Генетика и археогенетика на Јужна Азија е проучување на генетиката и археогенетиката на етничките групи на Јужна Азија. Таа има за цел да ја открие генетската историја на овие групи. Географската положба на Индискиот Потконтинент ја прави неговата биоразновидност важен за проучување на раното распространување на анатомски современи луѓе низ Азија.
Врз основа на варијации на митохондриската ДНК (мтДНК), генетското единство кај различни јужноазиски субнаселенија покажало дека повеќето од јазлите на предците на филогенетското дрво од сите типови мтДНКпотекнуваат од потконтинентот. Заклучоците од студиите засновани на варијација на хромозомот Y и варијација на автосомната ДНК се различни.
Генетскиот состав на современите јужноазијци може да се опише како комбинација на западноевроазиски предци со раздвоени источноевроазиски предци. Последните првенствено вклучуваат предложена автохтона јужноазиска компонента (наречена Древни предци јужни Индијанци, кратко „ААСИ“) која е далечно поврзана со андаманските народи, како и со источните Азијци и Абориџините Австралијци, и понатаму вклучуваат дополнителни, регионално променлив исток и компоненти од Југоисточна Азија.
Предложеното потекло од типот ААСИ е најблиску до незападноевроазискиот дел, наречен S-компонента, извлечен од јужноазиските примероци, особено оние од племето Ирула, и генерално се наоѓа низ сите јужноазиски етнички групи во различни степени Западноевроазиското потекло, конкретно компонента поврзана со древниот Иран, го образува главниот извор на јужноазискиот генетски состав и во комбинација со различни степени на потеклото на ААСИ, ја образувал периферијата на Инд околу ~ 5400-3700 п.н.е., што го сочинува главниот предок на повеќето современи јужноазиски групи. Потеклото на периферијата Инд, околу вториот милениум п.н.е., се измешало со друг западноевроазиски бран, дојдовната компонента Јамнаја-степски главно со посредство на мажи образувајќи ги Предците на Северните Индијци (ПСИ), додека во исто време придонела за образување на Предците на Јужните Индијци (ПЈИ) по мешање со ловци-собирачи кои имаат повисоки пропорции на потекло поврзани со ААСИ. Градиентот ПСИ-ПЈИ, како што е прикажан со повисокиот процент на ПСИ кај традиционално високата каста и кај индоевропските говорители, што резултирало поради мешањето помеѓу ПСИ и ПЈИ по 2000 година п.н.е. во различни размери, се нарекува индиски клин. Коимпонентата на потекло од Источна Азија го образува главното потекло меѓу тибето-бурманските и касиските говорители, и генерално е ограничена на хималајските подножја и североисточна Индија, со значително присуство, исто така, во групите што зборуваат мунда, како и во некои населенија од северниот, централниот и источна Јужна Азија.
Преглед
Современите јужноазиски народи се потомци на комбинација на западноевроазиски предци (особено компонентите „древни ирански“ и „ западен степски сточар“) со автохтона јужноазиска компонента (наречена Древни Јужни Индијци, кратко „ААСИ“) најблиску до незападноевроазиското дел извлечен од јужноазиски примероци; далечно поврзани со андаманските народи, како и со источно-азијците и со Абориџините Австралијци, како и со регионалните променливи дополнителни компоненти од Источна/Југоисточна Азија, соодветно.
