Женски политички совет (ЖПС) ― организација oснована во 1946 година, во Монтгомери, Алабама, како рана сила активна во движењето за граѓански права, која била настаната за да се справува со расните прашања во градот. Членови биле Мери Фер Буркс, Џо Ен Робинсон, Мод Балу, Ајрин Вест, Телма Глес и Јурета Адаир.
ЖПС бил првата група што службено повикал на бојкот на автобускиот систем за време на бојкотот на автобусите во Монтгомери, почнувајќи од декември 1955 година. Групата водела напори во раните 1950-ти за да обезбеди подобар третман за црнците патници во автобусите, а во декември 1955 година го започнале тринаесетмесечниот бојкот на автобусите. Тие помогнале во организирањето на комуникациите за да биде започнато, како и да биде поддржано, вклучително и да биде обезбеден превоз за луѓето кои ги бојкотирале автобусите. Црнците од Монтгомери го одржале бојкотот повеќе од една година. Тој завршил кон крајот на декември 1956 година, откако Врховниот суд на Соединетите Држави пресудил во случајот „Браудер против Гејл“, дека државните и месните закони за сегрегација во автобусите се неуставни и ѝ наложил на сојузната држава да го отсегрегира јавниот превоз.
Потекло ЖПС бил основан во 1946 година, како граѓанска организација за професионални жени црнкињи, во градот Монтгомери, Алабама. Советот бил организиран од Мери Фер Буркс, претседателка на одделот за англиски јазик на Државниот колеџ во Алабама, и 40 други жени. ЖПС бил политичка организација составена од членови на факултетот на Државниот колеџ во Алабама и сопруги на професионални мажи црнци кои делували низ целиот град. Советот бил вдахнат од Соседскиот сојуз на Атланта. Многу од нејзините жени од средната класа биле активни во образованието; повеќето од членовите на ЖПС биле предавачи во Државниот колеџ во Алабама или во јавните училишта во Монтгомери. Организацијата била насочена кон малата заедница на жени црнкињи од средната класа во Монтгомери, охрабрувајќи го нивното граѓанско учество и промовирајќи ја регистрацијата на гласачи. Околу четириесет жени присуствувале на првиот организациски состанок. Буркс била првата претседателка на групата. Буркс одлучила да ја основа организацијата откако била уапсена по сообраќаен спор со белкиња.
Првичните цели на групата биле да биде поттикнато вклучувањето на жените во граѓанските работи, да биде промовирана регистрацијата на гласачите преку граѓанско образование и да биде помагано на жените кои биле жртви на силување или напад. Многу црнци биле неписмени поради вековите на угнетување и сиромаштија; понекогаш паѓале на тестот за писменост што биле принудени да го полагаат за да гласаат. Други пати, им било кажано дека дошле на погрешно место за регистрација или дошле на погрешен датум. Една цел на ЖПС била да ги научи возрасните да читаат и пишуваат доволно добро за да ги исполнат барањата за писменост за гласање. Еден од неговите најуспешни програми бил годишниот настан наречен „Младински град“, кој ги учел црнците средношколци за политиката и владата и „што може и треба да значи демократијата“. За време на изборните кампањи, ЖПС соработуваш со Сојузот на жени гласачи, која бил составена само од белци, за да ги информира црнците граѓани за политичките кандидати.
Во 1949 година, Џо Ен Робинсон, нововработена професорка по англиски јазик на Државниот колеџ во Алабама, се приклучила на советот. Нејзините искуства од прва рака со сегрегирано седење во автобусите ја поттикнале Робинсон да ја наследи Буркс како претседател на ЖПС во 1950 година и да го префрли главниот фокус на советот кон оспорување на политиката за седење. Таа го организирала Женскиот политички совет и во рок од еден месец тие имале над сто члена. Тие организирале втора и трета гранка, а наскоро имале повеќе од 300 члена. Имале членови во секое основно, средно и вишо училиште. Ги организирале од сојузни, сојузнодржавни и месни работни места; Секаде каде што имало вработени повеќе од 10 црнци, таму имале член. Под нејзино водство, советот пораснал на над 200 члена и се проширил на три гранки во различни области на градот. На крајот, имало околу триста члена и сите биле регистрирани за гласање.
Како претседателка, таа почна да го проучува прашањето за сегрегација во автобусите, што влијаело на многуте црнци кои биле мнозинство патници во градскиот систем. Прво, членовите се појавиле пред Градската комисија за да пријават злоупотреби во автобусите, како на пример црнците кои први се качиле во автобусот биле принудени подоцна да отстапат места за белците бидејќи автобусите станувале преполни. Комисијата се однесувала изненадена, но не презела ништо.
Бојкот на автобуси Во Монтгомери, особено црнките редовно биле понижувани од автобуската линија. Џо Ен Робинсон еден ден седнала во белечкиот дел од градскиот автобус без размислување. Возачот на автобусот ја расплакал, кој ја проколнал што седела таму. Женскиот политички совет бил основан поради овие навреди. Во раните 1950-ти, водачите на Женскиот политички совет редовно се состанувале со градоначалникот В.А. Гејл и градската комисија за да лобираат за реформи во автобусите. Тие се жалеле дека градот не вработувал никакви црнци возачи на автобуси, рекле дека сегрегацијата на седењето е неправедна и дека автобуските станици во црнечките населби се подалеку една од друга отколку во белите, иако црнците биле мнозинство од патниците. Иако успеале да извршат притисок врз градот да ги вработи своите први црнци полицајци, тие не постигнале никаков напредок во нивните напори за ублажување на сегрегацијата во автобусите. Робинсон и другите членови на Женскиот политички совет се состанале сами со претставници на автобуските претпријатија. Прашањето за сегрегацијата било оттргнато, бидејќи претставниците на автобуските компании рекле дека сегрегацијата е градски и државен закон. ЖПС постигнал мала победа, бидејќи службениците на автобуското претпријатие се согласиле автобусите да застануваат на секој агол во црнечките населби, како што била практика во белечките населби.
