Норкринг АС е снабдувач на дигитална копнена телевизија и радио пренос во Норвешка и Белгија. Во Норвешка, Норкринг работи со мрежа за дигитално видео емитување – копнена (ДВБ-Т) за Норгес телевисјон, како и радио Еф-Ем и дигитално аудио емитување (ДАБ). Во Белгија, Норкринг работи со ДВБ-T, ДВБ-T2, Еф-Ем, ДАБ и ДАБ+ мрежа. Таа управувала со ДВБ-T мрежа во Словенија во периодот од 2010 до 2012 година. Норкринг е во сопственост на Теленор; Норкринг Белгија е во сопственост на 75 отсто од Норкринг и 25 отсто од Партиципатиематшапиј Влаандерен.
Историја
Рано емитување на радио Норвешката телеграфска управа изјавила дека работи на радио емитување во 1922 година. По консултации со други земји, се препорачало владата да ја поседува и да управува со преносната инфраструктура. Норвешка ја укинала забраната за слушање странско радио без дозвола во 1923 година. Во исто време станала неопходна дозвола за работа со предавател. Финансирањето на радиодифузијата се засновало на комбинација од реклами, надоместоци за лиценца за поседување на радио и надоместок за купување на радио. Неколку компании се здружиле во 1922 година за дозволи за управување со радио канали. За да се избегнат слични проблеми како оние што се случиле во Соединетите Држави, администрацијата се обидела да ги ограничи производителите на радија и тие да не поседуваат канали. лево|мини| Канцелариите и првиот предавател на Крингкастинселскапет На Крингкастинселскапет („Радиодифузна компанија“) му била дадена првата дозвола во 1924 година. Имал повеќе од 2000 акционери, со главни делови кои биле во сопственост на Маркони компани, Телефункен и Вестерн електрик. Имал дозвола да управува со предавател во Осло со досег од 150 км. Бил во сопственост на Крингкастинселскапет, но управуван од Телеграфската управа. Дополнителни пет предаватели биле изградени во Источна Норвешка во текот на 1920-тите. Тие ги вклучуваат Рјукан во 1925 година, Нотоден и Порсгрун во 1926 година и Хамар и Фредрикштад во 1927 година. На Норвешка ѝ биле доделени три AM фреквенции за емитување во 1926 година. Други радио канали биле основани во Берген во 1925 година, Тромсо во 1926 година и Алесунд во 1927 година.Espeli: 168
Крингкастинселскапет добил дозволи да работи во поголемиот дел од земјата во 1928 година. Еден скандал ја погодил радиодифузната компанија во 1929 година, во кој нов предавател во Ламберцетер во Осло немал доволно моќ. Вториот скандал бил откривањето на менаџментот кој се збогатил. Првиот бил предизвикан поради тоа што Телеграфската управа не ги разбрала целосно ефектите од радио преносот за време на дизајнот и немало недоволно димензионирање на предавателот. Проблемот бил решен кога производителот, Телефункен, ги презел трошоците за негово претворање од среден бран во краток бран. Нови предаватели биле инсталирани во Кристијансанд, Ставангер, Трондхајм во 1930 година, Бодо во 1931 година, Нарвик во 1934 година и Вигра во 1935 година. мини|Ламберцетер предавател во 1931 година Скандалот резултирал со предлог за нова организација на радиодифузијата. Најпрво, министерот за трговија и индустрија, Ларс Офтедал, предложил модел според кој преносот би бил одговорност на Телеграфската управа, а со кој би се формирала нова, приватна програмска компанија, во сопственост на Осло. На ова се спротивставил министерот за образование и црковни работи, Сигвалд Хасунд, кој не сакал капиталниот печат ориентиран кон сензации да го контролира радиото и сакал владата да има контрола. Наследникот на вториот кабинет на Мовинкел во 1931 година, Кабинетот на Колстад, го поддржал Хасунд и предложил во 1932 година владата да преземе одговорност за содржината. До моментот кога прашањето било изгласано во Парламентот, Третиот кабинет на Мовинкел бил поставен, предлагајќи буџетската одговорност да биде на радиодифузната компанија, а не на Телеграфската управа. Норвешката радиодифузна корпорација била основана во 1933 година како национален радиодифузер во државна сопственост.
