичката полиција за сојузните земји-членки, била со седиште во Франкфурт од 1830-тите.
Црно-црвено-златно Франкфурт бил еден од главните центри на револуционерното движење „Формерц“ (превод: „пред-март“). Новинарот Лудвиг Берне бил роден во 1786 година на улица по име „Јуденгасе“ („Еврејска патека“) во еврејското гето во Франкфурт. Лудвиг Берне бил автор на сатирични дела, а подоцна станал една од истакнатите личности на литературното движење „Млада Германија“. Бидејќи Сојузното собрание и градските власти на Франкфурт се плашеле за својот углед, тие се обиделе да ги забранат политичките синдикати и да го потиснат тиражот на либералните публикации. Сепак, тие не биле успешни во нивните обиди да го направат тоа. Поттикнати од Јулската револуција од 1830 година, опозициските групи во градот Франкфурт биле потикнати од револуционерен дух. Но, чекорот од идеалистички жар до решителна акција целосно пропаднал. Составена претежно од студенти и полски офицери во егзил, група која се обидувала да започне револуција во Германија, наречена Франкфуртер Вахенстурм поради нападите врз полициските станици (Wachen), била предадена на 3 април 1833 година на полицијата и брутално соборена од малата војска на градот. Инцидентот, иако во голема мера неефикасен, сепак, имал застрашувачки ефект врз буржоаската елита на градот бидејќи како резултат на тоа 2.500 австриски и пруски војници биле стационирани во градот, што претставувало директен предизвик за суверенитетот на градот кој, во пресврт, довело до тоа дипломатите на кралската влада да го оцрнуваат Слободниот град како „либерална пустелија“. лево|мини|Споменик на Гете, подигнат во 1844 година од Лудвиг Михаел Шванталер Германската национална свест растела во текот на 1840-тите: скулпторот Лудвиг Шванталер создал споменик на Гете во 1844 година, а церемонијата на откривање станала собирна точка за националистите, како и состанокот на германските научници во градското собрание на Франкфурт, кој, непосредно пред овој состанокот, бил украсен со слики на сите 52 цареви на Светото Римско Царство создадени од уметници како Филип Веит, Алфред Ретел и Едуард фон Штајнле. Организација на демократските клубови во Франкфурт, Понеделнички клубови (Montagskränzchen), се состанувал од зимата 1845/46 година.
Во раните денови на март 1848 година, револуционерниот дух од Франција се прелеал во Германија. Како и секаде на друго место, народот на Франкфурт повикал на правата на слободата на печатот и слободата на собирање, уставна еднаквост за сите граѓани, амнестија за сите оние кои биле затворени поради политички активности и право на секој граѓанин да носи оружје. На 3 март 1848 година, сенатот на градот ги доделил сите права освен целосната еманципација на Евреите. Реформистите кои се состанале во Монтагскренхен повикале на реформа на уставот на градот. Сите граѓани требало да ги изберат членовите на основачкото собрание на градот. Ова собрание потоа требало да изработи нов устав за да ги замени законите што биле направени само како дополнување на стариот устав. мини|Фридрих Јучо, администраторот на имотот на Националното собрание, во бегство. Карикатура околу преминот во 1849/1850 година На 9 март 1848 година знаме со боите црна, црвена и златна за прв пат било развеано од покривот на палатата Турн и Такси во Франкфурт. На 31 март таканаречениот „претпарламент“ одржал состанок во Паулскирхе, која набрзина била претворена од црква во зграда на парламентот. Ѕидовите и прозорците на црквата биле украсени со знамиња со боите црна, црвена и златна, говорницата била покриена со ткаенина, а органот бил скриен со голема завеса, на која била прикажана слика од Филип Веит на која е прикажана Германија, држејќи знаме и меч. Фигурата била врамена од двете страни со ловорови венци и патриотски стихови. На местото каде што вообичаено стоел олтарот била поставена маса за претседателот.