Ерусалимско Кралство, исто така познато како Латинско Кралство Ерусалим — крстоносна држава која била основана во Левант веднаш по Првата крстоносна војна. Кралството траело речиси двесте години, од доаѓањето на Годфрид Бујонски во 1099 година до опсадата на Ако во 1291 година. Неговата историја е поделена на два периоди со краток прекин во неговото постоење, започнувајќи со неговиот колапс по опсадата на Ерусалим во 1187 година и неговото обновување по Третата крстоносна војна во 1192 година.

Првобитното Кралството Ерусалим траело од 1099 до 1187 година пред да биде речиси целосно завладеано од Ајубидскиот Султанат под Саладин. По Третата крстоносна војна, кралството било повторно воспоставено во Ако во 1192 година. Повторно воспоставената држава е општо позната како „Второто Ерусалимско Кралство“ или алтернативно како „Кралство Ако“ по неговиот нов главен град. Ако останал главен град до крајот на постоењето на кралството, со исклучок на двете децении што следеле по воспоставувањето делумна контрола од страна на крстоносците над Ерусалим за време на Шестата крстоносна војна, преку дипломатијата на Фридрих од Хоенштауфен во однос на Ајубидите.

Огромното мнозинство од крстоносците кои го основале и го населиле Кралството Ерусалим биле од Кралство Франција, како и витезите и војниците кои го сочинувале најголемиот дел од постојаниот проток на засилувања во текот на двестегодишниот период од неговото постоење; Според тоа, неговите владетели и елита биле претежно Французи. Француските крстоносци исто така го донеле својот јазик во Левант, со што го воспоставиле старофранцускиот јазик како лингва франка на државите на крстоносците, во кои латинскиот служел како официјален јазик. Додека мнозинството од населението во селата го сочинувале христијани и муслимани од локалните левантински етникуми, многу Европејци (првенствено Французи и Италијанци) пристигнале да се населат во селата низ регионот.

Географски граници На почетокот кралството било малку повеќе од лабава збирка на градови и населени места освоени за време на Првата крстоносна војна, но во својот врв во средината на 12 век, кралството ја опфаќала приближно територијата на денешен Израел, Палестина и јужните делови на Либан. Од Средоземното Море, кралството се протегало на тенок појас земја од Бејрут на север до Синајската пустина на југ; во современите Јордан и Сирија на исток, и кон фатимидскиот Египет на запад. Три други држави на крстоносците основани за време и по Првата крстоносна војна се наоѓале на север: Грофовијата Едеса (1097–1144), Кнежевството Антиохија (1098–1268) и Грофовијата Триполи (1109–1289). Додека сите три биле независни, тие исто такас биле и тесно поврзани со Ерусалим. Надвор од нив на север и запад се наоѓале државите Ерменска Киликија и Византија, со кои Ерусалим имал блиски односи во XII век. Понатаму на исток, биле сместени различни муслимански емирати кои на крајот биле сојузници со абасидскиот калиф во Багдад. Кралството било управувано од кралот Алмарик Лузињан (1197–1205), кралот на Кипар, друга крстоносна држава основана за време на Третата крстоносна војна. Династичките врски се зајакнале и со Триполи, Антиохија и Ерменија. Кралството наскоро било сè повеќе доминирано од италијанските градови-држави Венеција и Џенова. Светиот римски цар Фридрих II (владеел од 1220–1250) имал амбиции во државата на крстоносците, тврдејќи дека кралството го презел преку брак, но неговото присуство предизвикало граѓанска војна (1228–1243) меѓу благородништвото на кралството. Кралството станало нешто повеќе од пион во политиката и војувањето на династиите Ајубиди и Мамлуци во Египет, како и на харезмските и монголските освојувачи. Како релативно мало кралство, добило мала финансиска или воена поддршка од Европа; и покрај бројните мали експедиции, Европејците генерално се покажале неподготвени да преземат скапо патување на исток поради очигледно губитничка причина. Мамелучките султани Бајбарс (владеел 1260–1277) и ел-Ашраф Калил (владеел 1290–1293) на крајот ги освоиле сите преостанати упоришта на крстоносците, кулминирајќи со уништувањето на Ако во 1291 година.

