мини|250x250пкс|Обични гаврани во Националниот парк Скаменета шума, Аризона. Во светските преданија и литература постојат многу наводи за гаврани од кои повеќето прикази алудирале на изгледот и однесувањето на широко распространетиот обичен гавран (Corvus corax).

Поради неговото црно перје, гракањето и исхраната со мрша, гавранот често се поврзува со загуба и лоши предзнаци, но покрај ова, неговата симболика е сложена и привлечна.

Како птица што зборува, гавранот, исто така, претставувал пророштво и увид, честопати дејствувајќи како психопомп во приказните, поврзувајќи го духот со материјалниот свет.

Францускиот антрополог Клод Леви-Строс предложил структуралистичка теорија која сугерира дека гавранот (како и којотот) добил митски статус бидејќи бил животно-посредник помеѓу животот и смртта, a kако мршојадци, гавраните биле поврзувани со мртвите и изгубените души.

Во шведскиот фолклор, тие биле духови на убиени луѓе без христијански погреби, а во германските приказни, проколнати души.

Симболизам и митологија по култура мини|„Тва Корби“, илустрација од Артур Ракам за некои британски балади Гавранот се појавува во митологиите на многу древни народи, а некои од почестите приказни се од хеленската, келтската, нордиската, северозападната и римската митологија.

Старогрчка-римска антика Во старогрчка митологија, гавраните биле поврзувани со Аполон, богот на пророштвата и биле симбол на несреќа, а воедно и гласници на боговите во смртниот свет.

Според митолошкото раскажување, богот Аполон еднаш му наложил на еден бел гавран да ја шпионира неговата бремена љубовница, Коронида, а кога гавранот ја вратил веста дека Коронида му била неверна, Аполон го изгорел гавранот во својот бес, претворајќи ги пердувите на птицата во црно.

Во некои верзии, гавранот некогаш бил човек по име Лициј, кој бил трансформиран во бел гавран од Аполон кога диви магариња го нападнале него и неговото семејство.

Според Ливиј, римскиот генерал Марко Валериј Корв (околу 370–270 п.н.е.) имал гавран кој седнал на неговиот шлем за време на борба со еден гигантски Гал, што го одвлекло вниманието на непријателот летајќи му во лице.Titus Livius. Periochae. Book 7:10.

Хебрејската Библија и јудаизмот Гавранот (хебрејски: Коине грчки: ) бил првиот вид птица што се споменува во хебрејската Танах, а гавраните биле споменувани во бројни наврати потоа:

Во Книгата Битие, Ное пушта гавран од ковчегот по големиот потоп за да провери дали водите се повлекле (Битие 8:6-7). Во следните стихови, тој исто така испраќа гулаб (Битие 8:8-11). Според Мојсеевиот закон, на гавраните им е забрането да се хранат (Левит 11:15; Второзаконие 14:14), правило кое можеби влијаело врз перцепцијата за гавраните во подоцнежните извори. Во Книгата на судиите, еден од мадијамските цареви поразен од Гедеон е наречен „Орев“ што значело „Гавран“. Во Книгата на Царевите 17:4–6, Бог им заповеда на гавраните да го хранат пророкот Илија. Машкиот љубовник во Песна над песните 5:11 е опишан како да има коса црна како гавран. Гавраните се пример за Божјата милостива одредба за сите Негови созданија во Псалм 147:9 и Јов 38:41.

Филон од Александрија (првиот век од н.е.), кој ја толкувал Библијата алегорично, изјавил дека Ноевиот гавран бил симбол на порок, додека гулабот бил симбол на доблест.

Во Талмудот, гавранот бил опишан како едно од трите суштества на Ноевата арка кои се венчале за време на потопот и затоа биле казнети, а Рабините верувале дека машкиот гавран бил принуден да плука.

Пирке Де-Раби Елиезер (глава 25) објаснувал дека причината зошто гавранот што Ное го ослободил од ковчегот не му се вратил била тоа што гавранот се хранел со труповите на оние што се удавиле во потопот, а оваа традиција била зачувана и во византиската композиција Palea Historica.

Според исландскиот Ланднамаприказна слична на Ное и ковчегот Храфна-Флоки Вилгердарсон користел гаврани за да го води својот брод од Фарските Острови до Исланд.

