мини| Северноатлантското ѓубре е едно од петте главни океански витли Северноатлантското ѓубре е ѓубре од вештачки морски отпад пронајден како лебди во северноатлантскиот вител, првично документиран во 1972 година. Една 22-годишна истражувачка студија спроведена од Здружението за морско образование проценува дека отпадот е со ширина од стотици километри, со густина од повеќе од 200.000 парчиња отпад на квадратен километар. Ѓубрето потекнува од отпадот создаден од луѓето, и патува од реките во океанот, а главно се состои од микропластика.
Карактеристики Отапод се наоѓа од 22°С до 38°С, а нејзините западни и источни граници се нејасни. Зоната на отпадот се поместува за дури 1.600 км кон север и југ сезонски, и се движи уште подалеку на југ за време на осцилацијата Ел Нињо-Јужна осцилација, според Националната океанска и атмосферска управа. Се проценува дека ѓубрето е со големина од стотици километри, со густина од повеќе од 200.000 парчиња отпад на квадратен километар (просечно едно парче на пет квадратни метри). Концентрацијата на пластика во ѓубрето во Северноатлантскиот дел остана главно константна иако глобалното производство на пластика се зголемило за петпати во текот на 22-годишното истражување. Ова може да биде предизвикано од пластиката што тоне под површината или се распаѓа на помали парчиња што можат да поминат низ мрежа. Поради ова, се смета дека големината на ѓубрето во Северноатлантскиот Океан може да биде потценета. Веројатно е дека кога ќе се земе предвид микропластиката, оостровот од ѓубре би можел да биде голем колку и Големото тихоокеанско ѓубре.
Наводи
Надворешни врски Plastics at SEA: North Atlantic Expedition The Ocean Cleanup Array
Категорија:Атлантски Океан Категорија:Загадување на водата