Закон за граѓански права од 1964 година (Pub. L. 88–352) — пресвртница во законот за граѓански права и труд во Соединетите Американски Држави што ја забранува дискриминацијата врз основа на раса, боја на кожа, религија, пол, и национално потекло. Забранува нееднаква примена на барањата за регистрација на гласачи, расна сегрегација во училиштата и јавните сместувачки капацитети и дискриминација при вработување. Законот се смета за едно од најзначајните законодавни достигнувања во американската историја.

Првично, дадените овластувања за спроведување на законот биле слаби, но тие биле дополнети во подоцнежните години. Конгресот ја потврдил својата надлежност да донесува закони според неколку различни делови од Уставот на Соединетите Американски Држави, првенствено својата наведена надлежност да ја регулира меѓудржавната трговија според Трговската клаузула од Член I, Дел 8, својата должност да им гарантира на сите граѓани еднаква заштита на законите според Четиринаесеттиот амандман и својата должност да ги заштити правата на глас според Петнаесеттиот амандман.

Законодавството го предложил претседателот Џон Ф. Кенеди во јуни 1963 година, но наишло на отпор со филибастер во Сенатот. Откако Кенеди бил убиен на 22 ноември 1963 година, претседателот Линдон Б. Џонсон го потурнал законот. Претставничкиот дом на Соединетите Американски Држави го усвоил законот на 10 февруари 1964 година, а по 72-дневен филибастер, тој бил усвоен од Сенатот на Соединетите Американски Држави на 19 јуни 1964 година. Конечното гласање било 290-130 во Претставничкиот дом и 73-27 во Сенатот. Откако Претставничкиот дом се согласил со последователен амандман на Сенатот, Законот за граѓански права од 1964 година бил потпишан од претседателот Џонсон во Белата куќа на 2 јули 1964 година.

Позадина Реконструкција и периодот на Њу дил Во значајните случаи за граѓански права од 1883 година, Врховниот суд на Соединетите Американски Држави пресудил дека Конгресот нема моќ да ја забрани дискриминацијата во приватниот сектор, со што му се одзело поголемиот дел од можноста на Законот за граѓански права од 1875 година да ги заштити граѓанските права.

Кон крајот на 19 и почетокот на 20 век, правното оправдување за поништување на Законот за граѓански права од 1875 година станало дел од поголем тренд на мнозинството во Врховниот суд на Соединетите Американски Држави за поништување на поголемиот дел од владините регулативи на приватниот сектор, освен кога се работи за закони дизајнирани да го заштитат традиционалниот јавен морал.

Во 1930-тите, за време на Њу дил (Новиот договор), мнозинството судии на Врховниот суд постепено ја промениле својата правна теорија за да овозможат поголема владина регулација на приватниот сектор според клаузулата за трговија, со што се отворил патот федералната влада да донесе закони за граѓански права со кои се забранува дискриминацијата и во јавниот и во приватниот сектор врз основа на клаузулата за трговија.

Делумно под влијание на советниците од „Црниот кабинет“ и движењето „Марш кон Вашингтон“, непосредно пред САД да влезат во Втората светска војна, претседателот Френклин Рузвелт ја издал Извршната наредба 8802, првата федерална наредба против дискриминација, и го основал Комитетот за фер практики за вработување. Наследникот на Рузвелт, претседателот Хари Труман, го назначил Претседателскиот комитет за граѓански права, го предложил првиот сеопфатен Закон за граѓански права во 20 век и ги издал Извршната наредба 9980 и Извршната наредба 9981, со кои се обезбедило фер вработување и десегрегација низ целата федерална влада и вооружените сили.

Закон за граѓански права од 1957 година Законот за граѓански права од 1957 година, потпишан од претседателот Двајт Д. Ајзенхауер на 9 септември 1957 година, станал првиот федерален закон за граѓански права од Законот за граѓански права од 1875 година што станал закон. Откако Врховниот суд ја прогласил училишната сегрегација за неуставна во 1954 година во случајот Браун против Одборот за образование, јужните демократи започнале кампања на „масовен отпор“ против десегрегацијата, па дури и малкуте умерени бели лидери се префрлиле на отворено расистички позиции. Делумно во обид да ги смири повиците за подалекусежни реформи, Ајзенхауер предложил закон за граѓански права за зголемување на заштитата на правото на глас за Афроамериканците.

И покрај тоа што законот имал ограничено влијание врз учеството на афроамериканските гласачи, во време кога регистрацијата на црни гласачи се движела од 0% (во 11 окрузи) до помалку од 5% (во 97 окрузи) и покрај тоа што окрузите биле претежно црни, Законот за граѓански права од 1957 година ги основала Комисијата за граѓански права на Соединетите Американски Држави и Одделот за граѓански права на Министерството за правда на Соединетите Американски Држави. До 1960 година, гласањето на црнците се зголемило само за 3%, James A. Miller, "An inside look at Eisenhower's civil rights record" The Boston Globe at boston.com, November 21, 2007, accessed October 28, 2011 а Конгресот го донел Законот за граѓански права од 1960 година, со кој се елиминирале одредени дупки оставени од Законот од 1957 година.

Активизам Глобалните медиуми дополнително одиграле голема влијателна улога во администрациите на Кенеди и Џонсон, овозможувајќи го конечното усвојување на Законот за граѓански права од 1964 година. Бидејќи негативното глобално внимание што го добиле телевизиските емисии на отпор кон граѓанските права, како што е кризата во Литл Рок од 1957 година, оспорувајќи ја пресудата на Врховниот суд на САД во случајот Браун против Одборот за образование од 1954 година, со која се забранило сегрегацијата во јавните училишта, и нападот врз демонстрантите од кампањата во Бирмингем во 1963 година, извршиле голем притисок врз извршната власт да донесе сеопфатна законодавна реформа.

