Хијадите (грчки Ὑάδες, исто така познати како Калдвел 41, Колиндер 50, или Мелота 25) —најблиското расеано јато и едно од најдобро проучените ѕвездени јата. Се наоѓа на околу 153 светлосни години (47 парсеци) Majaess, D.; Turner, D.; Lane, D.; Krajci, T. "Deep Infrared ZAMS Fits to Benchmark Open Clusters Hosting delta Scuti Stars", Journal of the American Association of Variable Star Observers, 2011McArthur, Barbara E.; Benedict, G. Fritz; Harrison, Thomas E.; van Altena, William "Astrometry with the Hubble Space Telescope: Trigonometric Parallaxes of Selected Hyads", AJ, 2011 од Сонцето и се состои од приближно сферична група од стотици ѕвезди кои споделуваат иста возраст, место на потекло, хемиски карактеристики, и движење низ просторот.Bouvier J, Kendall T, Meeus G, Testi L, Moraux E, Stauffer JR, James D, Cuillandre J-C, Irwin J, McCaughrean MJ, Baraffe I, Bertin E. (2008) Brown dwarfs and very low mass stars in the Hyades cluster: a dynamically evolved mass function. Astronomy & Astrophysics, 481: 661-672. Abstract at http://adsabs.harvard.edu/abs/2008A%26A...481..661B. Од перспектива на набљудувачите на Земјата, Хијатите се појавуваат во соѕвездието Бик, каде што неговите најсјајни ѕвезди формираат форма „V“ заедно со уште посветлиот Алдебаран. Сепак, Алдебаран не е поврзан со Хијадите, бидејќи се наоѓа многу поблиску до Земјата (65 с.г.) и едноставно се случува да лежи по истата линија на видување.
Петте најсјајни ѕвезди членки на Хијадите го потрошиле водородното гориво во нивните јадра и сега се развиваат во џиновски ѕвезди. Четири од овие ѕвезди, со Баејрови ознаки се Гама, Делта 1, Ипсилон и Тета Бик. Тие формираат астеризам кој традиционално се идентификува како глава на Бикот. Петтата од овие ѕвезди е Тета1 Бик, тесен придружник кој може да се види со голо око на посветлата Тета 2 Бик. Епсилон Бик, позната како Ајн („Биково око“), има кандидат за гасна џиновска вонсончева планета, првата планета која била пронајдена во кое било расеано јато.
Се проценува дека староста на Хијадите е околу 625 милиони години. Јадрото на јатото, каде што ѕвездите се најгусто набиени, има полупречник од 2,7 парсеци (8,8 светлосни години), и плимниот полупречник на јатото - каде што ѕвездите стануваат посилни под влијание на гравитацијата на околната галаксија Млечен Пат - е 10 парсеци (33 светлосни години). Сепак, околу една третина од потврдените ѕвезди-членки се забележани надвор од последната граница, во продолжениот ореол на јатото; овие ѕвезди веројатно се во процес на бегство од неговото гравитационо влијание.
Местоположба и движење Јатото е доволно блиску до Сонцето, така што неговото растојание може директно да се мери со набљудување на количината на поместување на паралаксата на ѕвездите-членки додека Земјата орбитира околу Сонцето. Ова мерење е изведено со голема точност со помош на сателитот Хипаркос и вселенскиот телескоп „Хабл“. Алтернативен метод за пресметување на растојанието е да се вклопат членовите на јатото на стандардизиран инфрацрвен дијаграм на боја-величина за ѕвезди од нивниот тип и да се користат добиените податоци за да се заклучи нивната внатрешна сјајност. Споредувањето на овие податоци со сјајноста на ѕвездите што се гледа од Земјата овозможува да се проценат нивните растојанија. И двата методи дале проценка на растојание од 47 парсеци (153 светлосни години) до средиштето на јатото. Фактот дека овие независни мерења се согласуваат ги прави Хијадите важна скала на методот на скалила за вселенски растојанија за проценка на растојанијата на вонгалактичките тела.