Луѓе Кралството било етнички, религиозно и јазично разновидно, иако самите крстоносци и нивните потомци биле елитно католичко малцинство. Тие увезувале многу обичаи и институции од нивните татковини во Европа, а во текот на целото постоење на кралството имало блиски семејни и политички врски со Западот. Кралството наследило и „ориентални“ квалитети, под влијание на веќе постоечките обичаи и популации. Поголемиот дел од жителите на кралството биле домородни христијани, особено грчки и сириски православни, како и сунити и шиитси муслимани. Домородните христијани и муслимани, кои биле маргинализирана пониска класа, обично зборувале грчки и арапски, додека крстоносците, кои главно дошле од Франција, зборувале на француски јазик. Имало и мал број Евреи и Самарјани.

Според Бенјамин од Тудела, кој патувал низ кралството околу 1170 година, имало 1.000 Самарјани во Наблус, 200 во Цезареја и 300 во Ашкелон. Ова поставува долна граница за самарјанското население на 1.500, бидејќи современата Толида, самарјанска хроника, ги споменува и заедниците во Газа и Ако. Бенјамин од Тудела го проценил вкупното еврејско население од 14 градови во кралството на 1.200, што го прави самарјанското население од тоа време поголемо од еврејското, можеби за единствен пат во историјата.Benjamin Z. Kedar, "Samaritan History: The Frankish Period", in Alan David Crown (ed.), The Samaritans (Tübingen: J. C. B. Mohr, 1989), pp. 82–94.

Историја

Првата крстоносна војна и основањето на кралството Првата крстоносна војна била повикана на соборот во Клермон во 1095 година од страна на папата Урбан II, со цел да и помогне на Византија против инвазиите на „Турците и Арапите“ и „да ја уништи оваа гнасна раса од земјите на нашите пријатели“.Quote from the speech of Pope Urban II, Сепак, главната цел бргу станала контролата на Светата земја. Византијците често биле во војна со Селџуците и другите турски династии за контрола на Анадолија и Сирија. Сунитските Селџуци порано владееле со Големото Селџучко Царство, но тоа се распаднало во неколку помали држави по смртта на Малик-Шах I во 1092 година. Малик-Шах бил наследен во анадолскиот Румски Султанат на чело со Арслан I, а во Сирија од неговиот брат Тутуш I, кој починал во 1095 година. Синовите на Тутуш, Фахр ел-Мулк Радван и Дукак ги наследиле соодветно Алеп и Дамаск, дополнително поделувајќи ја Сирија меѓу емирите кои биле антагонисти еден кон друг, како и Кербога, атабегот на Мосул. Ова неединство меѓу анадолскиот и сирискиот емир им овозможило на крстоносците да ја надминат секоја воена опозиција со која се соочиле на патот кон Ерусалим..

