Антикоминтернскиот пакт,(; ; , Bōkyō kyōtei) официјално Договор против Комунистичката интернационала(German: Abkommen gegen die Kommunistische Internationale; Japanese: ), — антикомунистички пакт склучен помеѓу нацистичка Германија и Јапонската Империја на 25 ноември 1936 година, и насочен против Комунистичката интернационала (Коминтерна). Потпишан е од германскиот амбасадор за специјални задачи Јоаким фон Рибентроп и јапонскиот амбасадор во Германија Кинтомо Мушанокоџи.Италија се приклучила во 1937 година (порано го потпишала Италијанско-советскиот пакт насочен делумно против Хитлер), но била правно призната како оригинален потписник според условите за нејзино влегување. Шпанија и Унгарија се приклучиле во 1939 година. Други земји се приклучиле за време на Втората светска војна.
Јапонските потписници се надевале дека Антикоминтернскиот пакт ефикасно ќе биде сојуз против Советскиот Сојуз. Исто така, постоел и таен дополнителен протокол во кој се наведувала заедничка германско-јапонска политика насочена конкретно против Советскиот Сојуз.
По август 1939 година, Јапонија се дистанцирала од Германија како резултат на пактот Рибентроп-Молотов. По Антикоминтернскиот пакт следел Тројниот пакт од септември 1940 година, кој ги идентификувал Соединетите Американски Држави како примарна закана, а не Советскиот Сојуз (иако пактот се однесувал и на Советите), меѓутоа до декември 1941 година и овој пакт бил практично нефункционален. Антикоминтернскиот пакт подоцна бил обновен во ноември 1941 година и довел до влегување на неколку нови членови во пактот. Нацистичкиот режим го сметал потпишувањето на Антикоминтернскиот пакт како „лакмус тест за лојалност“.
Антикоминтернскиот пакт престанал да постои со крајот на Втората светска војна.
Позадина
Германија
„Анти-коминтерна“ (ГДАВ) Анти-коминтерната, со официјална кратенка ГДАВ, („општо здружение на германските антикомунистички федерации“), била германска агенција основана од Јозеф Гебелс во 1933 година. Неговите активности опфаќале широк спектар на операции наменети за осудување на комунизмот воопшто, и особено на Советскиот Сојуз, потоа промовирање на антисемитизам, како и за добивање на домашна и меѓународна поддршка за нацистичката политика. Со оваа агенција раководел д-р Адолф Ерт. Под водство на Ерт, Коминтерната била прогласена за „безбожна“ поради нејзиниот атеизам. Почнувајќи од јули 1936 година, Шпанската граѓанска војна станала главен фокус на публикациите на Антикоминтерната.
Едно од најзначајните дела на Антикоминтерната било меѓународното издание од 1936 година „Der Weltbolschewismus“, во кое биле поврзани различни антикомунистички и антисемитски теории на заговор за потрошувачката на меѓународната публика. Книгата не била објавена во самата Германија за да се избегне конфликт помеѓу различните извештаи во книгата и германската државна пропаганда.
Англо-германски поморски договор На 18 јуни 1935 година, Обединетото Кралство и Германија го потпишале англо-германскиот поморски договор, што било изненадување за Јапонците. Со ова бил означен почетокот на серија обиди на Адолф Хитлер да ги подобри односите меѓу двете земји. Според Хитлер, позитивниот однос кон Обединетото Кралство би ги ослабнал британските сојузници Франција и Италија, која во тој момент сè уште била германски ривал, и би го ограничил Советскиот Сојуз.Хитлер подоцна го испратил Рибентроп во Лондон со специфична задача да обезбеди членство на Велика Британија во Антикоминтернскиот пакт за време на неговиот мандат како германски амбасадор во Обединетото Кралство од 1936 до 1938 година, прогласувајќи го пристапувањето на Велика Британија во пактот како негова „најголема желба“.
