Пергам или Пергамон (), или неговиот современ грчки облик Пергамос (), — богат и моќен антички грчки град во Мизија. Се наоѓа на 26 километри од современото крајбрежје на Егејското Море на гребенот на северната страна на реката Бакирчај и северозападно од современиот град Бергама, Турција.
За време на хеленистичкиот период, станал главен град на Кралството Пергамон во 281–133 година пр. н. е. под династијата Аталиди, која го претворил во еден од главните културни центри на грчкиот свет. Сè уште може да се видат многу остатоци од неговите споменици, а особено ремек-делото на Пергамонскиот олтар.The Pergamon Altar, P. v Zaubern, Staatliche Museen zu Berlin, 1991 Пергамон бил најсеверната од седумте цркви во Азија наведени во новозаветната Книга на Откровението.
Градот е центриран на 335 метровската висока меса од андезит, која ја образувала неговата акропола. Оваа меса нагло паѓа на северната, западната и источната страна, но три природни тераси на јужната страна обезбедуваат пат до врвот. Западно од акрополата, низ градот тече реката Селин (денешна Бергамачај), додека на исток минува реката Цетиус (денешна Кестелчај).
Пергам бил додаден на списокот на светско наследство на УНЕСКО во 2014 година.
Местоположба лево|мини| Урнатините на античкиот град Пергам Пергам лежи на северниот раб на рамнината Кајкус во историскиот регион Мизија во северозападниот дел на Турција. Реката Кајкус на овој момент ги пробива околните планини и ридови и тече во широк лак на југозапад. Во подножјето на планинскиот венец на север, помеѓу реките Селин и Цетиус, се наоѓа масивот Пергам кој се издига на 335 метри надморска височина. Местото се наоѓа на само 26 км од морето, но рамнината не е отворена за морето, бидејќи патот е блокиран од масивот Карадаг. Како резултат на тоа, областа има силно внатрешен карактер. Во хеленистичко време, градот Елаја на устието на Кајкус служел како пристаниште во Пергам. Климата е медитеранска со сушен период од мај до август, како што е вообичаено за должината на западниот брег на Мала Азија.Altertümer von Pergamon. 1.1, pp. 47–50.
Долината е претежно составена од вулкански карпи, особено андезит, а масивот Пергам се состои исто така од андезит. Масивот е широк околу еден километар и околу 5,5 км долг од север кон југ. Се состои од широка, издолжена основа и релативно мал врв - горниот град. Страната свртена кон реката Цетиус е остра карпа, додека страната свртена кон Селинус е малку груба. На северната страна, карпата формира карпа широка 70 метри. На југоисток од овој бран, кој е познат како „Градината на кралицата“, масивот ја достигнува својата најголема височина и наеднаш се откинува веднаш на исток. Горниот град се протега уште 250 метри на југ, но останува многу тесен, со ширина од само 150 метри. На јужниот крај масивот постепено паѓа на исток и југ, проширувајќи се на околу 350 метри и потоа се спушта кон рамнината кон југозапад.Altertümer von Pergamon. 1.2, pp. 148–152.
Историја
Предхеленистички период Населбата на Пергам може да се открие уште во архајскиот период, благодарение на скромните археолошки наоди, особено фрагменти од керамика увезени од запад, особено од источна Грција и Коринт, кои датираат од крајот на 8 век п.н.е.Jörg Schäfer: Hellenistische Keramik aus Pergamon. de Gruyter, Berlin 1968, p. 14 (Pergamenische Forschungen. Vol. 2). Не може да се докаже порано живеалиште во бронзеното време, иако во околината биле откриени камени алатки од бронзеното време.Kurt Bittel, "Zur ältesten Besiedlungsgeschichte der unteren Kaïkos-Ebene," in Kurt Bittel (ed.): Kleinasien und Byzanz. Gesammelte Aufsätze zur Altertumskunde und Kunstgeschichte. Martin Schede zu seinem sechzigsten Geburtstag am 20. Oktober 1943 im Manuskript überreicht. W. de Gruyter, Berlin 1950, pp. 17–29 (Istanbuler Forschungen. Vol. 17).
