Џулија Кетрин Доналдсон (роденa на 16 септември 1948 година) е англискa писателка и драматург, и детски лауреат од 2011–2013 година. Нејзини најпознати дела се приказни за деца, особено оние илустрирани од Аксел Шефлер, кои ги вклучуваат Грaфало, Место на метла и Човек од стап. Таа првично пишувала песни за детски телевизиски програми, но се подоцна се префрлила на на пишување книги откако зборовите на една од нејзините песни, „A Squash and a Squeeze“, издадени како книга за деца во 1993 година. Има 184 објавени дела, од кои 64 се достапни во книжарниците. Останатите 120 дела се наменети за училишна употреба вклучувајќи ја шемата за фонично читање Сонгбрдс, која е дел од Оксфорд Ридинг Три на Оксфорд Јуниверсити Прес
Живот и кариера Доналдсон е родена и израсната во Хемпстед, Лондон, заедно со нејзината помлада сестра Мери. Семејството живеело во викторијанска куќа на три ката во близина на Хемпстед Хит. Нејзините родители, сестра и мачката Џефри живееле на приземје, на првиот кат живееле тетка и вујко и баба и на вториот кат.
Џејмс (Џери) и Елизабет, се запознале непосредно пред Втората светска војна, а потоа биле разделени шест години. Џери, кој студирал филозофија, политика и економија на Универзитетот во Оксфорд, најголем дел од војната го поминал во логор за воени заробеници, каде што поради познавањето на германскиот јазик добил позиција на преведувач. Елизабет, исто така добро го познавала германскиот јазик и имала диплома по јазици, во меѓувреме работела воена работа.
По војната, тие повторно се обединиле и се венчале, а во 1950 година ја купиле куќата во Хемпстед заедно со мајката на Џери, неговата сестра Бета. Кога Доналдсон имала шест години, нејзиниот татко заболел од детска парализа, а потоа почнал да користи инвалидска количка, иако тој сè уште водел активен живот, работејќи како предавач во Институтот за психијатрија во болницата Модсли, каде што бил пионер на генетски студии користејќи го моделот на донесени идентични близнаци одвоено.
Елизабет работела како секретарка и му помагала на нејзиниот шеф Лесли Минчин да го преведе германскиот лајдер на англиски. Нивното семејство било исполнето со музика и песна: Елизабет пеела со хор, Џери свирел виолончело во аматерски гудачки квартети и двајцата родители биле активни членови на музичкиот клуб Хемпстед. Летните одмори ги поминувале во Гритлтон Хаус во Вилтшир, каде Џери свирел виолончело во летна школа за камерна музика, додека Џулија и Мери правеле музички шоуа со другите деца.
Поезијата, исто така, силно влијаела во раниот живот на Доналдсон. Татко и ја подарил „Книгата на илјада песни“ кога имала пет години, а нејзината баба ја запознала со бесмислените рими на Едвард Лир. Доналдсон учела во основното училиште Њу Енд, а потоа и во училиштето за девојчиња Камден. Во детството и адолесценцијата, таа глумела (Учествувала во Шекспировиот Сон на летната ноќ во Олд Вик, каде што се запозналасо младата Џуди Денч и Том Кортенеј ) пеела со Детската оперска група и научила да свири на пијано.
Бидејќи била добар лингвист, на училиште научила француски и германски јазик, а подоцна преку летна туторска работа со семејство во Неапол, го научила и италијанскиот јазик, така што на 19-годишна возраст добро ги познавала сите три јазици.Malcolm Donaldson, 2012
Универзитетски живот Доналдсон студирала драма и француски јазик на Универзитетот во Бристол (1967–1970), и дипломирала со диплома со почести. Додека престојувала таму, Џулија глумела во одделенски продукции и научила да свири на гитара. Во 1968 година, таа и нејзината пријателка Морин Пуркис учествувале во претставата „Јас не сум Ајфеловата кула“ со музика компонирана од Колин Сел, успешен млад пијанист кој студирал шпански и португалски во Бристол и кој се појавувал во радио 4 на BBC во радио играта Жал ми е што немам поим. Цимерот на Сел, Малколм Доналдсон, студент по медицина дошол да го види шоуто и последователно се здружил со Сел, Доналдсон и Пуркис, а потоа пееле во пабовите за време на Неделата на партали на Универзитетот Бристол во почетокот на 1969 година. Речиси веднаш потоа Доналдсон и Пуркис отишле да живеат во Париз на шест месеци поради школување каде што пееле и свиреле на своите гитари во кафулињата за пари. Малком им се придружил летото и триото изведувало различни песни од Битлси и од мјузикли вклучувајќи го и Hair .