Во Јапонија, договорот бил гледан со сомнеж. Мушанокоџи на 4 јули 1935 година на состанок во амбасадата го искажал своето мислење дека би било неразумно Јапонија да брза во сојуз со Германија, бидејќи тој правилно го протолкувал англо-германскиот поморски договор како германски обид за сојуз со Велика Британија. Соединетите Американски Држави и Велика Британија биле непријателски настроени кон Јапонија уште од Мукденскиот инцидент од 1931 година, а Мушанокоџи се плашел дека Јапонија би можела да се изолира ако Германија на крајот избере партнерство со Велика Британија наместо партнерство со Јапонија.
Конкурентни власти и идеологии во германската надворешна политика Спроведувањето на германската надворешна политика номинално му било препуштено на министерството за надворешни работи на Константин фон Нојрат, но Јоаким фон Рибентроп ја предводел полуавтономната Диенстстеле Рибентроп, создадена кон крајот на 1934 година,каде што можел да ги извршува личните барања на Хитлер за надворешна политика независно од согласноста на Министерството за надворешни работи. Ова создало соперништво меѓу двете служби. Иако Хитлер го фаворизирал Рибентроп како свој личен застапник за надворешна политика, тој барем на почетокот го одржувал персоналот на Нојрат составен од кариерни дипломати за да го максимизира дипломатскиот легитимитет на неговата влада во странство. Хироши Ошима, јапонски воен аташе во Берлин, и најважната личност на јапонската страна во преговорите на Антикоминтернскиот пакт, ја протолкувал структурата на германската надворешна служба сметајќи дека структурата на моќ била таква што „само Хитлер и Рибентроп одлучувале за надворешната политика и затоа немало смисла да разговараат со своите подредени“. Така, Ошима се обидел да го донесе секој важен чекор од преговорите директно до бирото на Рибентроп или Хитлер. мини|Јоаким фон Рибентроп Иако Рибентроп бил личен дипломат по избор на Хитлер, неговиот личен став за геостратешката дипломатија сосема се разликувал од Хитлеровиот став, кон крајот на 1930-ти години. Додека Хитлер се залагал за пријателска политика кон Британија за елиминирање на Советскиот Сојуз, Рибентроп ги сметал западните сојузници за главен непријател на Германија, и дизајнирал голем дел од германската надворешна политика, вклучувајќи го и Антикоминтернскиот пакт, со цел да ја ограничи и Британската Империја. Кога станувало збор за Јапонија, Рибентроп верувал дека фокусот на Јапонија врз Советскиот Сојуз како негов главен антагонист може да се пренасочи и кон Обединетото Кралство, со што ќе ѝ се овозможи на Јапонија да биде партнер во антибританската коалиција на Рибентроп.
Германското сојузништво со Јапонија, спротивно на желбите на германската служба за надворешни работи и на пошироката германска јавност, започнало кон крајот на 1933 година.
Германско-советските договори меѓу двете светски војни За време на Вајмарската Република, германската влада склучила големи договори со СССР, вклучувајќи го Договорот од Рапало од 1922 година и Берлинскиот договор од 1926 година.
Германија веќе агитирала против Советскиот Сојуз во 1935 година кога по претходната германско-полска декларација за неагресија, преку Херман Геринг предложила воен сојуз со Полска против Советскиот Сојуз, но ова било одбиено.
Во белешка на денот на потпишувањето на Антикоминтернскиот пакт, на 25 ноември 1936 година, Рибентроп го информирал Мушанокоџи дека германската влада ги смета условите на овие два договора за ништовни според тајниот дополнителен протокол. Мушанокоџи одговори истиот ден, изразувајќи го „искреното задоволство“ на јапонската влада од германскиот став. Ова делумно било резултат на инсистирањето на јапонската влада, особено во барањето од 24 јули 1936 година, да се разјаснат импликациите на договорот за минатите билатерални договори меѓу која било од страните и Советскиот Сојуз.
