мини|Томарската тврдина Опсада на Томар — воен судир што се случил во 1190 година помеѓу Алмохадскиот Калифат, кој го нападнал градот Томар во Португалија, и Темпларскиот ред, кој ја поседувал населбата и успешно ја бранел од муслиманскиот напад.
Контекст Господар на Темпларите во Португалија бил Дом Гуалдим Паис, кој поминал пет години во Светата Земја и кратко по неговото враќање во Португалија, започнала изградбата на Томарскиот замок. Томар бил основан од Паис на 1 март 1160 година и станал седиште на Редот во Португалија.Gordon Napier: [The Pocket A-Z of the Knights Templar: A Guide to Their History and Legacy], The History Press, 2014. Паис донел иновации и посебно внимание било посветено на распоредот и изградбата на Томар, бидејќи тој бил првиот темпларски замок дизајниран како седиште на Редовите во Португалија. Замокот се одликувал со голем број на воени иновации во дизајнот (како тврдина и аголен ѕид) и претставувал јасно отстапување од типичниот ибериски замок бидејќи содржел муслимански елементи.Diana Jean Muir: TEMPLARS Who were they? Where did they go?, vol 2, Lulu Publishing, 2019, pp. 169-170.
Откако кралот Санчо I од Португалија го освоил главниот град Силвес во југозападна Иберија, алмохадскиот калиф Јакуб ал-Мансур решил да преземе голем број енергични походи против Португалија. Силвес бил опсаден и бил потпишан договор за примирје со кралот Алфонсо VIII од Кастиља, оставајќи го Ал-Мансур слободен да напредува низ Алентежо. Алкасер до Сал, Палмела, Алмада, и Абрантес биле заробени, а потоа на север, преку реката Таго, бил заробен и Торес Новас. Потоа калифот ги разделил своите сили и истовремено ги нападнал и Томар и Сантарем.José Armando Vizela Cardoso: Templários Em Tomar, Edições Vieira da Silva, 2020, p. 59. Некои Алмохади марширале на север и стигнале до ѕидините на Коимбра, уништувајќи ја Леирија.H. V. Livermore: A History of Portugal, Cambridge University Press, 1947, p. 97.
Опсада Томар тогаш бил еден од најсилните замоци во Португалија.
Дом Гуалдим Паис спровел напад со 300 витези против војската на Алмохадите. Алмохадите успеале да ја освојат главната градска порта, но на крајот биле одбиени по толку крвави борби што портата оттогаш станала позната како Porta do Sangue или „Крвава порта“.Estevão de Sousa: A Expansão de Portugal no Mundo e as Ordens Religiosas, Clube de Autores, 2020, p. 30. Некои од Темпларите спровеле напад врз логорот на Алмохадите преку таен подземен тунел.
Во меѓувреме, голем број англиски и француски крстоносни бродови пристигнале во Силвес и во Лисабон. Санчо бил во Лисабон во тоа време и со поддршка на овие засилувања, кралот ги отфрлил мировните предлози на Јакуб, кои вклучувале откажување од Силвес, и марширал за да го ослободи Сантарем. Соочувајќи се со посилен отпор од очекуваниот, калифот наредил да се повлечат сите сили. Муслиманите можеле да ги пустошат само неутврдените надворешни предградија на Томар.
Последици мини|Ѕидовите на Томар Темпларите го скршиле поттикот на офанзивата на Алмохадите.Michael Haag: Templars History and Myth: From Solomon's Temple to the Freemasons, 2010, p. 315. Успешната одбрана на Томар ја потврдила воената моќ на Темпларите и го воспоставила Редот како неопходен дел од одбраната на Португалија. Релативно кратката акција оттогаш била опишана во темпларските анали како голема победа. Потоа, Редот повторно им се придружил на португалските напори за повторно освојување на територијата од муслиманите.
Наводи
Категорија:Битки на Португалија Категорија:Средновековно војување