По неколку недели напор во Париз, Малком, Џулија и Морин отишле на фестивалот Авињон. Овде откако биле исфрлени од хостел тројката морала да спие во камп, па дури и на поле, а дотогаш веќе формирале длабоко пријателство. Додека престојувале во Париз, групата била забележана од француски претприемач кој ги слушал на аудиција. Иако од ова не излегло ништо Доналдсон и Пуркис напишале мелодија за традиционалната француска поема „Метаморфоза“ специјално за аудицијата. Ова било првпат Доналдсон да состави песна за некоја пригода.
До декември 1969 година, Џулија и Малколм стапија во врска. Тие почнале да изведуваат повремено кабаре за социјални настани на универзитетот, а во 1970 година ја посетиле Америка, патувајќи со автобус од источниот до западниот брег. Откако се вратиле дуото свирело во ресторани и почнале да учествуват во различни настани како Денот на децата во Кристал Палас, Велигденска парада во Лондон и вечера за стоматолошки конгрес - со специјално компонирани песни за овие прилики од Џулија Доналдсон.
1970-тите Двојката продолжиla да се движи во Европа за време на празниците, при што Џулија Доналдсон ја напиша „Француската песна за шпагети“ на француски и „Песната за шпагети“ на италијански. За време на викендите, таа и Малколм учествувале во театарот на улицата Бристол, група студенти на постдипломски студии инспирирани од покојниот драматург Дејвид Илингворт. Групата смислила едноставни, драми без сценарио кои би можеле да се изведуваат на игралиштата на сиромашните општински имоти и кои регрутирале деца од публиката да преземат некои од улогите. Ова имало траен ефект врз интеракцијата на Доналдсон со децата во нејзините сопствени емисии како етаблирана писателка за деца.
Џулија и Малком се венчале во септември 1972 година, А Доналдсон за свадбата компонирала оперета која таа и Малколм, нивниот кум Колин Сел, деверушите и воведниците ја извеле на приемот во Бург Хаус, Хемпстед. Доналдсон потоа работела како секретарка во Радио Бристол каде што имала и неделен термин како продуцент/уредник на кратки приказни. Во август 1974 година, парот се преселил во Брајтон каде Доналдсон бил назначена за уредник во Роберт Тиндал, мал издавач на книги. Џулија испратила лента со песни до Детската телевизија на Би-Би-Си, и помеѓу 1974 и 1978 година редовно пишувала за програмата Плеј Овеј. Нејзините песни ги изведувале актери и музичари меѓу кои Тони Артур, Флоела Бенџамин, Џони Бол, Брајан Кант, Дерек Грифитс и музичкиот директор Џонатан Коен. Таа, исто така, пишувала песни за Play School и за емисијата Watch with Mother.
Доналдсон компонирала два мјузикли за деца: Тортата на кралот Грант (1976) и Пират на пристаништето (1980) кои биле изведени и во Лондон и во Брајтон. Под влијание на Бристол Стрит Театарот, Доналдсон водела работилница за деца во Портслејд од 1974 до 1976 година. За време на овие сесии би се смислила едноставна претстава, проследена со изработка на реквизити и костими, проба и потоа изведба.
