мини|Главната тема на регулативите за конфликтни минерали, од горе лево во насока на стрелките на часовникот: колтан (танталова руда), каситерит (калајна руда), златна руда и волфрамит (волфрамова руда). Законите за конфликтни минерали вклучуваат закони кои се донесени во Европската Унија и Соединетите Американски Држави од 2010 година, кои бараат од компаниите да пријават употреба на четири специфични конфликтни минерали.
Источната Демократска Република Конго (ДРК) има историја на воени судири, каде што разни армии, бунтовнички групи и надворешни сили профитирале од рударството, а воедно придонесувале за насилство и експлоатација за време на војните во регионот. Четирите главни крајни производи од рударството во источна ДРК се калај, волфрам, тантал и злато, кои се извлекуваат и минуваат низ различни посредници пред да се продадат на меѓународните пазари. Овие четири производи (познати како 3TG) се неопходни во производството на различни уреди, вклучувајќи потрошувачка електроника како што се паметни телефони, таблети и сметачи.
Некои го распознаваат судирот како значително средство мотивирано за контролата врз природните ресурси. Како одговор на тоа, неколку земји и организации, вклучувајќи ги Соединетите Американски Држави, Европската Унија и ОЕЦД, ги означиле минералите 3TG поврзани со воениот судир во ДРК како конфликтни минерали и законски бараат од компаниите да пријавуваат трговија или употреба на конфликтни минерали како начин да се намалат стимулациите за вооружените групи да ги екстрахираат и да се борат за минералите.
Во Соединетите Американски Држави, Законот за реформа и заштита на потрошувачите на Волстрит од Дод-Френк од 2010 година барал од производителите да ги ревидираат своите вериги на снабдување и да пријавуваат употреба на конфликтни минерали. Во 2015 година, американскиот федерален апелационен суд ги отфрлил некои аспекти од барањата за известување како прекршување на слободата на говор на корпорациите, но други ги оставил на сила.
Вклучени организации и активисти Организацијата за економска соработка и развој (ОЕЦД) ги објавила своите упатства за следливост во ланецот на снабдување со минерали од конфликтни земји во 2011 година. Меѓу страните вклучени во развојот на упатствата на ОЕЦД биле 11 земји од Меѓународната конференција за регионот на Големите езера (Ангола, Бурунди, Централноафриканска Република, Република Конго, Демократска Република Конго, Кенија, Руанда, Судан, Танзанија, Уганда и Замбија), претставници од индустријата, организации на граѓанското општество и група експерти од ДРК на Обединетите нации. Резолуцијата 1952 на Советот за безбедност на Обединетите нации од 2010 година ги повикала сите земји-членки да донесат закони за длабинска анализа на ланецот на снабдување и ризици во ланецот на снабдување.
Фондацијата FairPhone ја подигнува свеста за конфликтните минерали во мобилната индустрија и е компанија која прави обиди да произведе паметен телефон со „фер“ услови по должината на ланецот на снабдување. Различни индустриски и трговски здруженија, исто така, ги следат случувањата во законите за конфликтни минерали и рамките за следливост. Некои од нив претставуваат електроника, трговци на мало, накит, рударство, електронски компоненти и општи производствени сектори. Една организација - ITRI (меѓународна непрофитна организација со седиште во Велика Британија која ја претставува индустријата за калај и е спонзорирана/поддржана од нејзините членови, главно рудари и топилници. ) ги предводела напорите за развој и примена на моделот „торба и ознака“ во рудникот како клучен елемент на веродостојна следливост. An overview and timeline of ITRI's activities on conflict minerals can be seen here – Програмата и поврзаните напори првично немало да се протегаат подалеку од пилот-фазата поради различни проблеми со спроведувањето и финансирањето кои се појавиле. Сепак, на крајот, уредот влегол на пазарот.
Кон крајот на март 2011 година, владата на Велика Британија отворила информативен дел на тогашното мрежно место на Министерството за надворешни работи и Комонвелт посветен на конфликтните минерали. Овој информативен ресурс е наменет да им помогне на британските компании да ги разберат проблемите и, поточно, барањата на САД.
Демократска Република Конго Историјата на извлекување на рудата во Конго започнала во 1885 година по Конференцијата во Берлин за Западна Африка, кога белгискиот крал Леополд II насилно ги лишил конгоанските кралеви од нивната земја преку неважечки договори и воспоставил плантажи преку употреба на воено насилство. Земјата се карактеризирала со исклучително насилен третман на домородците, вклучувајќи масовни убиства, сексуални злосторства и мачење поради неисполнување на квотите, бидејќи извлекувањето на ресурсите било прв приоритет за обезбедување профит за белгиското колонијално царство. Во 1908 година, контролата била префрлена од Леополд II на белгиската колонијална администрација, иако експлоатацијата на ресурсите останала клучна за економскиот раст. Расизмот, политичкото потчинување и принудната работа останале распространети и помогнале да се спроведе динамика на моќ за да се обезбеди постојано економско производство.