Најраното спомнување на Пергам во литературните извори доаѓа од Анабаза на Ксенофон, бидејќи маршот на Десетте илјади под команда на Ксенофон завршил во Пергамон во 400/399 п.н.е.Xenophon, Anabasis 7.8.8; Hellenica 3.1.6. Ксенофон, кој го нарекува градот Пергамос, му ги предал останатите грчки трупи (околу 5.000 луѓе според Диодор) на Тиброн, кој планирал експедиција против персиските сатрапи Тисафернес и Фарнабаз, на оваа место во март 399 п.н.е. Во тоа време Пергам бил во сопственост на семејството Гонгилоси од Еретрија, кои се засолниле во Мала Азија и ја добиле територијата на Пергам од Ксеркс I, а Ксенофон бил домаќин од неговата вдовица Хелада.Xenophon, Anabasis 7.8.7–8.
Во 362 п.н.е., Оронтес, сатрап на Мизија, го користел Пергам како своја база за неуспешен бунт против Персија.Altertümer von Pergamon. 8.2, pp. 578–581 No. 613. Единствено во времето на Александар Македонски градот и околината биле отстранети од персиска контрола. Малку се трагите од предхеленистичкиот град, бидејќи во наредниот период теренот бил длабоко променет и изградбата на широки тераси вклучувала отстранување на речиси сите претходни градби. Делови од храмот на Атина, како и ѕидовите и темелите на олтарот во светилиштето на Деметра, датираат од четвртиот век.
Хеленистички период мини|Слика на Филетаер на монета на Евмен I мини|Кралство Пергам, прикажано во својот најголем обем во 188 г п.н.е мини|Портрет на глава во природна големина, веројатно на Атал I Сотер Лизимах, кралот на Тракија, го освоил во 301 година п.н.е., а градот бил проширен од неговиот поручник Филетаер. Во 281 п.н.е. кралството Тракија пропаднало и Филетаер станал независен владетел, основајќи ја династијата Аталиди. Неговото семејство владеело со Пергам од 281 до 133 п.н.е.: Филетаер 281–263; Евмен I 263–241; Атал I 241–197; Евмен II 197–159; Атал II 159–138; и Атал III 138–133. Филетаер го контролирал единствено Пергам и неговата непосредна околина, но градот добил многу нова територија под Евмен I. Особено, по Битката кај Сард во 261 п.н.е. против Антиох I, Евмен можел да ја присвои областа до брегот и на некој начин во внатрешноста. И покрај ова зголемување на неговиот домен, Еумен не зел кралска титула. Во 238 година, неговиот наследник Атал I ги победил Галатјаните, на кои Пергам им оддаде почит за време на Евмен I. Потоа, Атал се прогласил за водач на целосно независно Пергаменско кралство.
Аталидите станале едни од најлојалните поддржувачи на Рим во хеленистичкиот свет. Атал I се здружил со Рим против Филип V Македонски, за време на првата и втората македонска војна. Во Римско-селевкидската војна, Пергам се приклучил на римската коалиција против Антиох III и бил награден со речиси сите поранешни селевкидски домени во Мала Азија со мирот на Апамеја во 188 п.н.е. Така, териториите на кралството го достигнале својот најголем обем. Евмен II повторно го поддржал Рим во Третата македонска војна, но Римјаните слушнале гласини дека тој водел тајни преговори со нивниот противник Персеј Македонски. На оваа основа, Рим негирал каква било награда за Пергам и се обидел да го замени Евмен со идниот Атал II, кој одбил да соработува. Овие инциденти го чиниле Пергамон неговиот привилегиран статус кај Римјаните, кои не му дале дополнителни територии.