Нов Завет Во Новиот завет, гавраните, кои „ниту сеат ниту жнеат“, биле наведени од Исус како илустрација на Божјата одредба.

Доцната антика и христијанскиот среден век мини|Гавраните на грбот на Лисабон потсетуваат на приказната за гавраните на Свети Винсент. Името на важниот франкски крал Гунтрам значи „Воен гавран“.

Според легендата за иберискиот христијански маченик Свети Винсент од Сарагоса од четвртиот век, откако Свети Винсент бил погубен, гавраните го штителе неговото тело од проголтување од диви животни, сè додека неговите следбеници не можеле да го вратат телото. Неговото тело било однесено во она што денес е познато како ’рт Свети Винсент во јужна Португалија, а над неговиот гроб бил подигнато светилиште, кое продолжило да го чуваат јата гаврани.

Арапскиот географ ел-Идриси го забележал ова постојано чување од страна на гаврани, по што местото го именувал „Каниса ал-Гураб“ (Црква на гавранот).

Кралот Афонсо Хенрикес (1139–1185) го ископал телото на светецот во 1173 година и го донел со брод во Лисабон, сè уште придружуван од гавраните, па така овој пренос на моштите бил прикажан на грбот на Лисабон.

Се велело дека еден гавран го заштитил Свети Бенедикт Нурсиски така што му одзел векна леб отруена од љубоморни монаси откако тој ја благословил.

Во легендите за германскиот император Фридрих Барбароса, каде што бил прикажан како спие заедно со своите витези во пештера во планината Кифхојзер во Тирингија или Унтерсберг во Баварија, се раскажувало дека кога гавраните ќе престанеле да летаат околу планината, тој ќе се разбудел и ќе ја врател Германија во нејзината древна величина.

Според приказната, очите на императорот биле полузатворени во сон, но одвреме-навреме, тој ја кревал раката и испраќал едно момче да види дали гавраните престанале да летаат.Brown, R. A., The Origins of Modern Europe, Boydell Press, 1972, p. 172

Во куранската верзија на приказната за Каин и Авел, гавранот се споменувал како суштество кое го научило Каин како да го погреба својот убиен брат, во Ал-Маида (Одмор) 5:31. {Сура 5:27–31}

Приказната, како што е претставена во Куранот и понатаму постулирана во хадисот, вели дека Каин, откако го убил Авел, бил лишен од начин да се ослободи од телото на својот брат.

Додека ја пребарувал околината за решение, Каин забележал два гаврани, едниот мртов, а другиот жив. Сè уште живиот гавран почнал да ја копа земјата со клунот сè додека не ископала дупка, во која го закопал својот мртов партнер. Сведочејќи го ова, Каин го открил своето решение, како што индиректно му открил Бог.

Германските култури и Викиншката ера

мини|Илустрација од исландски ракопис од 18 век на која се прикажани Хугин и Мунин како седат на рамената на Один. мини|400x400пкс|Гавран Пени од Јорк, кована од Олаф Гутфритсон, викиншки крал Кај германските народи, Один често се поврзувал со гаврани, а примерите вклучувале прикази на фигури често идентификувани како Один, кои се појавувале на страните со две птици на брактеат од 6 век и на плоча од шлем од 7 век од Вендел, Шведска.

Во подоцнежната нордиска митологија, Один бил прикажан како да има два гаврани Хугин и Мунин, кои му служеле како очи и уши - хугин што значи „мисла“ и мунин што значи „сеќавање“. Секој ден гавраните летале од Хлидшелф и му носеле вести на Один од Мидгард.

Староанглискиот збор за гавран бил hræfn, а на старонордиски бил hrafn и зборот често се користел во комбинации како знак за крвопролевање и битка.

Гавранот бил вообичаен симбол што го користеле Викинзите, па така Рагнар Лодброк имал знаме со гавран наречено Реафан, извезено со симбол на гавран. Се велело дека ако ова знаме се вее, Лотброк ќе победи, но ако виси безживотно, битката ќе била изгубена.

Кралот Харалд III исто така имал знаме со гавран, наречено Ландејтан (уништувач на земја), а птицата се појавува и во фолклорот на островот Ман, поранешна викиншка колонија, и се користела како симбол на нивниот грб.

