Од 10.000 женски лица, 13 се бездомници. Иако студиите покажуваат дека постојат многу разлики меѓу жените кои страдаат од бездомништво и нема универзално искуство, просечната бездомна жена има 35 години, има деца, е членка на малцинска заедница и доживеала бездомништво повеќе од еднаш во својот живот.
Искуството на бездомништво е родово, со патишта до бездомништво кои се разликуваат врз основа на полот. Една од основните причини за бездомништво кај Американките е семејното насилство, со истражување кое покажло дека околу 80% од бездомните жени претходно искусиле семејно насилство. Жените и семејствата ги претставуваат најбрзо растечките групи на бездомното население во САД. Приближно 34% од бездомното население се семејства со деца. Со 65% од бездомните жени со деца под 18 години живеат со своите деца, додека оваа бројка е само 7% за бездомните мажи. Оваа статистика сугерира дека жените бездомници почесто се грижат за своите малолетни деца отколку бездомниците. Поради оваа причина, информациите за бездомните жени често се поврзуваат со информациите за бездомните семејства.
Историја
Жените се вклучени во записите за несигурност во домувањето во САД уште од првите колонијални движења, кога неодобрените поединци биле наречени скитници. Историјата на бездомните жени во САД ја следи пошироката историја на бездомништвото во оваа земја. Големата депресија во 1930-тите резултирала со скок на невдомени поединци, а големиот број на погодени лица резултирал со препознавање на тешкотиите со кои се соочиле овие луѓе. Современото потекло на бездомништвото датира од 1960-тите, кога како придонес служеле зголемените каматни стапки и општествените фактори како епидемијата на ХИВ/СИДА. Откако претседателот Џон Ф. Кенеди го потпишал актот за ментално здравје во заедницата во 1962 година, започнал процесот на деинституционализација, во кој момент имало зголемување на населението без сместување.
Бездомништвото конкретно меѓу жените и семејствата е маргинализирано и запоставено од јавноста и владата. Најголемиот дел од бездомништвото што го доживуваат жените е „скриено“ во тоа што жените не се експлицитно видливи на улиците. Наместо тоа, жената која е бездомник може да се манифестира како станбена нестабилност, сексуална работа и/или несигурно домување – услови кои обично не се видливи за преостанатата јавност
Движењето за правата на жените од 1960-тите и 1970-тите барало еднаквост за жените во однос на родовите улоги и можностите за кариера. Подемот на разговорите околу нееднаквите плати и пристапот до работа довел до сознание дека жените биле спречени да стекнат независност поради сегашните општествени норми и структури. Родовите улоги ги ограничиле жените да покажат пркос кон нивните машки колеги, со што жените во врските се потпираат на нивните сопрузи за да преживеат. Ова послужило како повеќе од доволна мотивација да останат потчинети, а не како предизвикувачки навредливи услови со кои можеби се соочуваат. Движењето за правата на жените се осмелило да го промени овој постоечки стандард. Онаму каде што прифатилиштата за бездомници не биле во можност да го решат вкрстувањето на прашањата за жените, првенствено фокусирајќи се на финансиската нестабилност, се појавиле засолништа за семејно насилство за да го решат овој недостаток.
Феминизација на сиромаштијата
Кога ОН го прогласиле „Криза за бездомниците“ во средината на 1980-тите, го поставиле теренот за политизиран дискурс за „феминизација на сиромаштијата“ што се развила од првичните истражувачки напори за женската сиромаштија и бездомништвото. Во Соединетите Американски Држави, во тоа време, администрацијата на Реган вовела различни политики кои влијаеле на благосостојбата на жените. „Реганомика“ бил термин што се користел за опишување на реформите во политиката на Реган, кои опфаќаат остри намалувања на програмите за социјална заштита, дерегулација, даночни намалувања и намалување на владините трошоци. Ова довело до она што стана познато како феминизација на сиромаштијата, што го привлекло вниманието на родовите разлики во стапките на сиромаштија, каде што повеќе жени се наоѓаат во сиромашни услови во споредба со мажите. Овој тренд произлегува од мноштво родови разлики и социо-економски тешкотии кои жените непропорционално ги поднесуваат. Биле направени кратења на програмите како што се Помош за семејства со зависни деца (AFDC), програмата за банкноти за храна, медицинска помош и субвенции за помош за домување.
Дополнително, намалувањата на услугите како дневен престој, абортусот и планирањето на семејството, кои беа од суштинско значење за економската автономија на многу жени, дополнително ги влошиле предизвиците со кои се соочуваат маргинализираните заедници, што доведе до поголем број жени кои запаѓаат во сиромаштија. Во овој период се променија и политиките за жените на работното место, бидејќи имало дерегулација на агенциите како Комисијата за еднакви можности и Управата за здравје и безбедност при работа. Реган го намалил финансирањето на овие агенции, оставајќи многу жени на нивните работни места ранливи на дискриминација, вознемирување и небезбедни работни услови. Почетниот либерален дискурс за феминизација на сиромаштијата ја толкувала сиромаштијата на жените како резултат на машката неодговорност. Феминистките, исто така, ја предложиле идејата дека родовиот јаз во платите придонесува за оваа дилема за женската сиромаштија во Соединетите Држави и тврделе дека жените треба да се гледаат како еднакви со мажите во однос на нивната способност да успеат кога се поддржани со соодветни ресурси. Оваа идеја се зголемила во популарност во текот на 1980-тите и 1990-тите во САД, каде што домаќинствата на чело со самохрани мајки биле сè повеќе изложени на ризик да доживеат сиромаштија и бездомништво.