Ѕвездите на Хијадите се побогати со потешки елементи од Сонцето и другите обични ѕвезди во сончевото соседство, при што вкупната металичност на јатото е измерено на +0,14. Јатото Хијади е поврзано со други ѕвездени групи во близина на Сонцето. Неговата старост, металичност и сопствено движење се совпаѓаат со оние на поголемото и подалечното јато „Јасли“, и траекториите на двете јата може да се проследат наназад до истото подрачје на просторот, што укажува на заедничко потекло. Друг соработник е Движечката група на Хијадите, голема колекција на расфрлани ѕвезди кои исто така делат слична траекторија со јатото Хијади. Неодамнешните резултати откриле дека најмалку 15% од ѕвездите во Движечката група на Хијадите го делат истиот хемиски отпечаток како и ѕвездите од јатото Хиадите. Сепак, се покажало дека околу 85% од ѕвездите во Движечката група на Хијадите се целосно неповрзани со првобитното јато врз основа на различната старост и металичност; нивното заедничко движење се припишува на плимните ефекти на масивниот вртежен појас во средиштето на галаксијата Млечен Пат.Famaey B, Pont F, Luri X, Udry S, Mayor M, Jorissen A. (2007) The Hyades stream: an evaporated cluster or an intrusion from the inner disk? Astronomy & Astrophysics, 461: 957-962. Abstract at http://adsabs.harvard.edu/abs/2007A%26A...461..957F. Помеѓу преостанатите членови на Движечката група на Хијадите, ѕвездата домаќин на вонсончева планетата Јота Часовник, неодамна била предложена како избеган член на исконското јато Хијади., announced in
Хијадите не се поврзани со две други блиски ѕвездени групи, Плејадите и Движечката група на Голема Мечка, кои се лесно видливи со голо око под ведро темно небо.
Астрометрија Иследувањето на Gaia DR1 од 2018 година на Хијадите определила (U, V, W) брзина на групата од (-41,92 ± 0,16, -19,35 ± 0,13, -1,11 ± 0,11) km/s, врз основа на вселенските брзини на јадрото на 138 ѕвезди.
Иследувањето на Gaia DR2 од 2019 година на Хијадите определила (U, V, W) брзина на групата од (-42,24, -19,00, -1,48) km/s, во многу блиска согласност со изведбата DR1 од 2018 година.
Друго иследување на DR2 од 2019 година се фокусирало на мапирање на 3Д топологијата и брзините на главното тело на Хијадите на 30 парсеци, а ги вклучило и членовите на под-ѕвездената. Тие идентификувале 1764 кандидати за членови, вклучувајќи 10 кафеави џуџиња и 17 бели џуџиња. Белите џуџиња вклучувале 9 единечни ѕвезди и 4 двојни системи.
Иследувањето на Хијадите од 2022 година со користење на Gaia EDR3 определила (U, V, W) брзина на групата од (-42,11±6,50, - 19,09±4,37, -1,32±0,44) km/s, исто така со блиска согласност со DR1 и DR2 студиите.
Историја Заедно со другото привлечно отворено ѕвездено јато на Плејадите, Хијадите ја формираат Златната Порта на Еклиптиката, која е позната веќе неколку илјади години.
Во грчката митологија, Хијадите биле петте ќерки на Атлас и полусестри на Плејадите. По смртта на нивниот брат, Хајант, оплачените сестри се претвориле во јато од ѕвезди кои потоа биле поврзани со дожд.
Како тело видливо со голо око, јатото е познато уште од праисторијата. Се споменува од бројни класични автори од Хомер до Овидиј.Information on the Hyades from SEDS Во книга 18 од Илијада, ѕвездите на Хијадите се појавуваат заедно со Плејадите, Голема Мечка и Орион на штитот што богот Хефест го направил за Ахил.Homer. The Iliad. Translated by Richmond Lattimore. University of Chicago Press, 1951.
Во Англија, јатото било познато како „Априлски дождовници“ од здружување со априлските дождови, како што е забележано во народната песна „Green Grow the Rushes, O“.
Јатото веројатно првпат било каталогизирано од Џовани Батиста Ходиерна во 1654 година, а потоа се појавило во многу ѕвездени атласи од 17 и 18 век. Сепак, Шарл Месје не ги вклучил Хијадите во неговиот каталог на длабоконебесни тела од 1781 година. Затоа на овие ѕвезди им недостига месјев број, за разлика од многу други, подалечни расеани јата - на пр., M44 (Јасли), M45 (Плејади) и M67.