Средновековна Британија и Ирска

Велшка митологија десно|мини|Припишаните грбови осмислени за Уриен од династијата Регед, врз основа на нивната поврзаност со гавранот Гавраните биле истакнати во раната велшка митологија, а средновековната велшка поема „Y Gododdin“ постојано ги поврзувала гавраните со битки, храброст и смрт.

Поемата се однесувала на бојното поле како на „гозба на гавраните“, со описи на гавраните кои ги јаделе мртвите тела на паднатите воини.

Фалејќи ја храброста на воинот по име Гваврдур, авторот на поемата се повикува на неговата склоност кон гавраните: Во средновелшкиот текст „Сонот на Ронабви“, кралот Артур се подготвувал за Битката кај планината Бадон со својот витез Оваин од Регед кој бил придружуван од мноштво гаврани и три пати протестирал до кралот дека се нападнати од кралските слуги. десно|мини|Бранвен, велшката божица поврзана со птиците чие име се преведува како „благословениот или прекрасен гавран“ Гавраните биле истакнати низ средновековните велшки текстови, а неколку ликови во велшката митологија имале имиња поврзани со врала и гаврани.

Бран Блажениот и неговата сестра, Бранвен, биле два од најпознатите ликови од Мабиногионот, обете имиња потекнувале од велшкиот збор за гавран, а според Триоед Јнис Придејн, по смртта на Бран, тој им наредувал на своите луѓе да му ја отсечат главата и да ја однесат на „Белата Гора, во Лондон, и таму да ја закопаат“. Оваа бела гора често се поврзувала со Тауер Хил и тврдината што сега е Белата кула на Лондонската кула.

Лондонската кула Келтските легенди околу Бран и кулата се претпоставува дека можеби водат потеклото на сè уште актуелната практика на чување гаврани во Лондонската кула, а според англиската легенда, Кралството Англија ќе падне ако гавраните од Лондонската кула бидат отстранети. Се сметало дека најмалку 6 гаврани живееле во кулата со векови и дека Чарлс II наредил нивно отстранување по поплаките од Џон Фламстид, кралскиот астроном, но сепак, тие не биле отстранети бидејќи на Чарлс потоа му било кажано за легендата. Чарлс, по времето на Англиската граѓанска војна, суеверие или не, не бил подготвен да ризикува и наместо тоа ја преместил опсерваторијата во Гринич. десно|мини|Гаврани во Лондонската кула Најраната позната референца за гаврани на кула била слика во весникот Сликовит свет од 1883 година, а воедно и песна и илустрација објавени истата година во детската книга Лондон таун. Ова и расфрлани последователни референци, и литературни и визуелни, кои се појавувале кон крајот на 19 век и почетокот на 20 век, ги сместиле во близина на споменикот во чест на обезглавените во кулата, популарно познат како „скеле“ што силно сугерирало дека гавраните, кои се озлогласени по тоа што се собирале на бесилка, првично биле користени за драматизирање приказни за затворање и погубување во кулата, раскажани на туристите од страна на чуварите на Јеомен.

Постојат докази дека оригиналните гаврани биле донирани на кулата од страна на грофовите од Данрејвен можеби поради нивната поврзаност со келтскиот бог на гаврани Бран, но сепак, дивите гаврани, кои некогаш биле изобилни во Лондон и често се гледале околу пазарите за месо (како што е блискиот Истчип) барајќи остатоци од месо, можеби се гнезделе во Кулата во претходните времиња.

За време на Втората светска војна, повеќето од гавраните на Кулата загинале од шок за време на бомбардирањата, оставајќи само еден пар по име „Мејбл“ и „Грип“, а кратко пред Кулата повторно да се отвори за јавноста, Мејбл одлетал, оставајќи го Грип очаен и така неколку недели подоцна и Грип одлетал, веројатно во потрага по својот партнер, а инцидентот бил објавен во неколку весници и некои од приказните ги содржеле првите печатени референци за легендата дека Британската Империја ќе падне ако гавраните ја напуштат кулата, а бидејќи Империјата била распуштена кратко потоа, оние кои биле суеверни би можеле да ги протолкуваат настаните како потврда на легендата и така пред кулата повторно да се отвори за јавноста на 1 јануари 1946 година, се внимавало да се обезбеди нов пар гаврани.

Во Ирска