Франк-Валтер Штајнмаер (германски: Frank-Walter Steinmeier ,роден на 5 јануари 1956 година) е германски политичар кој станал претседател на Германија на 19 март 2017 година. Тој претходно бил сојузен министер за надворешни работи од 2005 до 2009 година и повторно од 2013 до 2017 година, како и вицеканцелар на Германија од 2007 до 2009 година. Штајнмаер бил претседавач со Организацијата за безбедност и соработка во Европа (ОБСЕ) во 2016 година.
Штајнмаер е член на Социјалдемократската партија на Германија (СПД), докторирал по право и порано бил државен службеник од кариера. Тој бил близок соработник на Герхард Шредер кога Шредер бил министер-претседател на Долна Саксонија во поголемиот дел од 1990-тите, и бил началник на кабинетот на Шредер од 1996 година. Кога Шредер станал канцелар на Германија во 1998 година, Штајнмаер бил назначен за заменик-државен секретар во германската канцеларија со одговорност за разузнавачките служби. Од 1999 до 2005 година ја извршувал функцијата началник на кабинетот на Канцеларијата.
По федералните избори во 2005 година, Штајнмаер станал министер за надворешни работи во првата голема коалициска влада на Ангела Меркел, а од 2007 година дополнително ја извршувал функцијата вицеканцелар. Во 2008 година, тој накратко ја извршувал функцијата в.д. претседател на неговата партија. Бил кандидат на СПД за канцелар на сојузните избори во 2009 година, но неговата партија ги загубила изборите и тој го напуштил сојузниот кабинет за да стане лидер на опозицијата. По федералните избори во 2013 година, тој повторно станал министер за надворешни работи во втората голема коалиција на Меркел. Во ноември 2016 година тој бил најавен како кандидат за претседател на Германија на владината коалиција, составена од неговата партија и ЦДУ/ЦСУ, и на тој начин станал најверојатниот избраник, бидејќи коалицијата имала големо мнозинство во Федералната конвенција. Штајнаер го напуштил кабинетот на 27 јануари 2017 година. Тој бил избран за претседател од страна на Федералната конвенција на 12 февруари 2017 година со 74% од гласовите. На 13 февруари 2022 година, тој бил реизбран од Федералната конвенција за втор и последен мандат со 78% од гласовите.
Штајнмаер припаѓа на десното крило на СПД, познати како реформисти и умерени. Како началник на кабинетот, тој бил главен архитект на Агендата 2010, реформите на владата на Шредер за социјалната држава. Неговите благи политики кон земјите како Русија и Кина заработиле критики и во Германија и на меѓународно ниво, и тој бил критикуван дека дава приоритет на Германските деловни интереси над човековите права.
Личен живот
Ран живот и образование Штајнмаер е роден во 1956 година во Детмолд. Иако неговото полно име е Франк-Валтер, неговите пријатели го нарекуваат Франк. Неговиот татко, столар, бил поврзан со црквата Липе (една од ретките германски регионални црковни тела на калвинизмот и црква-членка на Протестантската црква на Германија). Неговата мајка, родена во Бреслау (сега Вроцлав, Полска), дошла како бегалец од лутеранскиот дел на Шлезија за време на бегството и протерувањето на Германците по Втората светска војна.
По матурата, Штајнмаер ја служел воената служба од 1974 до 1976 година, а потоа студирал право и политички науки на Универзитетот Јустус Либиг во Гисен, каде Брижит Зиприс му била колешка. Во 1982 година го положил првиот, а во 1986 година вториот државен испит по право. Штајнмаер работел како научен асистент на професорот по јавно право и политички науки на Универзитетот Гисен додека не го добил својот докторат по право во 1991 година. Неговата дисертација ја истражувала улогата на државата во спречувањето на бездомништвото.
Семеен живот Штајнмаер е оженет и има една ќерка. На 24 август 2010 година, тој донирал бубрег на неговата сопруга Елке Буденбендер. Во 2015 година, Штајнмаер бил кум на свадбата на Рудигер Грубе и Корнелија Полето во Хамбург.
Интереси Штајнмаер ужива во џезот и е страствен љубител на фудбалот.
