Секвенционирањето на ДНК е процес на одредување на низата на нуклеинска киселина - редоследот на нуклеотидите во ДНК. Вклучува кој било метод или технологија што се користи за одредување на редоследот на четирите бази: аденин, гванин, цитозин и тимин. Доаѓањето на методите за брзо секвенционирање на ДНК во голема мера ги забрзало биолошките и медицинските истражувања и откритија.
Познавањето на ДНК секвенците станало неопходно за основните биолошки истражувања, ДНК генографските проекти и во бројни применети области како што се медицинската дијагноза, биотехнологијата, форензичката биологија, вирусологијата и биолошката систематика. Споредувањето на здрави и мутирани ДНК секвенци може да дијагностицира различни болести, вклучувајќи разни видови на рак, да го карактеризира репертоарот на антитела, и може да се користи за насочување на третманот на пациентите. Поседувањето брз начин за секвенционирање на ДНК овозможува побрза и поиндивидуализирана медицинска нега и за идентификување и каталогизирање на повеќе организми.
Брзиот напредок во технологијата за секвенционирање на ДНК одиграло клучна улога во секвенционирањето на комплетни геноми на луѓе, како и бројни животински, растителни и микробни видови.
Пример за резултатите од автоматизирано секвенционирање на ДНК со завршување на синџирот
Првите ДНК секвенци биле добиени во раните 1970-ти од академски истражувачи користејќи макотрпни методи базирани на дводимензионална хроматографија. По развојот на методите за секвенционирање базирани на флуоресценција со ДНК секвенцер, секвенционирањето на ДНК станало полесно и многу побрзо.
Поврзано
Биоинформатика Секвенцирање на геномот на ракот Кружно консензусно секвенцирање ДНК компјутери Транзистор со ефект на поле на ДНК Теорија за секвенцирање на ДНК ДНК секвенцер
Наводи
Категорија:Науката во 1970 година Категорија:Молекуларна биологија Категорија:ДНК Категорија:Биотехнологија Категорија:Статии со извадоци