Сепак, под браќата Евмен II и Атал II, Пергам го достигнал својот врв и бил повторно изграден во монументални размери. Ги задржал истите димензии долг интервал по неговото основање од Филетаер, опфаќајќи 21 хектари површина. По 188 година п.н.е. бил изграден масивен нов градски ѕид, кој бил долг 4 километри и опфаќал површина од приближно 90 хектари. Целта на Аталидите била да се создаде втора Атина, културен и уметнички центар на грчкиот свет. Тие го преуредиле својот Акропол по акрополот во Атина, а библиотеката во Пергам била позната како втора по Александриската библиотека. Пергам исто така бил процутен центар за производство на пергамент, чие име значи „од Пергамон“. И покрај оваа етимологија, пергаментот се користел во Мала Азија долго пред подемот на градот; приказната дека бил измислен од Пергамените, за да се заобиколи монополот на Птоломејците за производство на папирус, не е точна.P. Green, Alexander to Actium. The historical evolution of the Hellenistic age, p. 168. Преживеаните епиграфски документи покажуваат како Аталидите го поддржувале растот на градовите со испраќање на вешти занаетчии и со ослободување даноци. Тие им дозволиле на грчките-држави во нивните домени да ја задржат номиналната независност и испратиле подароци до грчките културни места како Делфи, Делос и Атина. Двајцата браќа Евмен II и Атал II ја покажале најпрепознатливата карактеристика на Аталидите: изразено чувство за семејство без ривалство или интриги - ретко меѓу хеленистичките династии.Elizabeth Kosmetatou, "The Attalids of Pergamon" in Andrew Erskine, Companion to the Hellenistic World. Blackwell Publishing, 2003. pp.159-174. Атал II го носел епитетот „Филаделфос“, „оној што го сака својот брат“, а неговите односи со Евмен II биле споредувани со хармонијата меѓу митските браќа Клеобис и Битон.Polybius 22.20.
Кога Атал III починал без наследник во 133 г п.н.е., тој го оставил целиот Пергам на Рим. Ова било оспорено од Аристоник, кој тврдел дека е брат на Атал III и водел вооружено востание против Римјаните со помош на Блосиј, познат стоички филозоф. Извесен период уживал во успех, победувајќи го и убивајќи го римскиот конзул П. Лицин Крас и неговата војска, но бил поразен во 129 п.н.е. од конзулот М. Перперна. Аталидското кралство било поделено помеѓу Рим, Понт и Кападокија, при што најголемиот дел од неговата територија станала новата римска провинција Азија. Самиот град бил прогласен за слободен и накратко служел како главен град на провинцијата, пред оваа разлика да биде пренесена во Ефес.
Римски период лево|мини| Митридат VI, портрет во Лувр Во 88 п.н.е., Митридат VI Еупатор го направил Пергам свое седиште во неговата прва војна против Рим, во која бил поразен. Победничките Римјани го лишиле Пергам од сите негови придобивки и од неговиот статус на слободен град. Од тој момент, градот требало да плати данок и да ги смести и снабдува римските трупи, а имотот на голем дел од жителите бил конфискуван. Увезената пергамена стока била меѓу луксузот во кој уживал Лукулус. Членовите на пергаменската аристократија, особено Диодор Паспар во 70-тите п.н.е., го користеле сопствениот имот за да одржуваат добри односи со Рим, дејствувајќи како донатори за развојот на градот. Бројни почесни натписи укажуваат на делото на Паспар и на неговата исклучителна положба во Пергам во тоа време.On Diodorus Pasparus, see Altertümer von Pergamon. 15.1, pp. 114–117.
Пергам сè уште останал познат град и бил седиште на конвентус (регионално собрание). Неговиот неокорат, доделен од Август, била првата манифестација на царскиот култ во провинцијата Азија. Плиниј Постариот се однесувал на градот како најважен во провинцијата Pliny, Naturalis historia 5.126. и локалната аристократија продолжила да ги достигнува највисоките кругови на моќ во 1 век од нашата ера, како Аулус Јулиј Квадрат, кој бил конзул во 94 и 105 година. мини|300x300пкс| Пергам во римската провинција Азија, 90 п.н.е Сепак, дури за време на Трајан и неговите наследници се случил сеопфатен редизајн и ремоделирање, со изградба на римски „нов град“ во основата на акрополот. Градот бил првиот во провинцијата кој добил втор неокорат, од Трајан во 113/4 година. Адријан го подигнал градот на рангот на метропола во 123 година и со тоа го издигнал над неговите локални ривали, Ефес и Смирна. Била спроведена амбициозна градежна програма: биле изградени масивни храмови, стадион, театар, огромен форум и амфитеатар. Покрај тоа, на границите на градот, светилиштето на Асклепиј (богот на лекувањето) било проширено во раскошна бања. Ова светилиште растело во слава и се сметало за еден од најпознатите лековити центри на римскиот свет. мини|Макета на акрополата во Пергамон, што ја прикажува ситуацијата во 2 век од нашата ера