мини|Изборот на малите Спартанци, Џузепе Диоти Историја на евгениката ― проучување на развојот и застапувањето на идеи поврзани со евгениката низ целиот свет. Раните евгениски идеи биле разговарани во Стара Грција и Рим. Врвот на современото евгеничко движење дошло кон крајот на 19 и почетокот на 20 век.
Историја Изворниот облик на евгениката бил најпознато објаснета од Платон, кој верувал дека човечкото размножување треба да биде надгледувано и контролирано од државата. Сепак, Платон сфатил дека овој облик на на владина контрола нема да биде лесно прифатена и предложил вистината да биде сокриена од јавноста преку фиксна лотарија. Сопружниците, во Платоновата Држава, би биле избрани со „брачен број“ во кој квалитетот на поединецот ќе биде квантитативно анализиран, а на лицата со висок број ќе им биде дозволено да се размножуваат со други лица со висок број. Теоретски, тоа би довело до предвидливи резултати и подобрување на човечкиот род. Сепак, Платон го признал неуспехот на „брачниот број“ бидејќи личностите од „златна душа“ сè уште можеле да раѓаат деца од „бронзена душа“.The Republic, 457c10-d3 Идеите на Платон можеби биле еден од најраните обиди за математичка анализа на генетското наследство, кое подоцна било подобрено со развојот на Менделовата генетика и картирањето на човечкиот геном.
Други антички цивилизации (како што се Рим,Platner (1929). A Topographical Dictionary of Ancient Rome, Tarpeius Mons, pp509-510. London. Oxford University Press. Атина, и Спарта) практикувале чедоморство преку изложување и егзекуција како облик на фенотипско одбирање. Според Плутарх, во Спарта, новороденчињата биле прегледувани од старешините на градот кои одлучувале за судбината на новороденчето. Ако детето било сметано за неспособно за живот, тоа обично било изложеноMaking Patriots од Болтер Брнс, 2001, page 12, "and whose infants, if they chanced to be puny or ill-formed, were exposed in a chasm (the Apothetae) and left to die;" во Апотетите во близина на планината Тајгет. Од 2007 година, фрлањето на доенчиња во близина на планината Тајгете е доведено во прашање поради недостаток на физички докази. Истражувањето на антропологот Теодорос Пициос открил само тела на адолесценти на возраст до приближно 35 години."Ancient Sparta – Research Program of Keadas Cavern" https://web.archive.org/web/20131002192630/http://www.anthropologie.ch/d/publikationen/archiv/2010/documents/03PITSIOSreprint.pdf Наводните испитувања за бебињата вклучувале капење со вино и изложување на надворешните елементи. За Спарта, ова ќе обезбеди само најсилните да преживеат и да се размножуваат.Allen G. Roper, Ancient Eugenics (Oxford: Cliveden Press, 1913) Адолф Хитлер ја сметал Спарта за првата „Држава на народот“, и слично како и Ернст Хекел пред него, ја пофалил Спарта за нејзината одбирачка политика на чедоморство. Недостигот на извори од современите Грци кои ја спомнуваат спартанската евгеника и недостатокот на археолошки докази ја доведе во прашање спартанската евгеника. Додека Старите Грци го практикувале чедоморството, ниту еден од тогашните современи извори не ги поддржува тврдењата на Плутарх за масовно чедоморство мотивирано од евгениката.
Дванаесетте табели на римското право, воспоставени на почетокот на создавањето на Римската Република, наведуваат во четвртата табела дека разобличените деца мора да бидат убивани. Освен тоа, на патријарсите во римското општество им било давано право да ги „отфрлаат“ доенчињата по нивна дискреција. Ова често било правено со давење на несакани новороденчиња во реката Тибар. Коментирајќи ја римската практика на евгеника, филозофот Сенека напишал дека: „Ги спуштаме лудите кучиња; го убиваме дивиот, нескротлив вол; го користиме ножот на болните овци за да го спречиме нивното заразување на стадото; уништуваме ненормални потомци при раѓањето; И децата, ако се родени слаби или деформирани, ги давиме, но тоа не е дело на гневот, туку на разумот – да биде одвоен звукот од безвредниот“. Практиката на отворено чедоморство во Римската Империја не стивнала сè до нејзиното христијанизирање, кое сепак наложило „негативна евгеника“, на пр. Соборот во Агд во 506 година, кој забранил брак меѓу братучеди.
