Саксо-Кобург и Гота (германски: Sachsen-Coburg und Gotha), или Саксо-Кобург-Гота (германски: Sachsen-Coburg-Gotha) — Ернестинско, тирингиско војводство управувано од огранок на Домот на Ветин, кое се состоело од територии во денешните покраини Тирингија и Баварија во Германија.For a fascinating short history, see Davies, Norman, "Vanished Kingdoms: The Rise and Fall of States and Nations," at 539-573 (2012, Penguin Books)(). Војводството постоело од 1826 до 1918 година. Во ноември 1918 година, Чарлс Едвард, војводата од Саксо-Кобург и Гота, бил принуден да абдицира. Во 1920 година, северниот дел на војводството (од 1918 година, слободна држава Гота; културно и јазично Тирингија ) бил споен со шест други слободни тирингиски држави за да се формира Слободната држава Тирингија: Саксо-Вајмар-Ајзенах (до 1918 година големо војводство), Саксо-Алтенбург и Саксо-Мајнинген (до 1918 војводства), Шварцбург-Рудолштат и Шварцбург-Сондерсхаузен (до 1918 кнежевства), како и Народната Држава Ројс (до 1918 кнежевствата Ројс-Гера и Ројс-Грајц). Јужниот дел на војводството (од 1918 година, слободна покраина Кобург; културолошки и јазично франконски), како најјужна од Тирингиските држави, била единствената што, по референдум, станала дел од Слободната држава Баварија.
Името Саксо-Кобург-Гота, исто така, се однесувало на семејството на владејачката куќа на Саксо-Кобург и Гота, која играла многу различни улоги во династичката и политичката историја на Европа во 19 и 20 век. Во почетокот на 20 век, пред Првата светска војна, тоа било семејство на суверените на Обединетото Кралство, Белгија, Португалија, Бугарија и Саксо-Кобург-Гота. Во 1910 година, португалскиот крал бил сменет, а истото се случило во Саксо-Кобург-Гота во 1918 година и во Бугарија во 1946 година. Од 2022, гранките на семејството сè уште владеат во Белгија, Обединетото Кралство и другите кралства на Комонвелтот. Поранешниот цар на Бугарија, Симеон II (владеел 1943–46), го задржал своето презиме додека бил премиер на Бугарија од 2001 до 2005 година.
Историја лево|мини|180x180пкс| Војводски стандард на Саксо-Кобург и Гота Војводството се родило кога арбитражата на кралот на Саксонија, Фридрих Август, тој го изготвил договорот од Хилдбургхаузен на 12 ноември 1826 година за Gothaische Teilung (Готан дивизија), обемното преуредување на Ернестинските војводства. По изумирањето на линијата Саксо-Гота-Алтенбург, војводата од Саксо-Хилдбургхаузен го заменил своето Војводство за Саксо-Алтенбург. Линијата Саксо-Мајнинген станала Саксо-Хилдбургхаузен и од Саксо-Кобург-Залфелд ги добила териториите Залфелдер, како и округот Темар и местата Маперг, Могер, Либау и Оерлсдорф. Војводството Саксо-Кобург-Залфелд за возврат го добило Војводството Саксо-Кобург, окрузите Кенигсберг и Сонефелд од Саксо-Хилдбургхаузен и имотите на Каленберг и Гауерштат од Саксо-Мајнинген.
Дотогаш, Кнежевството Лихтенберг, на реката Нахе, веќе десет години било дел од Војводството Кобург. Ернест III, суверенот на Саксо-Кобург-Залфелд, го добил во 1816 година од Конгресот на Виена за неговата помош на сојузниците во нивната војна против Франција. Но, поради големата оддалеченост од Кобург и немирите предизвикани од фестивалот Хамбах, војводата го продал Кнежевството во 1834 година на Прусија. мини|400x400px|Тирингиските држави и нивните престолнини до 1918 г.Слободни држави 1918-1920; обединети како Тирингија од 1920 година.Војводства ЕрнестинКнежевства РојсКнежевства ШварцбургОколни држави и нивните главни градовиНадвор од Германското Царство Новосоздаденото Војводство Саксо-Кобург и Гота првично било двојно војводство, управувано од Ернест III како војвода Ернест I во лична заедница, Erdmann, Coburg, Bayern und das Reich 1918–1923, p. 2–3 но со само еден глас во Бундесратот. Пропуштена била можноста за обединување на двете војводства во 1826 година. По Staatsgrundgesetz (Закон на домот) од 1852 година, војводствата биле врзани во политичка и вистинска унија. Hess, Ulrich. Geschichte Thüringens 1866 bis 1914 [History of Thuringen, 1866 to 1914] (Vienna: Verlag Hermann Böhlaus Nachfolger, 1991), , p. 223 Тие тогаш биле квазифедерална унитарна држава. Dressel, Die Entwicklung von Verfassung und Verwaltung in Sachsen-Coburg 1800–1826 im Vergleich, p. 532 Подоцнежните обиди за спојување на војводствата пропаднале во 1867 година, бидејќи Ландтагот од Гота не сакал да ги преземе повисоките државни долгови на Кобург и во 1872 година поради прашањата за администрацијата на целата унија.