Предложената лоза на ААСИ, за која се претпоставува дека го претставува потеклото на првите ловци-собирачи и народи на иИндискиот Потконтинент, била образувана околу 40.000 години п.н.е. Било откриено дека ААСИ се разликуваат од западноевроазиските групи и имаат поблизок генетски афинитет со древните источноевроазијци (како што се Андаманските Онги или источноазиските народи). Врз основа на ова, било заклучено дека лозата ААСИ се разликувала од другите источноевроазиски лоза, како што се „Австралазијци“ и „народ од Источна/Југоисточна Азија“, за време на нивното растурање користејќи јужна рута. Андаманскиот народ е меѓу релативно најтесно поврзаните современи населенија со компонентата ААСИ но други (Елман и неговите соработници, 2019) забележуваат дека и двете се длабоко отстапени меѓусебно и ги предлагаат јужноиндиските племенски групи, како што се Панија и Ирула како подобри застапници за потеклото на домородните јужноазиски народи (ААСИ), иако забележуваат дека овие племенски групи исто така носат различни степени на антииранска мешавина. Шинде и неговите соработници од 2019 година забележале дека и двете андамански Онги или источносибирските групи може да се користат како прокси за компонентата поврзана со незападна евроазија во моделирањето на мешавини „qpAd “ на поединец поврзан со IVC (означен како „I6113“), бидејќи и двете населенија „имаат исти филогенетски однос со незападноевроазискиот однос на I6113 најверојатно поради заедничкото потекло длабоко во времето“. Според Јанг (2022): „ Ова посебно јужноазиско потекло, означено како лоза на древните предци јужноиндиски (AASI), беше пронајдено само кај мал процент од древните и денешните јужноазијци. Денешниот Онге од Андаманските Острови се најдоброто референтно население досега, но Нарасимхан и соработниците користиле qpGraph за да покажат дека дивергенцијата помеѓу лозата ААСИ и потеклото пронајдена во денешните Онги била многу длабока. сите денешни индиски населенија“.
Генетските податоци покажуваат дека главниот настан на западноевроазискиот генелоф се случил за време на неолитскиот период, или веќе за време на холоценот (преднеолитски период). Исто така, постојат докази дека некое западноевроазиско потекло стигнало до Јужна Азија порано, за време на горниот палеолит (околу 40.000-30.000 години п.н.е.). „ Неолитот или преднеолитската иранска лоза, која може да биде поврзана со ширењето на дравидските јазици, го образува главниот извор на јужноазискиот генски базен и придонел за основање на сите современи јужноазијци. Спарен со различни степени на мешање на ААСИ, древната иранска лоза дошла до периферијата на Инд, што е карактеристично за современите јужноазијци и централно во јужноазиското генетско наследство. Генетските податоци сугерираат дека специфичната лоза поврзана со древниот Иран, се разликувала од лозата на неолитското иранско плато пред повеќе од 10.000 години. Според меѓународниот истражувачки тим предводен од палеогенетичарите на Универзитетот Јоханес Гутенберг во Мајнц (JGU), главната компонента на потеклото на Јужноазијците потекнува од населението поврзано со неолитските земјоделци од источната Плодна Полумесечина и Иран.
Во вториот милениум п.н.е., потеклото поврзано со периферијата Инд се измешало со пристигнатата Јамнаја-степска компонента образувајќи ги предците северни Индијци (ПСИ), додека во исто време придонела за образување на предците јужни Индијци (ПЈИ) со мешање со ловци-собирачи на југ кои имаат повисоки пропорции на потекло поврзани со ААСИ. Близината до западноевроазиските населенија се заснова на градиентот ПСИ-ПЈИ, исто така наречен индиски клин, при што групите кои имаат повисоко потекло од ПСИ се поблиску до западноевроазијците во споредба со населенијата кои имаат повисоко потекло од ПЈИ. Племенските групи од јужна Индија имаат главно потекло од ПЈИ и се најдалеку од западноевроазиските групи на PCA во споредба со другите јужноазијци. Пасторалистичката компонента Јамна или Западна Степска се среќава со поголема честота кај индоариевските говорители и е распространета низ Индискиот Потконтинент со помала честота. Одредени заедници и групи на касти од северниот Индиски Потконтинент покажуваат врв на потекло од Западните степски сточари во слични количини како и северноевропејците.
Компонентата на потеклото поврзана со Источна Азија го образува главното потекло меѓу тибето-бурманите и Касите, говорници во хималајските подножји и североисточна Индија, а исто така се наоѓа во значително присуство во групите што зборуваат мундари. Според Чанг и неговите соработници, австроазиските преселби од Југоисточна Азија во Индија се случиле по последниот глацијален максимум, пред околу 10.000 години. Арункумар и сор. сугерираат дека австроазиските преселби од Југоисточна Азија се случиле во североисточна Индија 5,2 ± 0,6 киа и во Источна Индија 4,3 ± 0,2 киа. Тате и сор. во 2019 година процениле дека луѓето што зборуваат австроазиски јазик се измешале со индиското население пред околу 2000-3800 години, што може да сугерира пристигнување на генетска компонента од Југоисточна Азија во областа.