Во 1977 година Доналдсон студирала постипломски студии на Колеџот за образование во Брајтон и работела две години како професор по англиски јазик во Сент Мери во Брајтон, се до раѓањето на нивното прво дете Хамиш во 1978 година, по што таа никогаш не се вратила на целосно работно време. Двојката се преселила во Лион во Франција една година (1979–80) а потоа се вратиле во Брајтон каде што се родил нивниот втор син Аластер во 1981 година.Malcolm Donaldson, 2012
1980-тите Во 1983 година, четиричленото семејство се преселило во Бристол, каде што Малколм Доналдсон бил назначен за виш регистратор по педијатрија во болницата Јунајтед Бристол. Џулија Доналдсон напишала и испеала неколку тематски песни за радио програми за возрасни, повремено глумела во уличен театар и ги напишала песните за претставата Сенка на девет дрвја. Исто така Џулија почнала да волонтира и во основното училиште на Хамиш, слушајќи ги децата како читаат на глас. Во тој период развила кратки драми со точниот број на улоги за група за читање, вртејќи ги улогите додека секое дете не ја прочита целата драма. Потоа делото го изведувале пред целото одделение. Овој пристап им помагал на децата да изградат самодоверба во читањето на глас, а исто така бил и забавен. Доналдсон ги чувала претставите во фиока за можна идна употреба.
Во 1989 година, Малком бил назначен на Универзитетот во Глазгов како виш предавач по детско и смејно здравје и семејството, заедно со Џери (роден во 1987) се пресели во Бирсден.
1990-тите Откако се пресиле во Глазгов, Доналдсон уште еднаш се претстави пред комисиите за пишување песни во Би-Би-Си. Помеѓу 1990 и 1994 година таа пишувала за различни програми, како Тинкабоут Сајенс и Плејдејс, при што компонирала песни за презентери и куклени претстави.
Во 1991 година, издавачката куќа Метуен ја контактирала Џулија за да праша дали нејзината песна „A Squash and a Squeeze“, која таа ја напишала за програмата Плејборд на БиБиСи во 1975 година, може да се направи во сликовница за деца. Книгата била објавена во 1993 година, а била илустрирана од германскиот уметник Аксел Шефлер, кој живеел во Лондон. Објавувањето на A Squash and a Squeeze бил клучен настан за Доналдсон. Поради него Доналдсон дошла до заклучок дека нејзиниот талент за пишување песни може да се примени во пишувањето приказни и добила самодоверба да испрати неколку примероци до образовен издавач. Помеѓу 1993 и 1999 година напишала многу за Хајнеман и Гин, вклучувајќи драми како што се „Роденденско изненадување“ за помладите класови и „Top of the Mops“ за неволните тинејџери читатели, како и прераскажување на традиционалните приказни. Истовремено, заедно со сопругот и неговата гитара ги посетувале Шкотските училишта и библиотеки
Од 1990-тите, таа ги проширила техниките научени во Бристол и Брајтон за да ги поттикне децата да глумат и да пеат со неа. По објавувањето на Графало, Доналдсон била поканета на фестивали на книгата, а на Меѓународниот фестивал на книгата во Единбург учествувала секоја година од 1999 година наваму. Исто така редовно се појавувала на фестивалите Хеј, Челтенхем и Бат, како и на многу театри.
Графало Во 1995 година, додека барала идеи за едукативна серија драми засновани на традиционални приказни, Доналдсон нашла на кинеска приказна за мало девојче кое избегнало да биде изедено од тигар тврдејќи дека е страшната кралица на џунглата при што го поканило тигарот тој да оди зад неа. Тигарот избегал бидејќи погрешно го протолкувал стравот на животните, мислејќи дека стравот е поради девојчето, а не поради него. Доналдсон сметала дека оваа приказна може да се развие во повеќе од едукативен предмет и подоцна ѝ се вратила како можна основа за сликовница. Таа решила да го направи девојчето глушец и избрала лисица, був и змија за ликови наместо суштества од џунглата, но не била задоволна од текстот „Треба да знаат, навистина треба / Нема тигари во оваа шума “.