Војводството Саксо-Кобург и Гота добило национален устав на 3 мај 1852 година, кој презел значителни делови од основните права од Уставот на Националното собрание во Франкфурт. Исто така, се приклучил на германскиот Золверајн во 1834 година, на Северногерманскиот Сојуз во 1866 година и на Германското Царство во 1871 година. Во Бундесратот во Берлин, каде што имало седиште, ги задржале своите агенти, но од 1913 година, како и повеќето други тирингиски покраини, морало да му се одложи на Големото Војводство Саксонија-Мајнинген за застапување.
Ернест I починал во 1844 година. Неговиот постар син и наследник, Ернест II, владеел до неговата смрт во 1893 година. Бидејќи тој умрел без деца, престолот на двете војводства им бил предаден на машките потомци на неговиот покоен брат принцот Алберт. Но, принцот Алберт бил сопруг на кралицата Викторија од Обединетото Кралство и неговиот најстар син Едвард, принцот од Велс, веќе бил нејзин наследник. Освен тоа, со уставите на двете војводства му било забрането да го наследи престолот доколку има други подобни машки наследници. Sander, Harold. "II.1.4 Prinz Albert", Das Haus von Sachsen-Coburg und Gotha 1826 bis 2001, page 86: "Der zukünftige König von England und der vorraussichtliche englische Thronfolger sind von der von Regierung im Herzogtum ausgeschlossen" ["The future King of England and the presumptive British Heir to the Throne are excluded from the government in the Duchy"] Но, тој веќе се откажал од своето барање во корист на неговиот следен брат, принцот Алфред, војводата од Единбург. Така, Алфред станал следниот војвода на Саксо-Кобург и Гота. лево|мини| Република Саксо-Гота потоа Слободна држава Саксо-Гота лево|мини| Слободна држава Кобург лево|мини| Енклава на слободната држава Саксо-Гота, Кенигсберг во Баварија лево|мини| Кнежевството Лихтенберг, (1816-1834) Единствениот син на Алфред, исто така наречен Алфред, починал во 1899 година, па кога војводата Алфред починал во 1900 година, бил наследен од неговиот внук војводата од Албани, 16-годишниот син на најмладиот син на кралицата Викторија, Леополд, како следен брат на војводата Алфред. Принцот Артур, војводата од Конат и неговиот син принцот Артур од Конат се откажале од сопствените барања за наследство. Владеејќи како војвода Карл Едуард, Чарлс Едвард, поради неговата возраст, започнал да владее под регенство на принцот Ернст фон Хоенлое-Лангенбург додека не станал полнолетен во 1905 година. Новиот војвода, исто така, продолжил да ја користи својата британска титула, Војводата од Албани. Но, бидејќи тој избрал да застане на страната на Германците против Британците во Првата светска војна, му биле одземени британските титули во 1919 година.Fitzroy, Almeric. Clerk of the Privy Council, "The Titles Deprivation Act, 1917" , The London Gazette, Her Majesty's Stationery Office, London, England, 28 March 1919, Issue No 31255, page 4000
Откако Ноемвриската револуција ставила крај на монархијата во 1918 година, двете војводства станале две различни и независни држави, Слободната држава Кобург и Република Гота, подоцна преименувана во Слободна држава Гота. Нивните лидери сепак верувале дека нивните нови земји не се економски исплатливи, па почнале да бараат можни спојувања. На крајот, на 30 ноември 1919 година се одржал референдум и одлуката била донесена. На 1 мај 1920 година, Слободната држава Гота се споила во новата покраина Тирингија, а слободната држава Кобург го сторила истото два месеци подоцна, на 1 јули 1920 година, со обединување со Слободната држава Баварија.