НРК ја добил сопственоста на предавателот и студијата, додека Телеграфската управа требала да биде одговорна за техничките операции. Телеграфската управа ја презела целата одговорност за техничката опрема на НРК од 1936 година, во обид да ги рационализира операциите. Сепак, тоа резултирало со намалена холистичка контрола врз НРК, а аранжманот бил напуштен во 1950 година, кога сите технички аспекти освен преносот биле префрлени на НРК. Планот од 1930 година предвидувал национална мрежа од 43 предаватели, која требала да биде инсталирана во три фази. Плановите до 1935 биле намалени на 19 предаватели. Од 1933 до 1940 година, НРК инвестирал 5 милиони норвешки круни во предаватели. Само еден дополнителен главен предавател, во Нарвик, бил завршен. Стратегијата била делумно предизвикана од ниските проценки за раст и приоритизирањето на изградбата на радиодифузен центар во Мариенлист во Осло. Проценките од 1939 година покажале дека 1,5 милиони Норвежани имале стабилен прием на радио, што е речиси половина од населението.
Како контрамерка против она што во тоа време се карактеризирало како "финска опасност", и за да се стигне до населението на Сами и Квен со норвешки јазик и култура, во Вардо бил основан предавател во 1934 година. До 1935 година, програмите од Осло до други предаватели се спроведувале преку редовна телефонска линија. Во 1934 година биле тестирани однапред направени програми дистрибуирани со помош на грамофонски плочи во 1934 година, но квалитетот се покажал премногу низок. Радио преносот со кратки бранови бил тестиран истата година, но не покажал повисок квалитет.
Следната година, Телеграфската управа вовела високофреквентни преносни линии помеѓу Осло и радио предавателите. Тоа било делумно финансирано преку подарок од 2 милиони норвешки круни од државата и 230.000 норвешки круни годишна претплата. НРК протестирал против одлуката, наведувајќи дека Управата за телеграфија ги диктирала условите. Почетната линија, која се протегала на север до Вадсо, била отворена во 1934 година. Потоа биле изградени линии до Алесунд, Берген и преку Кристијансанд до Ставангер, последното отворање три години подоцна. Далноводите биле завршени во 1937 година и останале во употреба 30 години. Нивниот главен недостаток бил тоа што не можеле да пренесуваат во двете насоки истовремено, што придонело Осло да стане центар на производството. Доколку содржината требала да се пренесува од други локации, техничарите ќе морале да ги „вртат“ ресиверите на линијата. Ова било клучно од радио-операторите кои најавиле „Националната програма ќе продолжи од...“ и од 1950-тите „преку...“, во која програмата паузирала десет секунди за техничарите да ја реконфигурираат.
Во текот на германската окупација на Норвешка за време на Втората светска војна (1940–1945 година), Насјонал Самлинг (НС) и германските власти ја презеле контролата над НРК. Независен дел од НРК бил формиран во Лондон и понудил алтернативно емитување. И НРК Лондон и Британската радиодифузна корпорација станале важни радио канали. Од август 1941 година, окупационите сили побарале од сите членови на НС да ги предадат своите радија. Само 110.000 од 538.000 одземени радија биле вратени на нивните сопственици, што резултирало со масовно производство на нови радија. Ова и зголемената пенетрација резултирале во НРК со многу високи приходи во доцните 1940-ти и 1950-тите, што им овозможило да преземат голем ризик, спротивно од Телеграфската администрација, која била многу ограничена со финансии и сакала да го минимизира ризикот. До почетокот на 1950-тите, 93 проценти од населението имало пристап до радио - двојно повеќе од продорот на телефоните. Ова се должело на поголемата политичка поддршка во изградбата на радиодифузната инфраструктура во комбинација со пониските инвестициски трошоци. Во доцните 1940-ти НРК користел големи ресурси за изградба на испраќач со кратки бранови во Фредрикштад кој можел да стигне од Норвешка во странство, а особено до морнарите.
