десно|мини|300x300пкс| Анализа на главна компонента на италијанското население Генетската историја на Италија е под големо влијание на географијата и историјата. Предците на Италијанците биле претежно народи кои зборувале индоевропски (како што се Латините, Фалишќани, Пицентите, Умбрите, Самнитите, Оските, Сикулите и Јадранските Венети, како и Келтите, Јапигите и Грците) и прединдоевропските говорители (Етрурци, Лигури, Рети и Камуни во континентална Италија, Сикани во Сицилија и Нураги во Сардинија). За време на Римското Царство, градот Рим, исто така, привлекувал луѓе од различни региони, од северот на Алпите и низ медитеранскиот слив, вклучително и Средна Европа и Јужна Европа, Северна Африка и Блискиот Исток. Врз основа на ДНК анализа, постојат докази за античка регионална генетска потструктура и континуитет во современа Италија кои датираат од предримскиот и римскиот период.
Во нивните соодноси на мешавини, Италијанците се слични на другите јужноевропејци, а тоа е примарно потекло од неолитски раноевропски фармери, заедно со помали, но сепак значајни количества мезолитски западни ловци-собирачи, степски сточари од бронзеното време (индоевропски говорници) и халколитско или бронзено време, иранско/ кавказско потекло. Јужните Италијанци се најблиски до современите Грци,«Сицилија и Јужна Италија биле во голема мера колонизирани од Грци, почнувајќи од осмиот до деветтиот век п.н.е. веројатно по бројност го надминале грчкото население во татковината.» додека Северните Италијанци се најблиску до Шпанците (Арагонци, Балеари, Каталонци и Валенсијци) и јужните Французи. Во Италија има и мешавини од Западна Азија од бронзено/железно доба, со многу помала инциденца во Северна Италија во споредба со Централна Италија и Јужна Италија. Северноафриканската примеса се наоѓа и во Јужна Италија и главните острови, со најголема зачестеност на Сицилија.
Преглед Латинските примероци од Лациј во железното време и раниот римски републикански период, генерално, било откриено дека генетски се групираат најблиску до современите северни и централни Италијанци (четири од шест биле најблиску до северните и централните Италијанци, додека другите два биле најблиску до јужните Италијанци). Анализата на ДНК покажува дека античката грчка колонизација имала значаен траен ефект врз локалниот генетски пејзаж на Јужна Италија и Сицилија (Голема Грција), при што современите луѓе од тој регион имаат значителни грчки карактеристики. Севкупно, генетската диференцијација помеѓу Латините, Етрурците и претходното прото-вилановско население во Италија било незначително. Во 2019 година, анализата на Античката ДНК на римските фосили открила значителна промена на генетското потекло кон потеклото на централна и северна Европа кај жителите на градот Рим во доцната антика и средновековниот период. Авторите привремено го поврзуваат потеклото на ова потекло со Визиготите и Ломбардите."Трговските патишта испраќале луѓе и стоки во новиот главен град, а епидемиите и инвазиите го намалиле населението на Рим на околу 100.000 луѓе. Напаѓачите на варварите донеле повеќе европско потекло. Рим постепено ја изгубил својата силна генетска врска со Источниот Медитеран и Блискиот Исток. Во средновековно време, жителите на градот повторно генетски личеле на европското население." Анализата на мајчините хаплогрупи од антички и современи примероци од 2020 година укажува на значителна генетска сличност и континуитет помеѓу современите жители на Умбрија во централна Италија и древните жители на регионот кои припаѓаат на умбриската култура на италијански јазик.