Јапонија
Предлог за расна еднаквост од 1919 година, Вашингтонска поморска конференција од 1922 година Јапонија се борела во Првата светска војна на страната на победничките сили на Антантата. Сепак, како дел од Вашингтонската поморска конференција од 1922 година, Соединетите Американски Држави и Обединетото Кралство успеале и да ги ограничат поморските сили на Јапонија со договор, и да ја принудат Јапонија да се откаже од своите придобивки во Кина стекнати за време на Првата светска војна. Иако имало некои предности за Токио стекнати за време на конференцијата, му бил даден паритет со САД и Велика Британија во Тихиот Океан, и имал право да изгради морнарица што ќе ги надмине француската и италијанската морнарица, како и да биде призната како единствена незападна колонијална сила во светот. Договорот бил непопуларен во Јапонија. Јапонските националисти, како и Империјалната јапонска морнарица, ги осудиле рестриктивните аспекти на договорот.
Вашингтонскиот договор од 1922 година бил сметан за уште едно предавство од страна на западните сили, откако биле отфрлени јапонските предлози за гарантирана расна еднаквост во рамките на Лигата на народите во 1919 година. Ова било сфатено како национално понижување, и било дополнително забрзано од економскиот пад што го доживеала Јапонија во 1920-ти години, Тоа било илустрирано со финансиската паника во Јапонија од 1927 година, која исто така предизвикала политичка нестабилност и пад на првиот кабинет на Реиџиро Вакацуки, како и од Големата депресија од 1929 година. Германскиот историчар Бернд Мартин ја нарекол Вашингтонската поморска конференција „јапонски Версај“.
Јапонската општествена милитаризација и агресија против Кина мини|Јапонски трупи влегуваат во Шенјанг за време на Мукденскиот инцидент во 1931 година Мукденскиот инцидент од 18 септември 1931 година го започнал периодот на јапонската агресија во Азија помеѓу 1931 и 1945 година, понекогаш наречен Петнаесетгодишна војна.
Дипломатската реакција на европските големи сили на нападот на Јапонија врз Кина била недоволна за да го запре напредувањето на Јапонија, и покрај постојаните кинески апели до Лигата на народите. Овој напад, кој немал централна наредба од Токио, бил автономна одлука на раководството на Квантуншката армија. Јапонските команданти го држеле ограничен на североисточна Кина со надеж дека ова ќе биде доволно за да ги одржат млаки европските одговори, и со тоа да го продолжат јапонскиот напредок. Оваа проценка се покажала како точна, а особено Обединетото Кралство било повеќе од задоволно да дозволи Јапонија да продолжи да напредува во Манџурија, сè додека британските интереси во јужна и централна Кина остануваат ненарушени. Дури и по Шангајскиот инцидент од 28 јануари 1932 година, британскиот став остана во целина пријателски кон јапонската кауза, и рамнодушен кон кинеските молби за помош. Меѓу ретките исклучоци од ова биле британските напори да воспостават мир во самиот град Шангај, каде што Велика Британија имала директни економски интереси.
Од друга страна, јапонското смирување на Манџукуо во Британија се сметало за позитивен развој што на крајот ќе помогне во распрснувањето на бандитската активност. Во февруари 1932 година, Јапонците основале марионетска држава во Североисточна Кина, државата Манџурија, на почетокот предводена од Пу Ји, симнатиот од престолот последен император на династијата Чјинг (владеел 1908–1912, 1917).
По Извештајот на Литон, во кој вината за конфликтот во Манџурија цврсто им се припишува на Јапонците, Сер Џон Сајмон, министерот за надворешни работи на Обединетото Кралство, не успеал да ја осуди Јапонија во својот говор на 7 декември 1932 година, а потоа ја стекнал наклонетоста на јапонските политичари како што е Јосуке Мацуока, кој го сметал бледиот британски одговор како дополнително охрабрување за јапонскиот курс во Кина. Јапонија ја напушти Лигата на народите како резултат на Извештајот на Литон во февруари 1933 година.