Еф-Ем и монохроматска телевизија Во периодот помеѓу 1945 и 1970 година доминирало стратешко несогласување помеѓу НРК и Телеграфската управа. Во 1941 година, НС ја префрлил одговорноста за техничкиот дел од програмирањето на НРК. По војната првично имало консензус да се промени одлуката, но НРК и министерот Кааре Фостервол одлучиле да го поддржат новиот аранжман. Владиниот комитет и Парламентот се согласиле со Фостервол, а транзицијата била завршена во 1950 година. НРК ги заинтересирало многу од помладите инженери на Телеграфската администрација, што ги зајакнало тенденциите за иновативна НРК и конзервативна Телеграфска администрација.
НРК започнал да планира телевизиски преноси во 1950 година и ги избрал меѓународно препорачаните 625 линии. Комисија предводена од Олаф Мое разгледувала три техники на пренос: физичка дистрибуција на филм, коаксијални кабли и микробранов радио пренос. Коаксијалот бил тестиран со изградба на линија од Осло која била завршена 1953 година и до Берген во 1957 година. Војската отворила пренос помеѓу Источна Норвешка и Берген во 1954 година со 24 телефонски линии. Сепак, Телеграфската управа првично останала скептична за технологијата.
На крајот, преносите се сметале за единствениот реален пристап, иако тоа предвидувало многу големи инвестиции. Била предложена заедничка мрежа, која ќе можела да поддржува телевизија во вечерните часови, а преку ден телефони, но Телеграфската управа ја игнорирала поради високите трошоци. Парламентот одобрил пробно емитување во 1953 година за две години, и покрај протестите на Телеграфската управа. Почнувајќи од 12 јануари 1954 година, тие биле испратени само од еден предавател во Осло и не биле објавени. Биле прекинати во 1956 година.
Планот за фреквенција во Копенхаген од 1948 година предвидувал на Норвешка да ѝ биде доделен само еден среден бран и една долга бранова фреквенција. Квалитетот на звукот се намалил бидејќи норвешките предаватели биле принудени да споделуваат фреквенции со странски канали. Ова можело да се надмине само со инсталирање мрежа на Еф-Ем предаватели за емитување. Телеграфската управа го отфрлила Еф-Ем, наведувајќи дека тоа барало целата земја да купи нови радија. Планот од 1949 година предложил нов предавател на долги бранови во Клофта, и национална мрежа на предаватели на средни бранови. НРК го прифатил предавателот во Клофта, но ги отфрлил предавателите на средни бранови. Бидејќи дваесет проценти од населението немало прифатливо радио покривање, НРК одлучил во 1953 година да изгради Еф-Ем предаватели во Западна Норвешка и Агдер за да стигне до овие области. Предноста на изградбата на Еф-Ем предаватели било тоа што можеле да се лоцираат заедно со телевизиски предаватели, намалувајќи ги трошоците за пуштање во употреба. мини| За време на изградбата на Триванстарнет во Осло во 1961 година Затоа НРК предложил преместување на предавателот на долги бранови од Клофта во Западна Норвешка и изградба на Еф-Ем мрежа во Источна Норвешка. Телеграфскиот директор Свер Рининг-Тонесен изјавил дека е неопходно „да се држиме до минатото“ и го отфрлил предлогот. До 1955 година, Телеграфијата предложила радио мрежата да се воспостави со користење на 26 Еф-Ем предаватели. Еден на врвот на Гаустатопен ќе ја покриел централна Источна Норвешка, додека остатокот ќе бил изграден во области без прифатливо покривање на AM. Преносот до Еф-ЕМ предавателите ќе се вршел со помош на телефонски линии. Се проценувало дека изградбата на Еф-Ем и телевизиската преносна мрежа би траеле десет до петнаесет години. НРК го отфрлил планот, и поради долгиот временски период и затоа што сакал да им даде приоритет на Источна Норвешка и Тренделаг, кои имале најконцентрирано население. Телеграфската управа предложила и да се постави кабелско радио, делумно затоа што тоа ја забрзувало изградбата на телефонската мрежа. Кабелското радио било инсталирано во Сетесдал, Рана и Сулитјелма.