Законот за граѓански права на Кенеди од 1963 година мини|Американскиот претседател Џон Ф. Кенеди се обраќа на нацијата за граѓанските права во говорот одржан на 11 јуни 1963 година. Со победата на претседателските избори во Соединетите Американски Држави во 1960 година, Кенеди освоил 70% од гласовите на Афроамериканците. Но, поради неговата тесна победа и тесното мнозинство на демократите во Конгресот, тој бил претпазлив да се залага за закон за граѓански права од страв да не ја изгуби поддршката од јужните земји. Покрај тоа, според Центарот „Милер“, тој сакал да почека до својот втор мандат за да му испрати на Конгресот закон за граѓански права. Но, со зголемените расни тензии и бранот афроамерикански протести во пролетта 1963 година, како што била кампањата во Бирмингем, Кенеди разбрал дека мора да дејствува во врска со граѓанските права.

Кенеди првпат го предложил законот од 1964 година во својот Извештај до американскиот народ за граѓанските права на 11 јуни 1963 година. Тој барал закон „да им се даде на сите Американци правото да бидат услужени во објекти кои се отворени за јавноста“. хотели, ресторани, театри, продавници на мало и слични објекти“ како и „поголема заштита на правото на глас“. Кон крајот на јули, Валтер Ројтер, претседател на Обединетите автомобилски работници, предупредил дека доколку Конгресот не постогне успех да го усвои законот за граѓански права на Кенеди, земјата ќе се соочила со уште една граѓанска војна.

Емулирајќи го Законот за граѓански права од 1875 година, кој бил поништен од Врховниот суд во 1883 година, законот за граѓански права на Кенеди вклучувал одредби за забрана на дискриминацијата во јавните сместувања и овозможување на државниот обвинител на САД да се придружи на тужби против државните влади кои управувале со сегрегирани училишни системи, меѓу другите одредби. Но, тој не вклучувал голем број одредби кои лидерите за граѓански права ги сметале за неопходни, вклучувајќи заштита од полициска бруталност, укинување на дискриминацијата во приватното вработување и давање овластување на Министерството за правда да покренува тужби за десегрегација или дискриминација на работното место.

Историја на законодавството

Претставнички дом На 11 јуни 1963 година, претседателот Кенеди се сретнал со републиканските лидери за да разговараат за законодавството пред неговото телевизиско обраќање до народот таа вечер. Два дена подоцна, лидерот на малцинството во Сенатот , Еверет Дирксен, и лидерот на мнозинството во Сенатот, Мајк Менсфилд, изразиле поддршка за предлог-законот на претседателот, освен за одредбите што гарантираат еднаков пристап до местата за јавно сместување. Ова довело до тоа неколку републикански претставници да изработите компромисен предлог-закон кој требало да се разгледа. На 19 јуни, претседателот го испратил својот предлог-закон до Конгресот како што било првично напишан, велејќи дека законодавната акција е „императив“. Предлог-законот на претседателот најпрвин бил претставен во Претставничкиот дом, каде што бил упатен до Комитетот за правосудство, со кој претседавал демократот од Њујорк, Емануел Селер. По серија расправи за предлог-законот, комитетот на Селер го зацврстил законот, додавајќи одредби за забрана на расна дискриминација при вработување, обезбедувајќи поголема заштита на црните гласачи, отстранувајќи ја сегрегацијата во сите јавни објекти (не само училиштата) и зајакнувајќи ги клаузулите против сегрегација во однос на јавните објекти како што се шалтерите за ручек. Тие, исто така, додале овластување за државниот обвинител да поднесува тужби за заштита на поединци од лишување од какви било права обезбедени со Уставот или американскиот закон. Во суштина, ова било контроверзниот „Раздел III“ што бил отстранет од Законот од 1957 година и Законот од 1960 година. Организациите за граѓански права силно инсистирале на оваа одредба бидејќи можело да се користи за заштита на мирни демонстранти и црни гласачи од полициска бруталност и потиснување на правата за слобода на говор.

Напори за лобирање мини|По маршот кон Вашингтон на 28 август 1963 година, лидерите за граѓански права се сретнале со претседателот Кенеди и потпретседателот Џонсон за да разговараат за законодавството за граѓански права. Влијанието односно лобирањето за поддршка на Законот за граѓански права било координирано од Конференцијата за лидерство за граѓански права, коалиција од 70 либерални и работнички организации. Главните лобисти за Конференцијата за лидерство биле адвокатот за граѓански права Џозеф Л. Раух помладиот и Кларенс Мичел помладиот од Националното здружение за напредок на обоените луѓе.

По Маршот кон Вашингтон за работни места и слобода, на 28 август 1963 година, организаторите го посетиле Кенеди за да разговараат за законот за граѓански права. Рој Вилкинс, А. Филип Рандолф и Валтер Ројтер направиле обид да го убедат да поддржи одредба за воспоставување Комисија за фер практики за вработување што би ги забранила дискриминаторските практики од страна на сите федерални агенции, синдикати и приватни компании.

Кенеди ги повикал конгресните лидери во Белата куќа кон крајот на октомври 1963 година за да ги соберат потребните гласови во Претставничкиот дом за да се усвои законот. Предлог-законот бил пријавен од Комитетот за правосудство во ноември 1963 година и упатен до Комитетот за правила, чиј претседател, Хауард В. Смит, демократ и убеден сегрегационист од Вирџинија, ја навестил својата намера да го држи предлог-законот во застој на неодредено време.

Апелот на Џонсон до Конгресот