Хасиумот (108Hs) — вештачки елемент и затоа не може да се даде стандардна атомска тежина. Како и сите вештачки елементи, нема стабилни изотопи. Првиот изотоп кој бил синтетизиран бил 265Hs во 1984 година. Познати се 13 изотопи од 263Hs до 277Hs и до шест изомери. Најстабилниот познат изотоп е 271Hs, со полураспад од околу 46 секунди, иако оваа задача не е дефинитивна поради несигурноста што произлегува од малиот број мерења. Изотопите 269Hs и 270Hs соодветно имаат полураспад од околу 12 секунди и 7,6 секунди. Исто така, можно е изомерот 277mHs да е постабилен од овие, со пријавен полураспад секунди, но само еден настан на распаѓање на овој изотоп е регистриран од 2016 година.
Список на изотопи
|-id=Hassium-263
| 263Hs
| style="text-align:right" | 108
| style="text-align:right" | 155
| 263.12848(21)#
| 760(40) μs
| α
| 259Sg
| 3/2+#
|-id=Hassium-264
| rowspan=2|264Hs
| rowspan=2 style="text-align:right" | 108
| rowspan=2 style="text-align:right" | 156
| rowspan=2|264.12836(3)
| rowspan=2|0.7(3) ms
| α (70%)
| 260Sg
| rowspan=2|0+
| СЦ (30%)
| (различен)
|-id=Hassium-265
| 265Hs
| style="text-align:right" | 108
| style="text-align:right" | 157
| 265.129792(26)
| 1.96(16) ms
| α
| 261Sg
| 9/2+#
|-id=Hassium-265m
| style="text-indent:.3em" | 265mHs
| colspan="3" style="text-indent:2em" | 229(22) keV
| 360(150) μs
| α
| 261Sg
| 3/2+#
|-id=Hassium-266
| rowspan=2|266HsNot directly synthesized, occurs as decay product of 270Ds
| rowspan=2 style="text-align:right" | 108
| rowspan=2 style="text-align:right" | 158
| rowspan=2| 266.130049(29)
| rowspan=2|
| α (76%)
| 262Sg
| rowspan=2|0+
| СЦ (24%)
| (различен)
|-id=Hassium-266m
| style="text-indent:.3em" | 266mHs
| colspan="3" style="text-indent:2em" | 1100(70) keV
| 280(220) ms[]
| α
| 262Sg
| 9-#
|-id=Hassium-267
| 267Hs
| style="text-align:right" | 108
| style="text-align:right" | 159
| 267.13168(10)#
| 55(11) ms
| α
| 263Sg
| 5/2+#
|-id=Hassium-267m
| style="text-indent:.3em" | 267mHsExistence of this isomer is unconfirmed
| colspan="3" style="text-indent:2em" | 39(24) keV
| 990(90) μs
| α
| 263Sg
|-id=Hassium-268
| 268Hs
| style="text-align:right" | 108
| style="text-align:right" | 160
| 268.13201(32)#
| 1.42(1.13) s[]
| α
| 264Sg
| 0+
|-id=Hassium-269
| 269Hs
| style="text-align:right" | 108
| style="text-align:right" | 161
| 269.13365(14)#
| α
| 265Sg
| 9/2+#
|-id=Hassium-269m
| rowspan=2 style="text-indent:1em" | 269mHs
| rowspan=2 colspan="3" style="text-indent:2em" | 20 keV#
| rowspan=2|
| α
| 265mSg
| rowspan=2|1/2#
| ИП
| 269Hs
|-id=Hassium-270
| rowspan=2|270Hs
| rowspan=2 style="text-align:right" | 108
| rowspan=2 style="text-align:right" | 162
| rowspan=2|270.13431(27)#
| rowspan=2|
| α
| 266Sg
| rowspan=2|0+
| СЦ (<50%)
| (различен)
|-id=Hassium-271
| 271Hs
| style="text-align:right" | 108
| style="text-align:right" | 163
| 271.13708(30)#
| α
| 267Sg
| 11/2#
|-id=Hassium-271m
| rowspan=2 style="text-indent:1em" | 271mHs
| rowspan=2 colspan="3" style="text-indent:2em" | 20 keV#
| rowspan=2|
| α
| 267mSg
| rowspan=2|3/2#
| ИП
| 271Hs
|-id=Hassium-272
| 272HsNot directly synthesized, occurs in decay chain of 276Ds
| style="text-align:right" | 108
| style="text-align:right" | 164
| 272.13849(55)#
| α
| 268Sg
| 0+
|-id=Hassium-273
| 273HsNot directly synthesized, occurs in decay chain of 285Fl
| style="text-align:right" | 108
| style="text-align:right" | 165
| 273.14146(40)#
| α
| 269Sg
| 3/2+#
|-id=Hassium-275
| rowspan=2|275HsNot directly synthesized, occurs in decay chain of 287Fl
| rowspan=2 style="text-align:right" | 108
| rowspan=2 style="text-align:right" | 167
| rowspan=2|275.14653(64)#
| rowspan=2|
| α
| 271Sg
| rowspan=2|
| СЦ (<11%)
| (различен)
|-id=Hassium-277
| 277HsNot directly synthesized, occurs in decay chain of 289Fl
| style="text-align:right" | 108
| style="text-align:right" | 169
| 277.15177(48)#
| СЦ
| (различен)
| 3/2+#