Политика Во Германското Царство, Војводството имало само еден глас во Бундесратот и два гласа (за двете Војводства од Кобург и Гота) во Рајхстагот.Robinson, Janet and Joe Robinson, Handbook of Imperial Germany (Bloomington, Indiana: AuthorHouse, 2009), page 87
Секое војводство имал свој Ландтаг, избран на секои четири години од машки даночни обврзници над 25 години. Право за кандитатура на изборите имале само мажи со 30 години или постари. Собранието на Кобургер имало 11 членови, а тоа во Гота 19. Собранијата се состанувале секоја година, но на секои две години тие се комбинирале, алтернативно во Гота и Кобург, за прашањата што ги вклучувале двете Војводства.Martin, Frederick, ed., The Statesman's Yearbook: A Statistical, Genealogical, and Historical Account of the States and Sovereigns of the Civiised World for the Year 1866 (London and Cambridge: MacMillan and Co., 1866) page 173
За двете војводства, сепак, постоело државно Министерство во Гота, но Кобург и Гота имале свои подредени и речиси независни министерства. Државниот министер го раководел војводското министерство на Гота, додека бил одговорен за државните работи, економската и комерцијалната политика, судството и спроведувањето на царските закони на двете војводства.
Финансиите на двете Војводства останале во основа исклучени. Но, при нивното управување, секогаш се правело разлика помеѓу приходите на Круната од домените и државните приходи од даноци и давачки. На секои четири години, се правел заеднички буџет, особено во финансиските зделки со Германското Царство, дури и ако тоа ги попречувало локалните и националните операции на двете Војводства. Грантовите од државните буџети на двете војводства биле направени во однос 7 спрема 3 меѓу Гота и Кобург.
Поради својата големина и финансии, Војводството немало амбасадори, но имало трговски конзули. Тие биле за трговија со Австроунгарија, Белгија, Бразил, Чиле, Куба, Еквадор, Франција, Велика Британија, Италија, Мексико, Перу, Португалија, Прусија, Русија, Шпанија, Швајцарија и Турција. Соединетите Држави имале свој конзул во Кобург од 1897 до 1918 година.Lawrence Kestenbaum, “U.S. consul officials in Germany”, The Political Graveyard, retrieved 10 December 2013.
За време на американската граѓанска војна, Ернст Равен бил назначен на позицијата конзул во државата Тексас. Тој поднел барање до Конфедеративната влада за дипломатска егзекватура на 30 јули 1861 година и бил прифатен.58th Congress, 2nd Session, Senate Document No. 234, Journal of the Congress of the Confederate States of America, 1861–1865, Volume 5 (Washington, D. C.: Government Printing Office, 1905), page 422
Војска Пред 1867 година, Војводството Саксобург и Гота имало своја армија. Но, на 26 јуни 1867 година, поради договор потпишан во 1866 година со Прусија, нејзината армија била додадена, за целите на одбрана и регрутирање, на 6-от тирингиски пешадиски полк бр. 95 од 22-та дивизија на XI-от армиски корпус. Три баталјони од 6-от тирингиски полк биле доделени во Гота (бр. 1), Хилдбургхаузен (бр. 2) и Кобург (бр. 3), но седиштето на корпусот бил во Касел. "Militar" , Das Deutsche Schutzgebiete: Herzogtum Sachsen-Coburg-Gotha [The German Protectorates: The Duchy of Saxe-Coburg-Gotha] За разлика од Прусија, каде воената служба била задолжителна, во Саксо-Кобург и Гота не бил таков случајот.Martin, Fredrick, ed., The Statesman's Yearbook 1866, page 174. "... the finances of the duchy do not allow the maintenance of a large force, the troops required for actual service are drawn by conscription, in the form of ballot."
Демографија Главните градови на Саксо-Кобург и Гота биле Кобург и Гота. До 1914 година, областа и населението на двете војводства изнесувало: Sander, Harold, “I.11 Herzogtum Sachsen-Coburg und Gotha”, Das Haus von Sachsen-Coburg und Gotha 1826 bis 2001, page 27 ВојводствоПовршинаНаселениекм2Саксо-Кобург56274.818Саксо-Гота1.415182.359Вкупно1.977257.177
Престолнини