Галтонова теорија десно|мини|272x272пкс| Сер Френсис Галтон првично ги развил идеите за евгеника користејќи општествена статистика. Сер Франсис Галтон (1822–1911) ги систематизирал овие идеи и практики според новите сознанија за еволуцијата на човекот и животните дадени од теоријата на неговиот полубратучед Чарлс Дарвин во текот на 1860-тите и 1870-тите. По читањето на Дарвиновото „За потеклото на видовите“, Галтон се засновал на идеите на Дарвин со кои механизмите на природна селекција биле потенцијално спречени од човечката цивилизација. Тој образложил дека, бидејќи многу човечки општества се обидуваат да ги заштитат непривилегираните и слабите, тие општества се во спротивност со природната селекција одговорна за истребување на најслабите; и само со промена на овие општествени политики, општеството можело да биде спасено од „враќање кон просечност“, фраза што тој прв ја измислил во статистиката и која подоцна била променета во сега вообичаената „ регресија кон средната вредност“.See Chapter 3 in Donald A. MacKenzie, Statistics in Britain, 1865–1930: The social construction of scientific knowledge (Edinburgh: Edinburgh University Press, 1981). (Патем, Галтон ја измислил и фразата „Природа против негување“).
Галтон најпрво ја скицирал својата теорија во написот „Наследен талент и карактер“ од 1865 година, потоа подетално елабориран во неговата книга „Наследен гениј“ од 1869 година.Francis Galton, "Hereditary talent and character", Macmillan's Magazine 12 (1865): 157–166 and 318–327; Francis Galton, Hereditary genius: an inquiry into its laws and consequences (London: Macmillan, 1869). Тој започнал со проучување на начинот на кој човечките интелектуални, морални и особини на личноста имаат тежнеење да течат низ семејствата. Основниот аргумент на Галтон бил „генијалноста“ и „дарбата“ биле наследни особини кај луѓето (иако ниту тој ниту Дарвин сè уште немале работен модел на овој вид наследност). Тој заклучил бидејќи може да биде користена вештачка селекција за да бидат преувеличувани особините кај други животни, може да бидат очекувани слични резултати кога се применувани такви модели кај луѓето. Како што напиша во воведот на „Наследен гениј“:Предлагам да биде покажано во оваа книга дека природните способности на човекот се добиени со наследство, под точно исти ограничувања како што се обликот и физичките особини на целиот органски свет. Следствено, како што е лесно, и покрај тие ограничувања, да биде добиено со внимателна одбирање постојана раса кучиња или коњи надарени со чудни моќи за трчање или за правење што било друго, така што би било сосема практично да биде произведена високо надарена раса мажи со разумни бракови во текот на неколку последователни генерации.Galton, Hereditary Genius: 1.Галтон тврдел дека помалку интелигентните се поплодни од поинтелигентните во неговото време. Галтон не предложил методи на одбирање; Наместо тоа, тој се надевал дека ќе се најде решение доколку општествените обичаи се променети на начин што ќе ги охрабри луѓето да ја согледаат важноста на размножувањето. Тој првпат го употребил зборот „евгеника“ во неговите Истражувања за човечкото знаење и неговиот развој од 1883 година, книга во која тој сакал „да допре различни теми повеќе или помалку поврзани со онаа за одгледување раса или, како што би можеле да го наречеме тоа, со „евгенички“ прашања“. Тој вклучил фуснота на зборот „евгеника“ која гласела:Односно, со прашања кои се однесуваат на она што на грчки е нарекувано, еугенес (eugenes) имено, добро на залиха, наследно обдарено со благородни квалитети. Ова, и здружените зборови, еугенеја (eugeneia), итн., се подеднакво применливи за луѓето, брутите (животните) и растенијата. Многу сакаме краток збор да ја искаже науката за подобрување на залихата, која во никој случај не е ограничена на прашања за разумно парење, но која, особено во случајот со човекот, ги зема предвид сите влијанија кои имаат тежнеење во колку и далечен степен да дадат на посоодветните раси или видови на крв поголема шанса да преовладуваат брзо над помалку погодните отколку што инаку би имале. Зборот евгеника доволно би ја изразил идејата; тоа е барем поуреден збор и поопшт од вирикултурата што некогаш се осмелив да го користам.Francis Galton, Inquiries into human faculty and its development (London, Macmillan, 1883): 17, fn1.