мини|Езерото Пончатрејн од влезот на насипот кон југ мини|225x225пкс|Северниот брег на езерото Пончатрејн во државниот парк Фонтенбло во близина на Мандевил, Луизијана, во 2004 година Езерото Пончатрејн [Respelled "ponch-a-train" in other sources] () е естуар кој се наоѓа во југоисточна Луизијана во Соединетите Американски Држави. Зафаќа површина од 1,600 км2 со просечна длабочина од 12 до 3,7-4,3 м. Некои бродски канали се одржуваат подлабоки преку искпување со багери. Има приближно овална форма, околу (64 км) од запад кон исток и (39 км) од југ кон север. Како естуар, терминот „Езеро“ е погрешен, но сепак неговиот премин кон отвореното море е тесен.
Во опаѓачки редослед на површина, естуарот се наоѓа во делови од шест парохии во Луизијана: Св. Тамани, Орлеанс, Џеферсон, Св. Јован Крстител, Св. Чарлс и Тангипахоа. Границите на водата биле дефинирани во 1979 година.
Естуарот го преминува мостот „Лејк Пончатрејн козвеј“ (Lake Pontchartrain Causeway), кој е најдолгиот континуиран мост над вода во светот. Преку естуарот минува и електричен далекувод. Неговите кули стојат на бетонски кесони во Езерото Пончатрејн, а должината на далекуводот може визуелно да ја прикаже закривеноста на Земјата.
Топонимија Езерото Пончатрејн е именувано по Луј Фелипо, гроф од Пончатрејн . Тој бил француски министер за морнарицата, канцелар и генерален контролор на финансиите за време на владеењето на францускиот „Крал Сонце“, Луј XIV, по кого е именувана и колонијата Луизијана.
Самото име Пончатрејн потекнува од местото во Франција каде што се наоѓал замокот на Фелипо. Се смета дека ова име потекнува од тоа што таму се наоѓал мост () ја преминал реката Молдр на древниот пат од Лутес до Шартр.
Езерото Морепа, веднаш западно од езерото Пончатрејн, е именувано по синот на Фелипо, грофот де Морепа, кој исто така бил француски државник.
Опис Езерото Пончатрејн е естуар поврзан со Заливот на Мексико преку теснецот Ригооле (познат локално како „the Rigolets“) и преминот Шеф Ментер што води во Езерото Борњ, уште една голема лагуна, и поради тоа доживува мали плима и осека. Тоа прима слатка вода од реките Тангипахоа, Чефанк, Тикфо, Амит и Бог Фалаја, како и од заливите Бају Лакомб и Бају Чинчуба. Езерото претставува едно од најголемите мочуришта долж брегот на Заливот на Мексико во Северна Америка.
Опфаќа повеќе од 125.000 акри мочуриште, вклучувајќи шуми од тврдо дрво на поплавни подрачја и чемпресови шуми (кои, сепак, биле сериозно деградирани поради претходно сечене дрвја), како и сложена мешавина од тревни мочуришта, вклучувајќи свежи, посредни и полусолени марши.
Самото Езеро Пончатрејн е дел од поголемиот басен Пончатрејн, водоземен слив со површина од околу 25,899.88 км2, кој опфаќа 16 енории во Луизијана и 4 окрузи во Мисисипи. Басенот е еден од најголемите естуарски системи во Заливот на Мексико. Во него се вклучени Езерото Пончатрејн и сливот на неговите притоки, Езерото Морепа и сливот на неговите притоки, теснецот Риголе, Езерото Борњ, мочуриштата Билокси и заливот Шанделер.
Соленоста во Езерото Пончатрејн варира од занемарлива на северниот раб западно од Мандевил, па сè до речиси половина од соленоста на морската вода на неговиот источен дел, во близина на автопатот Интерстејт 10. Езерото Морепа, вистинско слатководно езеро, е поврзано со Езерото Пончатрејн на запад преку Пас Маншак. Индустрискиот канал го поврзува реката Мисисипи со езерото кај Њу Орлеанс. Притоа, Боне Каре (градба која спречува поплави) пренасочува вода од Мисисипи во езерото во периоди на поплави на реката.