Повеќекратните ДНК проучувања потврдиле дека генетската варијација во Италија е клиничка, која оди од источниот до западниот Медитеран. Сардинците се исклучок како генетски оддалечени во Италија и навистина во Европа, кои произлегуваат од нивното претежно неолитско, прединдоевропско и неиталично нурагиско потекло...."Одвојувањето на Сардинија од остатокот на континентот, навистина од сите други европски популации, што веројатно открива подревно потекло на нејзиното население, независно од она на италијанското население и со потекло од Блискиот источен Медитеран." Алберто Пјаца, I profili genetici degli italiani, Accademia delle Scienze di Torino Одразувајќи ја историјата на Европа и поширокиот медитерански басен, било откриено дека италијанската популација е составена претежно од исти предци компоненти, иако во различни пропорции, од населбите во Европа од мезолитот, неолитот и бронзеното време.
Генетската празнина помеѓу северните и јужните Италијанци е пополнета со среден централно-италијански кластер, создавајќи континуирана линија на варијации што ја отсликува географијата. Единствен исклучок се некои малцински популации (најчесто словенечки малцинства од регионот Фриули-Венеција Џулија (Фурланија-Јулиска Краина)) кои се групираат со словенските средноевропејци во Словенија, како и Сардинците, кои јасно се разликуваат од населението на континентална Италија и Сицилија. Студијата за некои лингвистички и изолирани заедници кои живеат во Италија открила дека нивната генетска разновидност накратко (0–200 km) и средни растојанија (700–800 km) била поголема од онаа забележана низ целиот европски континент.
Генетското растојание помеѓу северните и јужните Италијанци, иако големо за една европска националност, е слично на она меѓу северните и јужните Германци. Северните и јужните Италијанци почнале да се разминуваат уште во доцниот глацијал, и се смета дека во помал обем го опфаќаат клинот на генетската разновидност што може да се забележи низ Европа.
Историски популации мини|238x238пкс| Етничките групи на Италија (како што се дефинирани со денешните граници) во 4 век п.н.е. Современите луѓе се појавиле за време на горниот палеолит. Во пештерата Фуман биле откриени примероци од орињачка возраст и датираат од пред околу 34.000 години. За време на магдаленискиот период, првите луѓе од Пиринеите ја населиле Сардинија.
За време на неолитот, земјоделството го вовеле луѓето од истокот и во овој период биле изградени првите села. Оружјето станало пософистицирано и биле произведени првите предмети од глина. Во доцниот неолит, употребата на бакар се проширила, а селата биле изградени над купови во близина на езерата. Во Сардинија, Сицилија и дел од континентална Италија, културата на ѕвончести пехари сепроширила од Западна и Средна Европа.
За време на доцното бронзено време, урнополската прото-вилановска култура се појавила во Централна и Северна Италија. Се карактеризира со обредот на кремирање на мртви тела, кој потекнува од Средна Европа. Употребата на железо започнало да се шири. Во Сардинија, Нурагиската цивилизација процветала.
Во зората на железното време голем дел од Италија бил населен со италсски племиња како што се Латините, Сабините, Самните и Умбрите. Северозападните и алпските територии биле населени првенствено со прединдоевропски говорници како што се Етрурците, Лигурите, Камуните и Ретите; додека Јапигите, веројатно со илирско потекло, ја населувале Апулија.
Од 8 век п.н.е., грчките колонисти се населиле на јужниот италијански брег и основале градови, формирајќи го она што подоцна ќе се нарече Магна Грција. Отприлика во исто време, феникиските колонисти се населиле на западната страна на Сицилија. Во истиот период етрурската цивилизација се развила на брегот на Јужна Тоскана и Северен Лациј. Во 4 век п.н.е., Галите се населиле во Северна Италија и во делови од Централна Италија . Со падот на Западното Римско Царство, различни популации од германско потекло ја нападнале Италија, од кои најзначајни биле Ломбардите , по што пет века подоцна следеле Норманите во Сицилија.
Y-ДНК разновидност мини|330x330пкс| Распространетост на хаплогрупата R1b во Европа Многу Италијанци, особено во Северна Италија и Централна Италија, припаѓаат на хаплогрупата R1b, вообичаена во Западна и Средна Европа. Највисока фреквенција на R1b била пронајдена во Гарфањана (76,2%) во Тоскана и во долините Бергамо (80,8%) во Ломбардија. Овој процент се намалува на југот на Италија во Калабрија (33,2%). Од друга страна, 39% од Сардинците припаѓаат на мезолитската европска хаплогрупа I2a1a.