Бездомните семејства сочинуваат една третина од населението бездомници во Америка, а семејствата со самохрани мајки се највисоката под категорија. Кај бездомните жени, постои преголема застапеност на возрасни лица со единствена одговорност за грижа за зависни деца и несоодветни финансиски ресурси. Жените, особено мајките на семејствата со еден родител, имаат поголема веројатност да живеат во сиромаштија кога имаат деца и мораат да ја балансираат заработката додека ги воспитуваат и се грижат за своите деца. Децата со самохрана мајка имаат пет пати поголема веројатност да бидат во сиромаштија отколку децата со двајца родители Самохраните мајки имаат поголема веројатност да работат со скратено работно време и да пропуштат работа за да се грижат за своите деца. Многу бездомници и жени со ниски приходи работат во услужните индустрии, кои нудат малку бенефиции и ниски плати, со што во голема мера придонесуваат за нивната сиромаштија. Дискриминацијата заснована на работа е насочена кон сите жени, но е присутна во поголем обем меѓу малцинските жени. Во просек, поголем процент од малцинските жени се борат да добијат и да одржат работа. „Комплексот последен вработен, најпрвин отпуштен“ се однесува на повисокото ниво на невработеност кај малцинствата. Така, додека сите жени се соочуваат со одреден степен на нееднаквост во однос на понудите за работа (во голема мера како резултат на тоа што се очекува да се грижат за децата), борбите на жените од малцинствата се поголеми. Платеното вработување за жени нуди и свои предизвици бидејќи повеќето работни места со ниски плати не нудат достапни опции за осигурување или грижа за деца. Ова ги остава самохраните мајки со избор да прифатат социјална помош доколку се способни да се квалификуваат за тоа за да се грижат за своите деца или да одат на работа со ризик да ги остават своите деца на улица.
Семејно насилство Семејното насилство е главен фактор што придонесува за бездомништво кај женската популација. На национално ниво, дваесет до педесет проценти од сите бездомни жени и деца стануваат бездомници како директен резултат на бегството од семејното насилство. Во 2005 година, педесет проценти од градовите во Соединетите Американски Држави изјавиле дека семејното насилство е примарна причина за бездомништвото, а конкретно во Њујорк било објавено дека околу педесет проценти од нивното бездомно население било злоставувано, а дваесет и пет проценти од нивното бездомно население било бездомно како директен резултат на семејно насилство. Се верува дека семејното насилство е вградено во чувството на права или привилегии, хиерархиски убедувања (родова хиерархија) и културна девалвација на жените.
Движењето на жените обезбедува ресурси и безбедност за жртвите на семејно насилство. Пред женското движење од 1960-тите, жените жртви на семејно насилство имале малку опции за барање безбедност. Со поттик на женското движење се создале „безбедни домови“ кои го родиле движењето за засолништа. Постигнат е голем напредок во борбата против семејното насилство од женското движење од 1960-тите. Законот за спречување и услуги на семејното насилство бил донесен и оттогаш стана важен извор на финансирање и поддршка. Законот за насилство врз жените од 1994 година вклучувал овластување за финансирање за зголемување на преодното домување за преживеаните од семејно насилство.
Семејното насилство се зголемило за време на пандемијата Ковид-19 во Соединетите држави; бидејќи семејствата биле принудени да останат дома, жените биле несразмерно погодени. Меѓународен дискурс кој повикува на итно вклучување на мерките што ги штитат жените од насилство во владината политика за одговор при итни случаи бил инициран на локално, федерално и меѓународно ниво. Имено, ОН ги повика владите ширум светот да ги направат работниците и услугите во засолништата „суштински“ и драстично да го зголемат финансирањето на организациите за правата на жените, здравствените и социјалните услуги.
Траума - информативна грижа Жените бездомници имаат поголема веројатност да доживеат сексуална злоупотреба во детството и/или згрижување и злоупотреба на возрасен партнер отколку просечната женска популација. Ова резултирало со имплементација на пристапите за грижа за информирана за траума (TIC) обезбедена од државата од страна на локалните, државните и федералните влади и програми. Пристапите информирани за траума се повеќе се имплементираат во текот на изминатата деценија во САД, бидејќи студиите и истражувањата покажале преголема застапеност на ПТСН и други дијагнози поврзани со траума кај жените кои се соочуваат со бездомништво и сиромаштија.
Преодни станови за жртви на семејно насилство Жените кои оставиле насилна врска можат да одат во засолниште за семејно насилство наменето за малтретирани жени само во период од триесет дена. Тие ќе добијат психолошка помош и групи за поддршка на доверлива локација, што ќе им отежне на нивните насилници да дојдат до нив. Меѓутоа, по завршувањето на триесетте дена, од нив ќе биде побарано да заминат и ќе мора да се преселат во прифатилиште за бездомници каде престојот таму е повторно ограничен, кој варира од три до шест месеци.
Засолниште во стил на мотел е опција за итно привремено засолниште кога другите засолништа се полни. Давателите на услуги за семејно насилство работат со мотели за да обезбедат засолниште на упатените лица. Сепак, овие мотели не ги обезбедуваат услугите за итни случаи што ги обезбедуваат повеќето домашни засолништа, а исто така можат да бидат лесно достапни за насилниците на жените.