мини|450x450пкс| Карта на Африка и африканската дијаспора низ целиот свет Генетската историја на африканската дијаспора е составена од целокупната генетска историја на африканската дијаспора, во региони надвор од Африка, како што се Северна Америка, Средна Америка, Карибите, Јужна Америка, Европа, Азија и Австралија; ова ги вклучува генетските истории на Афроамериканците, Афро-Канаѓаните, Афро-Карибите, Афро-Латинците, Афро-Европејците, Афро-Азијците и Афро-Австралијците.

Преглед

Праисториски период Сахара служела како регионален премин и место на живеење за луѓето во Африка за време на различни фази и периоди низ историјата на Африка. Уште пред 11.000 години, Потсахарските западни Африканци, кои ја носат макро-хаплогрупата L (на пр., L1b1a11, L1b1a6a, L1b1a8, L1b1a9a1, L2a1k, L3d1b1a), можеби мигрирале низ кон Северна Африка, Јужна Африка и во Европа.

Среде Зелената Сахара во Африка, мутацијата за српеста клетка потекнува од Сахара или во северозападниот шумски регион на западна Централна Африка (на пример, Камерун) пред најмалку 7.300 години, иако веројатно уште пред 22.000 години. Хаплотипот на српеста клетка на предците до современите хаплотипови (на пр. Камерун / Централноафриканска Република и хаплотипови Бенин / Сенегал) можеби првпат се појавиле кај предците на современите Западноафриканци, носејќи ги хаплогрупите E1b1a1-L485 и E1b1a1-U175. Западноафриканците (на пример, Јоруби и Есани од Нигерија), кои го поседуваат хаплотипот на српеста клетка на Бенин, можеби мигрирале низ североисточниот регион на Африка во западниот регион на Арабија. Западноафриканците (на пр. Мендите од Сиера Леоне), кои го носат хаплотипот на сенегалски српести клетки, можеби мигрирале во Мавританија (77% современа стапка на појава) и Сенегал (100%); тие, исто така, можеби мигрирале преку Сахара, во Северна Африка и од Северна Африка, во Јужна Европа, Турција и регион во близина на северен Ирак и јужна Турција. Некои можеби мигрирале и ги вовеле хаплотиповите на српеста клетка на Сенегал и Бенин во Басра, Ирак, каде што и двете се појавуваат подеднакво. Западноафриканците, кои го поседуваат хаплотипот на српеста клетка на Бенин, можеби мигрирале во северниот регион на Ирак (69,5%), Јордан (80%), Либан (73%), Оман (52,1%) и Египет (80,8%).

За време на раниот период на холоценот, потсахарска африканска митохондриска ДНК била воведена во Европа, најмногу во Иберија. Западноафриканците веројатно мигрирале, низ Сахелска Африка, Северна Африка и Гибралтарскиот Проток, во Европа и вовеле 63% од потсахарска африканска митохондриска ДНК. Помеѓу 15.000 п.с. и 7.000 п.с., 86% од потсахарска африканска митохондриска ДНК била внесена во Југозападна Азија од страна на Источна Африка, главно во регионот на Арабија, кој сочинува 50% од потсахарска африканска митохондриска ДНК во современа Југозападна Азија.

Во 4000 п.с. (или дури и порано за време на мезолитот), можеби имало население кое поминувало од Африка (на пример, Западна Африка или Западна-Централна Африка), преку Гибралтарскиот Проток, до Пиринејскиот Полуостров, кое што се мешало меѓу Африканците и се појавиле Иберите (на пример, од северна Португалија, од јужна Шпанија). Врз основа на мало присуство на потсахарски африкански компоненти во одредени примероци од Иберија и откривањето на митогеном L2a1 пронајден кај една единка, додека сите други припаѓале на европските митохондриски хаплогрупи.

Историски период Еден африкански поединец, кој е датиран помеѓу 1 век и 3 век н.е., како и носител на хаплогрупата H1, можеби насилно (преку поробување) или доброволно мигрирал од средна Сахара или долината на Нил (на пример, Судан) во Рим.

За време на современиот период, Западноафриканците вовеле повеќе од 75% од потсахарска митохондриска ДНК во Северна Америка, а јужноафриканците речиси 15%. Западноафриканците, исто така, вовеле ~ 45% од потсахарска митохондриска ДНК во Јужна Америка, додека јужноафриканците, главно домородните Анголанци, вовеле ~ 55%. За време на современиот период, Западноафриканците внеле 75% од потсахарска митохондриска ДНК во Иберија и во другите делови на Европа, можеби со морски пат. За време на современиот период, поголем број западноафриканци вовеле потсахарска митохондриска ДНК во источноафриканците. Во современиот период, 68% од потсахарска митохондриска ДНК била воведена од источноафриканците и 22% од западноафриканците, што сочинува 50% од потсахарска митохондриска ДНК во современа Југозападна Азија.