Студијата од Универзитетот Католика дел Сакро Куоре покажала дека иако грчката колонизација оставила мал значаен генетски придонес, анализата на податоците од 12 локации на италијанскиот полуостров поддржува модел на машка демиска дифузија и неолитска мешавина со мезолитските жители. Резултатите ја поддржале распространетоста на генетските варијации по должината на оската север-југ и ја поддржале демичната дифузија. Јужноиталијанските примероци се групирани со примероци од југоисточна и јужносредна Европа, а северните групи со Западна Европа.>
Иследување од 2004 година на Семино и неговите соработници, покажало дека Италијанците од северно-централните региони имале околу 26,9% J2; Апулите, Калабријците и Сицилијаните имале 29,1%, 21,5% и 16,7% J2 соодветно; Сардинците имале 9,7% J2.
Генетското проучување од 2018 година, фокусирано на лозата на Y-хромозомот и хаплогрупите, нивната разновидност и нивната распространетост со преземање на околу 817 репрезентативни субјекти, дава признание за традиционалната поделба север-југ во населението, со заклучување дека поради неолитските миграции јужните Италијанци „покажуваат поголема сличност со популациите на Блискиот Исток и Јужен Балкан отколку со северните; обратно, северните примероци се генетски поблиску до северозападна Европа и севернобалканските групи“. Позицијата на Волтера во централна Тоскана ја одржува отворена дебатата за потеклото на Етрурците, иако бројките силно се во прилог на автохтоната теза: ниското присуство на J2a-M67* (2,7%) сугерира контакти преку море со анадолскиот народ; присуството на средноевропската лоза G2a-L497 (7,1%) со значителна фреквенција попрво би го поддржала средноевропското потекло на Етрурците; и конечно, високата инциденца на европските лоза R1b (R1b 50% приближно, R1b-U152 24,5%) - особено на хаплогрупата R1b-U152 - може да укаже на автохтоно потекло поради процесот на формирање на етрурската цивилизација од претходниот Виланован културата, следејќи ги теориите на Дионисиј од Халикарнас, како што е веќе поддржано од археологијата, антропологијата и лингвистиката. Во 2019 година, во студија на Стенфорд објавена во Science, два антички примероци од неолитската населба Рипабјанка ди Монтерадо во провинцијата Анкона, во регионот Марке во Италија, биле откриени дека се Y-ДНК J-L26 и J-M304. Затоа, Y-днк J2a-M67, низводно до Y-ДНК J-L26 и J-M304, најверојатно е во Италија уште од неолитот и не може да биде доказ за неодамнешните контакти со Анадолија.
Y-ДНК воведена од имиграција Во две села во Лацио и Абруцо (Кападокија и Валепетра), I1 е најчестата Y-ДНК, забележана на нивоа 35% и 28%. Во Сицилија, понатамошните миграции од Вандалите и Сарацените само малку влијаеле на етничкиот состав на сицилијанскиот народ. Сепак, конкретно грчкото генетско наследство се проценува на 37% во Сицилија.
Норманското освојување на јужна Италија предизвикало Норманското Кралство Сицилија кое било основано во 1130 година, со Палермо како главен град, 70 години по почетната норманска инвазија и 40 по освојувањето на последниот град, Ното во 1091 година, и ќе трае до 1198 година. Денес, во северозападна Сицилија, околу Палермо и Трапани, норманската Y-ДНК е вообичаена, со 15% до 20% од лозата кои припаѓаат на хаплогрупата I. Северноафриканскиот машки придонес во Сицилија бил проценет помеѓу 0% и 7,5%. Севкупно, проценетите татковски придонеси од Јужен Балкан и Западна Европа во Сицилија се околу 63% и 26%, соодветно.