Историја Езерото е формирано пред 4.000 до 2.600 години, кога делтата на реката Мисисипи, која еволуирала, ги формирала нејзините јужни и источни брегови со алувијални наслаги. Човечкото населување во регионот започнало пред најмалку 3.500 години. Едно запишано домородно име за езерото е („широка вода“).
Населбата брзо пораснало со доаѓањето на Европејците; во 1699 година францускиот истражувач Пјер Ле Мојн д’Ибервил го преименувал Езерото Пончатрејн во чест на Луи Фелипо, грофот од Пончатрејн.
Во 1777 година, американскиот природонаучник Вилијам Бартрам ја истражувал северната брегова линија за време на едно патување на запад. Во 1852 година била изградена железница која го поврзувала Њу Орлеанс со северот.
Во почетокот на 20 век, големите мочуришта со чемпреси во овој регион биле интензивно експлоатирани за дрвна граѓа, и многу од нив не се обновиле.
По повеќе од 30 години бушење нафта, кои резултирале со само 12 милиони барели нафта и кондензат и 119 милијарди кубни стапки природен гас, и предизвикале сериозно загадување на езерото, Државниот одбор за минерали вовел мораториум на бушењето нафта. До 2009 година постоеле 4 активни бушотини што продолжувале со претходни концесии и 25 запуштени бушотини. Според Одделот за заштита на животната средина на Луизијана (LDEQ), тие и американската крајбрежна стража забележуваат најмалку едно истекување нафта дневно во мочуриштата на Луизијана. Естуариските мочуришта се меѓу највисоко рангираните на Индексот на еколошка чувствителност.
Конзервација и реставрација Бушењето нафта и другите облици на експлоатација вршат притисок врз екосистемите на езерото. Мочуриштата, на пример, се претвораат во отворена вода, а чемпресовите шуми умираат поради навлегување на солена вода. Сепак, кафеавите пеликани и белоглавите орли, кои некогаш биле ретки, во 2004 година биле честа глетка долж бреговите.
Тим експерти составен од организацијата Нејчр Конзерванси ја анализирал состојбата во 2004 година и идентификувал седум видови живеалишта кои особено имаат потреба од заштита и управување: шумa од тврдо дрво на поплавни подрачја, чемпресова шума, шумa на реликтни гребени, свежи/посредни мочуришта, солени/полусолени мочуришта, отворени води на езерото и крајбрежна потопена водна вегетација.
Шумите од тврдо дрво на поплавни подрачја и чемпресовите шуми страдаат поради недостаток на доток на свежа вода и таложење на седименти, што е последица на насипите изградени нагоре по реката од езерото. Дополнително, шумите од тврдо дрво се напаѓани од инвазивни видови како што е кинескиот талоу, додека свежите мочуришта се колонизирани од инвазивни растенија како уво од слон.
Тимот идентификувал четири клучни животински видови кои можат да послужат како показатели за степенот на влошување или подобрување на екосистемот: школката rangia (која го претставува живеалиштето на дното на езерото), морскиот есетра и веслоносната риба (како претставници на рибните заедници), и алигаторската снапинг желка (една од најголемите слатководни желки во светот, но во опаѓање поради прекумерно ловење).
Иднината на езерото делумно зависи од враќањето на годишните пролетни поплави во мочуриштата на езерскиот слив и контролирањето на урбаното ширење на северниот брег. Одбрани видови, како што се рибата-весло и желката-алигатор, би имале корист од намаленото собирање. Езерото би можело значително да се промени без такво планирање за заштита. Од 2007 година, неколку примери за идни промени вклучуваат повеќе мочуришта од чемпреси кои се претвораат во антропогени мочуришта или отворени води, кинеска лојна трева која ги заменува автохтоните шуми и, со затоплувањето на климата, мангрови дрвја кои ги заменуваат соленкастите мочуришта. Оттука, екосистемите на езерото сега, а и во иднина, многу зависат од некои основни одлуки за човековите активности во близина на езерото, а уште повеќе од човековата активност низводно по течението на реката Мисисипи.