Во 1908 година, во Сеќавањата на мојот живот, Галтон ја изјавил службената дефиниција за евгениката: „проучување на извршувањето под општествена контрола кои можат да ги подобрат или нарушат расните квалитети на идните генерации, било физички или ментално“. Ова било договорено во советување со комисија во која бил вклучен биометричарот Карл Пирсон. Тоа било малку спротивставено со претпочитаната дефиниција на Галтон, дадена во едно предавање на новоформираното Социолошко друштво на Лондонската школа за економија во 1904 година: „науката која се занимава со сите влијанија кои ги подобруваат вродените квалитети на расата; исто така и со оние кои развијте ги во најголема корист“. Последната дефиниција, која ги опфаќа негувањето и животната средина, како и наследноста, била фаворизирана од широко левичарските, либерални елементи на идеолошката поделеност што следело.
Формулацијата на Галтон за евгеника била заснована на силен статистички пристап, под силно влијание на „општествената физика“ на Адолф Кетеле. Меѓутоа, за разлика од Кетеле, Галтон не го возвишил „просечниот човек“ туку го осудил како просечен. Галтон и неговиот статистички наследник Карл Пирсон го развиле она што е нарекувано биометриски пристап кон евгениката, кој развил нови и сложени статистички модели (подоцна извезени во сосема различни полиња) за да ја опишат наследноста на особините. Меѓутоа, со повторното откривање на наследните закони на Грегор Мендел, биле појавени два посебни табора на застапници на евгениката. Едниот бил составен од статистичари, другиот од биолози. Статистичарите мислеле дека биолозите имаат исклучително груби математички модели, додека биолозите мислеа дека статистичарите знаат малку за биологијата.See Chapters 2 and 6 in MacKenzie, Statistics in Britain.
Евгениката на крајот се однесувала на човечкото одбрано размножување со намера да создаде деца со посакувани особини, претежно преку пристапот на влијание врз диференцијалната стапка на наталитет. Овие политики биле претежно поделени во две категории: позитивна евгеника, зголемен размножување на оние за кои се гледа дека имаат поволни наследни особини; и негативна евгеника, обесхрабрување на размножувањето од страна на оние со наследни особини кои се сметаат за сиромашни. Негативните евгенски политики во минатото се движеле од плаќање на оние за кои е сметано дека имаат лоши гени за доброволно да се подложат на стерилизација, до обиди за сегрегација до задолжителна стерилизација, па дури и геноцид. Позитивните евгенски политики вообичаено се во облик на награди или бонуси за „погодени“ родители кои имаат друго дете. Релативно безопасните практики како брачното советување имале рани врски со евгенската идеологија. Евгениката е површно поврзана со она што подоцна ќе биде познато како општествен дарвинизам. Додека и обете тврделе дека интелигенцијата е наследна, евгениката тврдела дека се потребни нови политики за активно менување на статус кво кон по „евгенична“ држава, додека општественодарвинистите тврделе дека самото општество природно ќе го „провери“ проблемот со „дизгеничарите“ доколку не постојат политики за благосостојба. (на пример, сиромашните може да се размножуваат повеќе, но би имале повисоки стапки на смртност).
Чарлс Девенпорт