Религија Штајнмаер е реформиран протестант и активен член на реформираната витлеемска конгрегација во Берлин-Нојколн. Тој бил крстен во црквата на неговиот татко (Црквата на Липе) како млад.
Рана кариера Штајнмаер станал советник во 1991 година за Законот за комуникациски медиуми и медиумски насоки во Државниот канцелар на Долна Саксонија во Хановер. Во 1993 година, тој станал директор на Личната канцеларија на премиерот на Долна Саксонија, Герхард Шредер. Во 1996 година, станал државен секретар и шеф на државната канцеларија на Долна Саксонија.
Политичка кариера на федерално ниво
Сојузниот канцелар Шредер, 1998–2005 година Штајнмаер бил назначен во ноември 1998 година за државен секретар, помлад бирократ од Канцеларијата и комесар за Федералните разузнавачки служби во канцеларијата на канцеларот по изборната победа на Шредер. Тој го замени Бодо Хомбах како шеф на канцеларијата на канцеларката во 1999 година, откако подоцна влегол во политиката на Европската унија. Го задржал својот чин државен секретар и затоа бил единствениот шеф на Канцеларијата што не бил именуван за министер за специјални работи, т.е. нема кабинетски ранг, од 1984 година до денес. Во овој период Штајнмаер бил и еден од советниците на Шредер. Тој бил клучен во обезбедувањето црвено-зелено мнозинство во парламентот за спорната „Агенда 2010“ на Шредер за економски реформи. Поради неговото ефективно управување надвор од центарот на вниманието на политиката, тој го добил прекарот Die Graue Effizienz (Сивата ефикасност) - игра на зборови за Грау Еминенц, германски за éminence grise.
Како комесар за федералните разузнавачки служби (титула која често ја има шефот на канцеларот) Штајнмаер бил одговорен за координација на германските разузнавачки служби. Во 2003 година, го поддржал Шредер во неговата контроверзна одлука да формира коалиција со Русија и Франција против војната во Ирак предводена од САД. Во меѓувреме, ја одобрил одлуката за инсталирање на германски разузнавач во канцеларијата на генералот Томи Франкс со седиште во Катар (американскиот командант на американската инвазија во Ирак) кој на САД им ги пренел информациите што ги собирале во Багдад двајца германски разузнавачи кои дејствуваат таму.
Во 2004 година, Штајнмаер учествувал во дипломатските преговори за решавање на исплатата на компензација со Либија за жртвите од терористичкиот бомбашки напад во дискотеката Ла Бел во Берлин во 1986 година.
Голема контроверзност за време на мандатот на Штајнмаер како началник на кабинетот било затворањето на Турчинот роден во Германија, Мурат Курназ, во заливот Гвантанамо од 2002 до август 2006 година. Наместо тоа, тој тврдел дека Берлин се плашелл дека Курназ е закана и дека треба да оди во Турција, а не во Германија, доколку биде ослободен. Дури по изборот на Меркел, Курназ бил ослободен и вратен во Германија.
Прв мандат како министер за надворешни работи, 2005–2009 година На 22 ноември 2005 година, по федералните избори во 2005 година, Штајнмаер станал министер за надворешни работи во кабинетот на Големата коалиција предводен од Ангела Меркел. Тој бил првиот министер за надворешни работи на СПД по Вили Брант (1966–1969). По преземањето на функцијата, Штајнмаер ги предводел подготовките Германија да го преземе ротирачкото претседателство со Советот на Европската унија во првата половина на 2007 година. По заминувањето на Франц Мунтеферинг од Кабинетот на 21 ноември 2007 година, Штајнмаер, исто така, ја пополнил функцијата вице-канцелар.
За време на неговиот мандат, Штајнмаер нашироко се сметал дека има добри работни односи со Ангела Меркел, но често заземал различен став за надворешните работи. Во голема мера, тој и дозволил на Меркел да го постави темпото во надворешната политика, работејќи хармонично со неа на низа надворешно политички прашања, од соочување со Иран поради неговата јадрена програма до преговарачки обврзувачки цели за борба против климатските промени. Во едно значајно надворешно политичко несогласување, Штајнмаер во 2009 година изјавил дека Германија до 2013 година треба да ги постави основите за повлекување на своите војници од Авганистан, распоредување на кое дотогаш се спротивставиле околу две третини од Германците. За разлика од Меркел, тој исто така се залагал за влез на Турција во Европска унија.