Во 1869 година, астрономот Р.А. Проктор забележал дека бројни ѕвезди на големи растојанија од Хијадите споделуваат слично движење низ вселената.Zuckerman B, Song I. (2004) Young stars near the Sun. Annual Review of Astronomy & Astrophysics. Volume 42, 685-721. Abstract at http://adsabs.harvard.edu/abs/2004ARA%26A..42..685Z. Во 1908 година, Луис Бос пријавил скоро 25 години набљудувања за да ја поддржи оваа премиса, тврдејќи за постоењето на група ѕвезди што заедно се движат што тој ја нарекол Движечка група Бик (денес општо познато како Суперјато на Хијадите). Бос објавил табела која ги следи движењата на расфрланите ѕвезди назад до заедничка точка на приближување.Boss L. (1908) Convergent of a moving cluster in Taurus. Astronomical Journal, 26: 31-36. Full text link at http://adsabs.harvard.edu/abs/1908AJ.....26...31B.
До 1920-тите, идејата дека Хијадите споделувале заедничко потекло со јатото „Јасли“ била широко распространетаHertzsprung E. (1922) On the motions of Praesepe and of the Hyades. Bulletin of the Astronomical Institutes of the Netherlands, Vol. 1, p.150. Full text link at http://adsabs.harvard.edu/abs/1922BAN.....1..150H., со Рудолф Клајн-Васинк кој во 1927 година забележал дека двете јата се „веројатно вселенски поврзани“Klein-Wassink WJ. (1927) The proper motion and the distance of the Praesepe cluster. Publications of the Kapteyn Astronomical Laboratory Groningen, 41: 1-48. Full text link at http://adsabs.harvard.edu/abs/1927PGro...41....1K. Во поголемиот дел од дваесеттиот век, научното проучување на Хијадите се фокусирало на одредување на нивната оддалеченост, моделирање на нејзиниот ѕвезден развој, потврдување или отфрлање на членовите кандидати и карактеризирање на поединечни ѕвезди.
Морфологија и развој Сите ѕвезди се формираат во јата, но повеќето јата се распаѓаат помалку од 50 милиони години по завршувањето на ѕвездообразбата. Астрономскиот термин за овој процес е „ издвојување“. Единствено екстремно масивни јата, кои орбитираат далеку од Галактичкото Средиште, можат да избегнат „издвојување“ во подолги временски размери. Како еден таков преживеан, јатото на Хијадите веројатно содржело многу поголемо население на ѕвезди во својот зачеток. Проценките за неговата првобитна маса се движат од 800 до 1.600 пати поголема од Сончевата маса ( ), што значи уште поголем број на поединечни ѕвезди.Weideman V, Jordan S, Iben I, Casertano S. (1992) White dwarfs in the halo of the Hyades Cluster – The case of the missing white dwarfs. Astronomical Journal, 104: 1876-1891. 1992AJ....104.1876W.
Население на ѕвезди Теоријата предвидува дека младо јато со оваа големина треба да роди ѕвезди и подѕвездени тела од сите спектрални типови, од огромни, врели О-ѕвезди до слабо кафеави џуџиња. Сепак, проучувањата за Хијадите покажуваат дека има недостаток на ѕвезди во двете крајности на масата. На возраст од 625 милиони години, исклучувањето на главната низа на јатото е околу , што значи дека сите потешки ѕвезди се развиле во подџинови, џинови или бели џуџиња, додека помалку масивните ѕвезди продолжуваат да спојуваат водород на главната низа. Опсежните истражувања откриле вкупно 8 бели џуџиња во јадрото на јатото,Böhm-Vitense E. (1995) White dwarf companions to Hyades F stars. Astronomical Journal, 110: 228-231. Abstract at http://adsabs.harvard.edu/abs/1995AJ....110..228B. што одговара на последната развојна фаза на неговото оригинално население на ѕвезди од B-типот (секоја околу ). Претходната развојна фаза моментално е претставена со четирите црвени џинови на јатото. Нивниот сегашен спектрален тип е K0 III, но сите се всушност „пензионирани А-ѕвезди“ од околу .Johnson JA, Fischer D, Marcy GW, Wright JT, Driscoll P, Butler RP, Hekker S, Reffert S, Vogt SS. (2007a) Retired A stars and their companions: Exoplanets orbiting three intermediate-mass subgiants. Astrophysical Journal, 665: 785-793. Abstract at http://adsabs.harvard.edu/abs/2007ApJ...665..785J. Дополнителен „бел џин“ од типот А7 III е примарниот од θ2 Бик, двоен систем кој вклучува помалку масивен придружник на спектрален тип А; овој пар е привидно поврзан со θ 1Бик, еден од четирите црвени џинови, кој исто така има двоен придружник од А-тип.