|-id=Hassium-277m
| style="text-indent:.3em" | 277mHs
| colspan="3" style="text-indent:2em" | 100(100) keV#
| 130(100) s
| СЦ
| (различен)
Изотопи и јадрени својства ЦелПроектилCNРезултат136Xe136Xe272HsНеуспешна реакција198Pt70Zn268Hs208Pb58Fe266HsУспешна реакција207Pb58Fe265HsУспешна реакција208Pb56Fe264HsУспешна реакција207Pb56Fe263HsРеакција допрва треба да се докаже206Pb58Fe264HsУспешна реакција209Bi55Mn264HsНеуспешна реакција226Ra48Ca274HsУспешна реакција232Th40Ar272HsРеакција допрва треба да се докаже238U36S274HsУспешна реакција238U34S272HsУспешна реакција244Pu30Si274HsРеакција допрва треба да се докаже248Cm26Mg274HsУспешна реакција248Cm25Mg273HsНеуспешна реакција250Cm26Mg276HsРеакција допрва треба да се докаже 249Cf22Ne271HsУспешна реакција
Комбинации на цел-проектил што водат до Z =108
Нуклеосинтеза Супертешките елементи како што е хасиумот се произведуваат со бомбардирање на полесни елементи во забрзувачите на честички кои предизвикуваат јадрено соединување. Додека поголемиот дел од изотопите на хасиум може да вештачки да се создадат директно на овој начин, некои потешки се забележани само како распаѓачки производи на елементи со поголем атомски број.
Во зависност од вклучените енергии, првите се поделени на „топли“ и „ладни“. Во реакциите на топло соединување, многу лесни проектили со висока енергија се забрзуваат кон многу тешки цели (актиноиди), предизвикувајќи сложени јадра при висока енергија на возбудување (~ 40-50 MeV) што може или да се оддели или да испари неколку (3 до 5) неутрони. Во реакциите на ладно соединување, произведените споени јадра имаат релативно ниска енергија на возбудување (~ 10-20 MeV), што ја намалува веројатноста овие производи да подлежат на реакции на цепење. Како што споените јадра се ладат до основната состојба, тие бараат емисија на само еден или два неутрони, и на тој начин овозможува генерирање на повеќе производи богати со неутрони. Вториот е различен концепт од оној каде што се тврди дека јадреното соединување се постигнува во услови на собна температура (погледни ладно соединување).
Ладно соединување Пред првата успешна синтеза на хасиум во 1984 година од страна на тимот Центарот за истражување на тешки јони (ЦИТЈ), научниците од Заедничкиот институт за јадрени истражувања (ЗИЈИИ) во Дубна, Русија, исто така, направиле обид да синтетизираат хасиум со бомбардирање на олово-208 со железо-58 во 1978 година. Не билр идентификувани атоми на хасиум. Тие го повториле експериментот во 1984 година и биле во можност да откријат спонтана активност на цепење доделено на 260Sg, ќерка на 264Hs. Подоцна истата година, тие повторно го пробале експериментот и направиле обид хемиски да ги идентификуваат распадните производи на хасиум за да обезбедат поддршка за нивната синтеза на елементот 108. Тие биле во можност да откријат неколку алфа-распади од 253Es и 253Fm, распадни производи од 265Hs.
Во официјалното откритие на елементот во 1984 година, тимот на Центарот за истражување на тешки јони (ЦИТЈ) ја проучувал истата реакција користејќи го методот на генетска корелација на алфа-распади и можел позитивно да идентификува 3 атоми од 265Hs. По надградбата на нивните капацитети во 1993 година, тимот го повторил експериментот во 1994 година и открил 75 атоми од 265Hs и 2 атоми од 264Hs, за време на мерењето на функцијата на делумна возбуда за каналот за испарување на неутроните 1n. Понатамошна серија на реакцијата била спроведена кон крајот на 1997 година во која биле откриени уште 20 атоми. Овој експеримент за откривање бил успешно повторен во 2002 година кај RIKEN (10 атоми) и во 2003 година во Големиот национален акцелератор за тешки јони (ГНАТЈ)(7 атоми). Тимот од РИКЕН дополнително ја проучувал реакцијата во 2008 година со цел да ги спроведе првите спектроскопски иследувања на рамномерното јадро 264Hs. Тие, исто така, биле во можност да детектираат дополнителни 29 атоми од 265Hs.