Исто така, Штајнмаер станал познат по неговиот прилично пријателски став кон Русија, кој напорно се расправал за ангажман со сè понаметливата моќ на исток, наместо за нејзина изолација. Тој формулирал политика кон Русија намерно потсетувајќи на „Остполитик“, политиката свртена кон исток, која била пионер на канцеларот Вили Брант во раните 1970-ти. Заедно со Гернот Ерлер, водечкиот експерт за Русија на СПД и заменик-министер за надворешни работи, Штајнмаер го иницирал таканареченото германско Партнерство за модернизација со Русија (најавено во 2008 година), кое станала официјална политика на ЕУ во 2010 година.
Притиснат од пратениците да каже повеќе за неговиот став кон Русија по убиствата од висок профил на опозициските личности Ана Политковскаја и Александар Литвиненко на сослушувањето во Европскиот парламент во јануари 2007 година, Штајнмаер изјавил дека „постои одреден тренд кон [од медиумите] хистеричност и треба да се врати чувството за разум во дебатата“.
Д-р Франк Умбах уште во февруари 2006 година предупредил дека Германија станала премногу зависна од Русија, но Штајнмаер, цитирајќи го новиот Остполитик, го игнорирал. Во март 2007 година, Штајнмаер објавил долга статија како одговор на Умбах, објаснувајќи го неговото образложение дека ЕУ е толку исклучителен пример за меѓународна соработка кој Путинитска Русија неизбежно ќе стане „како нас“ со само „преплетување на интересите“ (Verflechtung), а исто така дека „пан-европски мировен поредок и трајно решение за важен безбедносен проблем може да се постигне само со Русија, не без неа или дури и против неа“. Штајнмаер помогнал да се прими Русија на Путин во СТО, што се случи во 2011 година.
На 18 декември 2007 година, Штајнмаер и Дмитриј Медведев потпишале договор во име на БАСФ за експлоатација на друго наоѓалиште на гас. Во тоа време, 40 отсто од германската побарувачка била задоволена од руската понуда.
Во мај 2008 година, тој станал првиот странски функционер кој разговарал со претседателот Дмитри Медведев и премиерот Владимир Путин, откако тие ги презеле своите нови позиции по руските претседателски избори во 2008 година.
Во 2006 година, Форин Аферс (анг: Foreign Affairs) објавиле анализа на состојбата на американските и руските јадрени сили, заклучувајќи дека американските јадрени сили по Студената војна изгледале дизајнирани да извршат превентивен напад против Русија или Кина и дека планираната ракетна одбрана ќе биде вредна првенствено во офанзивен контекст како додаток на способноста за прв удар на САД. Написот предизвикал полуофицијален руски одговор од поранешниот премиер Јегор Гајдар во Фајненшл Тајмс неколку дена подоцна. Во 2007 година, американската влада, наводно, била длабоко иритирана, иако јавно молчела, за Штајнмаер, кој звучел како поддршка на руските обвинувања дека планираниот американски противракетен одбранбен комплекс во Полска ќе ја наруши стратешката рамнотежа во Европа - и кој потоа го остави без предизвик руската закана на генералот Николај Соловцов за одмазда против Полска и Чешка доколку распоредат американски одбранбени системи.
Руските опозициски активисти подоцна прославија кога Штајнмаер и СДП ги загубија изборите во 2009 година, сигнализирајќи го нивното незадоволство од Штајнмаер. Олег Петрович Орлов, шеф на групата за човекови права „Меморијал“, рекол дека Штајнмаер ја пролонгирал политиката на Шредер кон Русија и дека политиката на Германија е „исклучително лоша за граѓанското општество, демократијата и земјата во целина“.
Во февруари 2009 година, Штајнмаер станал првиот член на кабинетот на Меркел кој бил примен од идната администрација на Обама.