Било откриено дека јазолот на предците на филогенетското дрво од сите типови mtDNA ( митохондриска ДНК хаплогрупа) обично се наоѓаат во Средна Азија, Западна Азија и Европа, исто така, може да се најдат во Јужна Азија на релативно високи честоти. Заклученото раздвојување на овој заеднички јазол на предците се проценува дека се случило пред нешто помалку од 50.000 години. Во Индија, главните мајчини лози се различни М поткладови, проследени со R и U поткладови. Времето на спојување на овие хаплогрупи е до 50.000 п.с..
Главните татковски лози на Јужноазијците се претставени со западноевроазиските хаплогрупи R1a1, R2, H, L и J2. Едно малцинство припаѓа на источноевроазиската хаплогрупа О-М175. O-M175 е главно ограничен на австроазиски и тибето-бурмански говорници, а исто така е вообичаен кај источните и југоисточните Азијци, додека H е во голема мера ограничен на јужноазијците и R1a1, J2 и L, како и потклад на H (H2) најчесто се наоѓаат меѓу европските и блискоисточните населенија. Некои истражувачи тврдат дека Y-ДНК хаплогрупа R1a1 (M17) е од автохтоно јужноазиско потекло. Сепак, предлозите за централноазиско/евроазиско степско потекло за R1a1 се исто така доста чести и поддржани од неколку понови проучувања. Други помали хаплогрупи вклучуваат поткладови на Q-M242, G-M201, R1b, како и хаплогрупа C-M130.
Генетските студии споредуваат осум STR маркери засновани на Х хромозом користејќи мултидимензионален заговор за скалирање (MDS график), откриле дека денешните јужноазијци како Индијците, Пакистанците, Бангладешаните и Синхалците се групираат блиску еден до друг, но исто така и поблиску до Европејците. За разлика од Југоисточна Азија, Источна Азија и Африканците биле поставени на далечни позиции, надвор од главниот кластер.
мтДНК Најчестите мтДНК хаплогрупи во Јужна Азија се M, R и U (каде U е потомок на R). Тврдејќи се за подолготрајниот „ривалски модел на Y-хромозом“, Стефан Опенхајмер верува дека е многу сугестивно што Индија е местото на потеклото на евроазиските mtDNA хаплогрупи кои тој ги нарекува „евроазиски еви“. Според Опенхајмер, многу е веројатно дека скоро сите човечки мајчини лози во Средна Азија, Блискиот Исток и Европа потекнуваат од само четири мтДНК линии кои потекнуваат од Јужна Азија пред 50.000-100.000 години.
Макрохаплогрупа М Макрохаплогрупата M, која се смета за кластер од протоазиските мајчини лози, претставува повеќе од 60% од јужноазиската мтДНК.
М макрохаплотипот во Индија вклучува многу подгрупи кои длабоко се разликуваат од другите поткладови во Источна Азија, особено кај монголските населенија. Длабоките корени на M филогенијата јасно ја утврдуваат реликвијата на јужноазиските лози во споредба со другите М поткладови (во Источна Азија и на други места) што укажува на „in-situ“ потеклото на овие потхаплогрупи во Јужна Азија, најверојатно во Индија. Овие лози со длабоки корени не се специфични за јазикот и се шират низ сите јазични групи во Индија.
Практично сите современи централноазиски мтДНК M лози се смета дека припаѓаат на источноевроазиските (монголски) наместо јужноазиските подтипови на хаплогрупата М, што укажува дека не се случила голема преселба од денешното турско говорно население од Средна Азија во Индија. Отсуството на хаплогрупата М кај Европејците, во споредба со нејзината подеднакво висока застапеност кај јужноазијците, источноазијците и кај некои населенија од Средна Азија е во контраст со западноевроазиските наклонетости на јужноазиските татковски лоза.
Повеќето од постојните граници на мтДНК во Јужна и Југозападна Азија најверојатно биле обликувани за време на првичното населување на Евроазија од анатомски современите луѓе.