мини|256x256пкс|Ковчегоносци на погреб на достоинственик во Кенија Ковчегоносец — лице што го носи ковчегот за време на погребот.

Вообичаено, лицата што го носат ковчегот се членови на семејството, пријатели и колеги на покојникот, но доколку е потребно (и според традицијата во некои култури) се ангажираат и вработени во професионални погребални агенции. Најчесто се користат од 6 до 8 ковчегоносци, кои, во зависност од традицијата, го носат ковчегот или на рамо или на ниво на појасот.

Во некои култури, се прави разлика помеѓу ковчегоносците и носителите на погребалниот превез. Последниве имаат церемонијална улога, држејќи го врвот на превезот или врвката прицврстена на него. Самите гробоносци во тој случај ја вршат физички тешката работа на кревање и носење на ковчегот. Слична улога како носителите на превезот имаат и почесните ковчегоносци, кои го носат ковчегот само во симболична смисла, придружувајќи го додека тој се пренесува или превезува на друг начин. Почесните ковчегоносци одат пред или зад ковчегот и обично се истакнати колеги на починатиот во професионална смисла.Taylor, Dorthy; Jacobsen, Linda. Planning and Financing a Funeral (англ.). — Texas A&M University, Agricultural Extension Service, 1969.

Во различни култури

Западна култура Во западните култури, за ковчегоносци обично се избираат мажи: членови на семејството, блиски пријатели или колеги на починатиот. Доколку покојникот бил член на некое здружение или организација, семејството често избира ковчегоносци од тие групи. На пример, на погребите на масоните, ковчегот обично го носат други масони. Во црквата, местата за ковчегоносците најчесто се наоѓаат на левите предни клупи. Ковчегоносците понекогаш носат бели ракавици како знак на почит кон покојникот.Bullock, Steven C. The Handsome Tokens of a Funeral: Glove-Giving and the Large Funeral in Eighteenth-Century New England (англ.) // The William and Mary Quarterly[англ.] : journal. — 2012. — Vol. 69, no. 2. — P. 305—346. — ISSN 0043-5597. — doi:10.5309/willmaryquar.69.2.0305

Англија Држењето на краевите на превезот префрлен преку кралскиот ковчег или носењето на самиот ковчег претставувало голема чест. Жените за првпат биле прифатени како носителки на погребалниот превез за време на погребот на принцезата Луиза во 1768 г.

Будизам Во будизмот, традициите на жалост бараат од лицата што го носат ковчегот да се придржуваат до вегетаријанска исхрана, исклучувајќи го кромидот и лукот. По погребот, тие треба да се воздржат од алкохол во текот на 49 дена, кој се смета за максимално време до реинкарнацијата. Во тој период, соодветно е да им се оддава почит на починатите, а последниот ден се спроведува ритуал на „завршување“. Во многу традиции, постојат медиуми што општат со мртвите на барање на ковчегоносецот, со цел да се уверат дека заслугите на семејството на починатиот се доволни за успешна инкарнација.

Наводи

Надворешни врски

Улогата на ковчегоносецот (англиски)

Категорија:Погребни обичаи __СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__