Меѓународна трговија на поробени Африканци Во врска со трговијата со робови во Индискиот Океан, Ромуалд (2017) напишал: „Од 8-ми до 19-тиот век, околу четири милиони луѓе биле заробени од бреговите на источна Африка од страна на арапските муслимански и свахили трговци. Се сугерира дека робовите кои биле пренесени пред 16 век потекнуваат од Африканскиот Рог, т.е. нилотските или афро-азиските говорители од денешна Етиопија, додека повеќето Африканци поробени од 18 век наваму биле Зинџи, т.е. банту говорници од југоисточна Африка. Во врска со трансатлантската трговија со робови, Фортес-Лима (2021) наведува:Помеѓу 15-тиот и 19-тиот век, околу дванаесет милиони Африканци беа принудно раселени од нивните земји за да бидат поробени (тоа значи околу 30.000 заробеници годишно во текот на три и пол века). Поробените Африканци беа земени од африканските робови кои се протегаа на илјадници милји, од Сенегал до Ангола, па дури и околу Кејп и понатаму до Мозамбик . Најголемиот број (околу 95%) од робовите пристигнале во Латинска Америка, со ~43% симнати во Јужна Америка, ~52% на Карибите, додека останатите 5% пристигнале во она што денес стана Соединети Американски Држави. Оваа присилна и масовна миграција на луѓе радикално го промени генетскиот пејзаж на денешните популации во Америка… Според историските извори, од 1501 до 1867 година, поробените Африканци биле качени од осум главни историски крајбрежни региони во потсахарска Африка: 5,7% од заробениците биле од Сенегамбија, 3,2% од Сиера Леоне, 2,7% од Виндвард Коуст, 9% од Златниот Брег, 16,1% од Бенинскиот Залив, 12,3% од Бијафрарскиот Залив, 46,3% од Западна Централна Африка и 4,1% од Југоисточна Африка. Регионот на Западна Централна Африка (крајбрежен регион од денешен Габон до Ангола) отсекогаш бил најголемата регионална точка за заробеници во поголемиот дел од периодот ТАТР [Трансатлантска трговија со робови], а голем дел од трговијата таму била фокусирана во денешна Ангола. Како што ТАТР се проширила по 1641 година, ропските региони како Златен Брег, Бенин и Бијафра и Западна Централна Африка станале поистакнати отколку што биле порано.

Меѓународна емиграција на современите Африканци

Европа Во Лисабон, Португалија, 87% од Анголците, од кои биле земени примероци во 2014 година, носеле различни хаплогрупи на макро-хаплогрупата L (на пр., L0a, L0d , L1b, L1c, L2a, L2b, L2c , L3a, L3b, L3d, L3 ), додека, од други земени Анголци поседувале различни хаплогрупи (на пр., H, T, R0, K, U, J, M ). Во Лисабон, Португалија, од 80 Гвинеја-Бисао, од кои биле земени примероци во 2017 година, 73 ја носеле макро-хаплогрупата L, 5 ја носеле хаплогрупата U, еден ја носел хаплогрупата М и еден ја носел хаплогрупата V. Во Лисабон, Португалија, 81% од Мозамбичаните, од кои биле земени примероци во 2017 година, носеле различни хаплогрупи од макро-хаплогрупата L, додека, 19% од мозамбичаните од кои биле земени во примерокот носеле различни хаплогрупи (на пр., H, U, K, J1, M4, R0, T2 ).

Америка Од 642 лица од 15 популации меѓу африканската дијаспора во Америка, земени примероци во 2016 година, од кои некои вклучувале индивидуи кои се самоидентификувале дека имаат африканско потекло, потеклото на 328 Афроамериканци било откриено дека се 80% африкански, Афро-Јамајканците биле 89% Африканци, а потеклото на Порториканците било 27% Африканско.

Поради нивната релативна изолација од Европејците и домородните Американци, Мароните ги задржале и ги приспособиле своите култури од Африка. Европските колонијални сили се откажале и го признале територијалниот суверенитет на областите окупирани од Мароните, како што се Колумбија, Јамајка, Француска Гвајана и Суринам. Алуку, Квинти, Матаваи, Нџуки, Парамакаси и Сарамакаси, кои се канелени од Ноар Марон, се најголемата, автономна група на канелени во Америка. Иако групите Ноар Марон и другите групи меѓу африканската дијаспора се во Америка веќе 400 години, потеклото на поединците Ноар Марон земени во примерокот во 2017 година покажале дека канелените се 98% Африканци, што е највисок степен на задржано африканско потекло меѓу африканската дијаспората. Откриено е дека Ноар Марон биле генетски поврзани со Африканците во регионот на Бенинскиот Залив; особено, постојат силни генетски врски со Африканците во Бенин и лингвистичка врска со говорителите на Гбе, како што е народот Фон.

За време на холоценот, 3% од потсахарска африканска митохондриска ДНК е индицирана дека била внесена во Јужна Америка и 6% е индицирана дека била воведена во Северна Америка.Сепак, Са и неговите соработници (2022) го дале следното образложение: „Ова може да се објасни со статистичките остатоци од неодамнешните лоза, но исто така и од неколку лоза чии основачи во Африка веројатно не биле откриени, или поради мали грешки во секвенците што водат до преценување на старосна проценка на одредени лоза“. За време на современиот период, Западноафриканците внеле повеќе од 75% од потсахарската африканска митохондриска ДНК во Северна Америка, а јужноафриканците речиси 15%. Западноафриканците, исто така, вовеле ~ 45% од потсахарската африканска митохондриска ДНК во Јужна Америка, додека јужноафриканците, главно домородните Анголанци, вовеле ~ 55%.

Северна Америка

Соединети Американски Држави

Античка ДНК Во Ејвери Рест, во Чесапик, Делавер, 3 од 11 лица биле Афроамериканци, кои биле датирани помеѓу 1675 н.е. и 1725 н.е.; првиот бил од западноафриканско потекло и ги носел хаплогрупите E1b1a-CTS2447 и L3e3b, вториот бил од западно- централноафриканско потекло и зборувал банту и ги носел E1b1a -Z5974 и L0a1a2, а третиот бил од западноафриканско и источноафриканско потекло114b и E39.

На гробното место во Чесапик, Делавер, поробените Афроамериканци, кои биле датирани во 17 век од нашата ера, како и со потекло од Западна Африка и од Банту од Централна Африка и Источна Африка, носеле хаплогрупи L3e3, L0a1a и L3i2.