Тимот во Дубна, исто така, спровел слична реакција со цел олово -207 наместо цел олово-208 во 1984 година:
+ → +
Тие биле во можност да ја откријат истата спонтана активност на цепење како што била забележана во реакцијата со цел на олово-208 и уште еднаш ја доделиле на 260Sg, ќерка на 264Hs. Тимот од Центарот за истражување на тешки јони (ЦИТЈ) за прв пат ја проучувал реакцијата во 1986 година користејќи го методот на генетска корелација на алфа-распаѓање и идентификувал еден атом од 264Hs со пресек од 3,2pb. Реакцијата била повторена во 1994 година и тимот успеал да измери и алфа-распад и спонтано цепење за 264Hs. Оваа реакција исто така била проучувана во 2008 година во РИКЕН со цел да се спроведат првите спектроскопски иследувања на рамномерното јадро 264Hs. Тимот открил 11 атоми од 264Hs.
Во 2008 година, тимот на RIKEN за прв пат спровел слична реакција со олово -206 цел:
+ → +
Тие биле во можност да идентификуваат 8 атоми од новиот изотоп 263Hs.
Во 2008 година, тимот од Националната лабораторија Лоренс Беркли (НЛЛБ) ја проучувала аналогната реакција со проектили од железо-56 за прв пат:
+ → +
Тие биле во можност да произведат и идентификуваат шест атоми од новиот изотоп 263Hs. Неколку месеци подоцна, тимот на РИКЕН исто така ги објавил своите резултати на истата реакција.
Понатамошни обиди за синтеза на јадра на хасиум биле направени од тимот во Дубна во 1983 година користејќи реакција на ладно соединување помеѓу целта бизмут-209 и проектилите од манган -55:
+ → + x (x=1 или 2)
Тие биле во можност да откријат спонтана активност на цепење доделена на 255Rf, производ на ланецот на распаѓање 263Hs. Идентични резултати биле измерени во повторениот експеримент во 1984 година. Во еден последователен експеримент во 1983 година, тие го примениле методот на хемиска идентификација на потомок за да обезбедат поддршка за синтезата на хасиум. Тие биле во можност да откријат алфа-распад од изотопи на фермиум, доделени како потомци на распаѓањето на 262Hs. Оттогаш оваа реакција не е испробана и 262Hs моментално е непотврден.
Топло соединување Под водство на Јуриј Оганесијан, тимот од Заедничкиот институт за јадрени истражувања ја проучувал реакцијата на топло соединување помеѓу проектилите од калциум-48 и цели радиум -226 во 1978 година:
+ → + 4
Сепак, резултатите не се достапни во литературата. Реакцијата била повторена од Заедничкиот институт за јадрени истражувања (ЗИЈИИ) во јуни 2008 година и биле откриени 4 атоми од изотопот 270Hs. Во јануари 2009 година, тимот го повторил експериментот и биле откриени уште 2 атоми од 270Hs.
Тимот во Дубна ја проучувал реакцијата помеѓу целите на калифорниум -249 и проектилите неон -22 во 1983 година со откривање на активности на спонтано цепење:
+ → + x
Биле пронајдени неколку кратки активности на спонтано цепење, што укажува на формирање на јадра на хасиум.
Реакцијата на топло соединување помеѓу целите на ураниум-238 и проектилите на реткиот и скап изотоп сулфур-36 била спроведена од Центарот за истражување на тешки јони (ЦИТЈ) во април-мај 2008 година:
+ → + 4
Прелиминарните резултати покажале дека е откриен еден атом од 270Hs. Овој експеримент ги потврдил својствата на распаѓање на изотопите 270Hs и 266Sg.
Во март 1994 година, тимот во Дубна предводен од покојниот Јуриј Лазарев се обидел преку аналогна реакција со проектили сулфур-34:
+ → + x (x = 4 или 5)
Тие најавиле откривање на 3 атоми од 267Hs од каналот за испарување на неутрони 5n. Својствата на распаѓање биле потврдени од тимот на Центарот за истражување на тешки јони (ЦИТЈ) во нивното истовремено проучување на дармштатиумот. Реакцијата била повторена на ЦИТЈ во јануари-февруари 2009 година со цел да се бара новиот изотоп 268Hs. Тимот, предводен од проф. Нишио, открил по еден атом од 268Hs и 267Hs. Новиот изотоп 268Hs претрпел алфа-распад до претходно познатиот изотоп 264Sg.