Движењата за независност, вклучувајќи ја Алијансата на Баконго (АБАКО) и Националното движење на Конго (НДК), добиле на напрегнатост кон крајот на 1950-тите, и двете делумно поддржани од силен националистички бран. Судирите меѓу белгиските безбедносни сили, Форс Публик и националистичките демонстранти во Леополдвил на 4 јануари 1959 година, предизвикале настани кои довеле до тоа Конго да добие независност во јуни 1960 година. Погубувањето на лидерот на НДК, Патрис Лумумба, во јануари 1961 година од страна на водачот на државниот удар поддржан од ЦИА, Џозеф Мобуту, го покажало насилството што го доживеале оние што се обидувале да го обединат новиот политички пејзаж.
Постојаните конфликтни интервенции од ОН, САД, Советите, Кинезите, Белгијците и други го оставиле Конго политички нестабилно без претставничка влада и без основни социјални услуги. Наследството од оваа нестабилност истовремено ги оставила новите влади ранливи на воен судир од страна на милициски групи и неспособни да вршат доволен надзор над нивната територија, овозможувајќи современи минерални конфликти. Вооружен судир и грабеж на минерални ресурси од страна на Конгоанската национална армија и разни вооружени бунтовнички групи, вклучувајќи ги Демократските сили за ослободување на Руанда (ДСОР) и Националниот конгрес за одбрана на народот (НКОН), се случиле во текот на крајот на 20 век и почетокот на 21 век. Од 2020 година, околу 113 вооружени групи дејствувале во регионот Киву, почнувајќи од мали милиции до софистицирани групи со меѓународна поддршка. Ваквите вооружени групи продолжиле да вршат сериозни злоупотреби на човековите права, а битките, жртвите и нападите врз цивили постојано се зголемувале од 2017 до 2021 година.
Извлекувањето на природните ресурси на Конго се одвива и преку неговите непосредни граници. За време на Првата конгоанска војна (1996–1997) и Втората конгоанска војна (1998–2003), Руанда, Уганда и Бурунди особено профитирале од ресурсите на Конго. Овие влади продолжуваат да шверцуваат ресурси надвор од Конго до ден-денес. Минералите ископани во Источен Конго минуваат низ рацете на голем број на посредници додека се испраќаат од Конго преку соседните земји како што се Руанда или Бурунди, до источноазиските погони за преработка. Поради ова, Законот за конфликтни минерали на САД се однесува на материјали кои потекнуваат (или се тврди дека потекнуваат) од ДРК, како и од деветте соседни земји: Ангола, Бурунди, Централноафриканска Република, Република Конго, Руанда, Јужен Судан, Зимбабве, Уганда и Замбија. Профитот од продажбата на овие минерали ги финансирало борбите во тековни вооружени судири. Контролата на профитабилните рудници, исто така, стана воена цел.
Од 2024 година, Конго содржи околу 24 трилиони долари во сурови минерални наоѓалишта, што ја прави најбогатата земја во светот мерено според богатството на природни ресурси. Меѓународниот пазар за критични минерали поттикнат од реобразбата кон чиста енергија пораснал од 160 милијарди долари на 320 милијарди долари од 2017 до 2022 година, слично зголемувајќи ја побарувачката во Конго за минерали, вклучувајќи кобалт, бакар и литиум. Златото и дијамантите продолжуваат да финансираат регионален воен судир поради нивниот висок сооднос вредност-тежина, а не постои стандард во индустријата за накит за проверка на потеклото на златото како што е случајот со дијамантите (иако вкупните трошоци на накитувачите за злато се пет пати поголеми од оние за дијаманти). Други конфликтни минерали што се извезуваат нелегално од Конго вклучуваат волфрам, калај, каситерит, и колтан (кој обезбедува тантал за мобилни телефони, а се вели дека и директно го одржува судирот). Научникот Сидарт Кара објаснува дека слично на економијата „ропство за гума“ што придонела за злоупотребите на човековите права во раниот Конго, економијата „крв за кобалт“ продолжува да ги дехуманизира луѓето од Конго и е одговорна за постојаниот вооружен судир.
Голем истражувачки извештај од ноември 2012 година од страна на Набљудување на ресурсите во Јужна Африка открил дека рударите на злато на истокот од Демократска Република Конго биле извлекувани од корумпирани владини службеници, бирократи и безбедносни лица, кои сите барале нелегални даноци, такси и давачки од рударите без да обезбедат никакви услуги за возврат. И покрај наводната златна треска во различни региони на земјата, ниту еден од населението ниту работната сила нема корист од оваа високо профитабилна индустрија.
Иако корупцијата поради слабото управување претставува голем проблем, компаниите што придонесуваат за економскиот притисок и ја олеснуваат корупцијата во владата се основни фактори. Овие компании вклучуваат добро познати брендови како што се Apple, Google и Samsung, кои профитираат од релативно пониските цени поврзани со корупцијата и нелегалната трговија. Поднесоците за разумни барања за земјата на потекло за утврдување на изворите на конфликтни минерали се намалиле од 2014 до 2021 година, што е значително загрижувачко, бидејќи побарувачката се зголемила. Овие поднесоци, исто така, откриле тренд каде што компаниите сè повеќе ја одредуваат земјата на извор (во споредба со тоа што не можат да ја утврдат), но процентот од опфатените земји се зголемува. Овие компании продолжиле да растат делумно поради неетичкото извлекување на руда во опфатените земји, а спроведувањето на корпоративната одговорност е тешко поради меѓународните правни процеси и слабото управување како што е споменато погоре.
Рудници