Од 2006 година, населението во регионот броело над 1,5 милиони луѓе. Имало многу проблеми со управувањето со зачувувањето на шумите и мочуриштата. Од 1995 година, Геолошкиот завод на Соединетите Американски Држави ги следел ефектите врз животната средина од ерозијата на брегот, губењето на мочуриштата, загадувањето од урбаните средини и земјоделството, навлегувањето на солената вода од вештачките водни патишта, длабењето, слегнувањето и раседите на сливот, бурите и зголемувањето на нивото на морето и пренасочувањето на свежата вода од Мисисипи и другите реки.With Со правилно управување со ова езеро и неговите мочуришта, постои потенцијал да се зголеми продуктивноста на мочуриштата и да се одржи биолошката разновидност за да се поддржи екотуристичката индустрија што ќе ја диверзифицира економијата.
Севереншор лево|мини|На јужниот терминал на ЛА 1077 во Медисонвил, овој светилник се наоѓа на западниот естуар на реката Чефункте кај езерото Пончартрејн и е изграден во 1837 година. Областа северно од езерото Понтчартрејн е позната како Северен Брег или Нортшор. Ги вклучува градовите Мандевил, Ковингтон, Абита Спрингс, Медисонвил, Перл Ривер, Лакомб и Слајдел во парохијата Сент Тамани ; Пончатула, Хамонд, Амите и Кентвуд во парохијата Тангипахоа ; и Богалуса и Франклинтон во парохијата Вашингтон.
Овие три парохии на Нортшор се источните парохии на Флорида. Пејзажот овде е претежно висорамнини кои некогаш биле доминирани од савани со долги листови од бор и прекинати од повремени големи реки. Саваните биле одржувани од редовни пожари предизвикани од громови; тие создавале карактеристична фауна и флора на овој регион.
Езерото Понтчартрејн ја формира северната граница на градот Њу Орлеанс, кој се граничи со парохијата Орлеанс, и северната граница на неговите две најголеми предградија, Метаири и Кенер; како и ги формира северните граници на парохијата Џеферсон и парохијата Сент Чарлс, како и голем дел од северните и источните граници на парохијата Сент Јован Крстител. Овие региони често се нарекуваат Јужен Брег или Саутбрег.
Њу Орлеанс Њу Орлеанс е основан на пристаниште на Индијанците помеѓу реката Мисисипи и езерото Понтчартрејн. Езерото обезбедува бројни рекреативни активности за луѓето во Њу Орлеанс, а е и дом на Јужниот јахт клуб. Во 1920-тите, се отвори Индустрискиот канал во источниот дел од градот, обезбедувајќи директна пловна врска со вода, со брани, помеѓу реката Мисисипи и езерото. Во истата деценија, започна проект за вадење ново земјиште од брегот на езерото зад нов бетонски поплавен ѕид; ова ќе резултира со проширување на градот во поранешното мочуриште помеѓу Метири/Џентили Риџис и крајбрежјето. Козвејот на езерото Понтчартрејн беше изграден во 1950-тите и 1960-тите, поврзувајќи го Њу Орлеанс (преку Метири) со Мандевил и преполовувајќи го езерото по линија север-североисток. мини|Езерото Пончартрејн во Њу Орлеанс за време на ураганот Џорџ во 1998 година; бреговите на езерото, рибарските кампови надвор од заштитниот насип претрпеа сериозни штети. За време на урагани, во езерото Понтчартрејн може да се создаде бурен бран. Ветерот ја турка водата во езерото од Мексиканскиот Залив додека ураганот се приближува од југ, а оттаму може да се излее во Њу Орлеанс.
Ураган во 1947 година поплавил голем дел од Метаири, од кој голем дел е малку под нивото на морето поради слегнување на земјиштето откако мочуриштето беше исушено. По бурата, биле изградени насипи за заштита од урагани по должината на јужниот брег на езерото Понтчартрејн за да се заштитат Њу Орлеанс и околните заедници. Бурен бран од 3 м од ураганот Бетси ги преплавил некои насипи во источен Њу Орлеанс во 1965 година, додека бурен бран донесен од реката Мисисипи до каналот Галф Аутлет и рушење на насипот го поплавиле поголемиот дел од Долниот 9-ти округ. После ова, насипите што го опкружуваале градот и околните парохии биле подигнати на висина од 4,3-7 м. Поради загриженост околу трошоците, насипите биле изградени за заштита само од ураган од категорија 3 ; сепак, некои од насипите првично го издржале бурниот бран од категорија 5 од ураганот Катрина (август 2005 година), кој се намалил во категорија 3 само неколку часа по доаѓањето на копно (поради циклус на замена на очниот ѕид во последен момент).