Египет и поголемиот дел од Палестина биле контролирани од арапскиот шиитски калифат на Фатимидите, кој се проширил понатаму во Сирија пред доаѓањето на Селџуците. Војните меѓу Фатимидите и Селџуците предизвикале големи немири кај локалните христијани и кај западните аџии. Фатимидите, под номиналната власт на калифот ел-Мустали, но всушност контролирани од везирот ел-Афдал Шаханшах, го загубиле Ерусалим од Селџуците во 1073 година;. тие го вратиле во 1098 година од Артукидите, помало турско племе поврзано со Селџуците, непосредно пред доаѓањето на крстоносците. лево|мини| По успешната опсада на Ерусалим во 1099 година, Годфрид Бујонски, водач на Првата крстоносна војна, станал првиот владетел на Кралството Ерусалим. Крстоносците пристигнале во Ерусалим во јуни 1099 година; неколку од соседните градови (Рамла, Лида, Витлеем и други) биле преземени прво, а самиот Ерусалим бил освоен на 15 јули.The First Crusade is extensively documented in primary and secondary sources. See for example Thomas Asbridge, The First Crusade: A New History (Oxford: 2004); Christopher Tyerman, God's War: A New History of the Crusades (Penguin: 2006); Jonathan Riley-Smith, The First Crusade and the Idea of Crusading (Pennsylvania: 1991); and the lively but outdated Steven Runciman, A History of the Crusades: Volume 1, The First Crusade and the Foundation of the Kingdom of Jerusalem (Cambridge: 1953). На 22 јули, во црквата на Светиот гроб се одржал собор за да се воспостави крал за новосоздаденото Кралство Ерусалим. Рејмонд IV од Тулуз и Годфрид Бујонски биле признати како водачи на крстоносната војна и опсадата на Ерусалим. Рејмонд бил побогат и помоќен од двајцата, но на почетокот одбил да стане крал, можеби обидувајќи се да ја покаже својата побожност и веројатно надевајќи се дека другите благородници сепак ќе инсистираат на неговиот избор.. Попопуларниот Годфрид не се двоумел како Рејмонд и ја прифатил позицијата лидер. Повеќето современи историчари наведуваат дека тој ја зел титулата Advocatus Sancti Sepulchri („застапник“ или „бранител“ на Светиот гроб). Други известуваат дека самиот Годфрид се чини дека го користел подвосмислениот термин princeps или едноставно ја задржал титулата дукс од Лорен. Според Вилијам од Тир, пишувајќи во доцниот 12 век, кога Годфрид станал легендарен херој, тој одбил да носи „златна круна“ каде што Христос носел „круна од трње“.William of Tyre, A History of Deeds Done Beyond the Sea, trans. E.A. Babcock and A.C. Krey, Columbia University Press, 1943, vol. 1, bk. 9, ch. 9.Riley-Smith (1979), "The Title of Godfrey of Bouillon", Bulletin of the Institute of Historical Research 52, pp. 83–86.Murray, Alan V. (1990), "The Title of Godfrey of Bouillon as Ruler of Jerusalem", Collegium Medievale 3, pp. 163–178. Рејмонд се налутил и ја одвел својата војска да бара сточна храна далеку од градот. Новото кралство и угледот на Годфрид биле обезбедени со поразот на египетската војска на фатимидите под ел-Афдал Шаханшах во Битката кај Ашкелон еден месец по освојувањето, на 12 август, но континуираниот антагонизам на Рејмонд и Годфрид ги спречило крстоносците да ја преземат контролата. на самиот Ашкелон.Asbridge, pg. 326.

Сè уште постоела одредена неизвесност што да се прави со новото кралство. Папскиот легат Дајмберт од Пиза го убедил Годфрид да му го предаде Ерусалим како латински патријарх, со намера да формира теократска држава директно под папска контрола. Според Вилијам од Тир, Годфрид можеби ги поддржал напорите на Дајмберт, и тој се согласил да заземе „еден или два други града и на тој начин да го прошири кралството“ доколку на Дајмбер му било дозволено да владее со Ерусалим.William of Tyre, vol. 1, bk. 9, ch. 16, pg. 404. Годфрид навистина ги зголемил границите на кралството, со заземањето на Јафа, Хаифа, Тиберија и други градови и намалување на многу други на статус на притоки. Тој ги поставил темелите на системот на вазалство во кралството, основајќи го Кнежевството Галилеја и Грофовијата Јафа, но неговото владеење било кратко и починал од болест во 1100 година. Неговиот брат Болдвин успешно го надмина Дајмберт и го презел Ерусалим за себе како „Крал на Латините од Ерусалим“. Дајмберт направил компромис со крунисувањето на Болдвин I во Витлеем наместо во Ерусалим, но патот за монархија бил поставен.Tyerman, pp. 201–202. Во овие рамки, била воспоставена католичка црковна хиерархија, над локалните источно-православни и сириски православни власти, кои ги задржале своите хиерархии (католиците ги сметале за расколници, а со тоа и нелегитимни, и обратно). Под Латинскиот патријарх имало четири суфрагански архиепископии и бројни епархии.Hans Eberhard Mayer, The Crusades, 2nd ed., trans. John Gillingham (Oxford: 1988), pp. 171–76.

Проширување