Во мај 1954 година, кратко откако била објавена одлуката на Врховниот суд на Соединетите Американски Држави во случајот „<i id="mwbA">Браун против Одборот за образование</i>“, Робинсон му напишал писмо на градоначалникот В.А. Гејл во кое рекол дека меѓу месните црнечки организации расте поддршката за бојкот на автобусите.
До 1955 година, растело незадоволството од сегрегираниот автобуски систем. ЖПС одлучлеи дека кога ќе биде уапсена вистинската личност, тие ќе иницираат бојкот. Кога Клодет Колвин, петнаесетгодишна средношколка, била уапсена во март 1955 година, затоа што одбила да се откаже од своето место, и другите месни организации за граѓански права почнале да разговараат за бојкот. Апсењето и осудата на Колвин ја налутиле и обединиле црнечката заедница, но кога откриле дека немажената Колвин била бремена, не сакале да ја користат како главна личност, бидејќи таа немала да добие поддршка меѓу религиозните и конзервативните црнци.
Роза Паркс, секретарката на огранокот Монтгомери на НЗУОЛ, била уапсена во декември 1955 година; таа, НЗУОЛ и ЖПС се согласиле дека таа може да биде водач на бојкотот. На состанок на околу педесет луѓе во подрумот на Баптистичката црква на авенијата „Декстер“, дел од историската рута на судењето од Селма до Монтгомери во 1965 година, на 2 декември 1955 година, Паркс прво ја раскажала приказната за нејзиното апсење и групата одлучила да организира бојкот на автобусите. Учесниците првично одлучиле да имаат еднодневен бојкот во понеделник, 5 декември, но бидејќи бојкотот тој ден бил толку успешен, дискусијата за негово продолжување започнала на состанокот подоцна во црквата поради фактот што околу 70 проценти од патниците во автобусот во Монтгомери биле црнци и повеќето не се качиле во автобусите. Неколку години претходно, свештеникот на Баптистичката црква на авенијата „Декстер“, се обидел да натера група црнци да излезат од автобус во знак на протест. Возачот му наредил на преподобниот Вернон Џонс да стане и да дозволи еден белец да седне. Џонс станал и ги предизвикал другите црнци да маршираат со него од автобусот. Повикувањето на црнците на протест било многу. Тие можеле да очекуваат да бидат отпуштени од работа и малтретирани на улиците, а можно би можеле да станат жртви на економски бојкот од страна на белците сегрегационисти. Успешен бојкот на автобусите би требало внимателно да биде испланиран и дисциплинирано да биде спроведен. Робинсон бил советуван од Едгар Никсон, претседател на НЗУОЛ. Ноќта на апсењето на Паркс, Робинсон ги повикал другите водачи на ЖПС, и тие се согласиле дека ова е вистинското време за бојкот на автобусите. Паркс била долгогодишен активист на НЗУОЛ, која била длабоко почитувана и изгледала како идеален симбол на заедницата околу која би се мобилизирал масовен протест.
Робинсон останала будна цела ноќ препишувајќи 35.000 летоци на мимеограф во Државниот колеџ во Алабама за да ги распространи следниот ден. Таа ги повикала учениците и договорила да се сретне со нив во основните и средните училишта наутро. Таа возела до различните училишта за да им ги остави летоците на учениците кои ќе ги распространуваат во училиштата и ќе ги замолат учениците да ги однесат дома за своите родители. Робинсон не го напишала своето име или името на Женскиот политички совет на летоците. Се плашела дека градските и државните службеници ќе сфатат дека го користела мимеографот во Државниот колеџ во Алабама и, од одмазда, ќе ги прекине средствата за училиштето само за црнците. Летоците ги замолиле црнците да ги бојкотираат автобусите следниот понеделник, 5 декември, во поддршка на Паркс. Телма Глас и нејзините ученици помогнале во распространувањето на летоците.
До петокот навечер, гласот за бојкот се прошири низ целиот град. Истата вечер, месните свештеници и водачите за граѓански права одржале состанок и го најавиле бојкотот за понеделник. Бидејќи некои свештеници се двоумле дали да ги вклучат своите црковни заедници во бојкот, околу половина го напуштиле состанокот фрустрирани. Тие решиле да одржат масовен состанок во понеделник навечер за да одлучат дали бојкотот треба да продолжи.
Еднодневниот бојкот бил толку успешен што организаторите се состанале во понеделник вечерта и одлучиле да продолжат. Тие го основале Здружението за подобрување на Монтгомери за да го организира бојкотот и го избрале преподобниот Мартин Лутер Кинг за претседател. Џо Ен Робинсон била член на извршниот одбор на групата и го уредувала нивниот билтен. За да ја заштити својата позиција во Државниот колеџ во Алабама и нејзините колеги, таа се држела подалеку од средиштето на вниманието. Робинсон и другите членови на ЖПС помогнале во одржувањето на бојкотот со обезбедување превоз со автомобил за многу бојкотичари.
На 1 февруари 1956 година, адвокатите поднеле граѓанска тужба, случајот „Браудер против Гејл“, во Окружниот суд на Соединетите Држави, во име на пет жени кои биле уапсени за непочитување на сегрегацијата во автобусите (една се откажала тој месец). Група од тројца судии, пресудила на 13 јуни 1956 година дека сегрегацијата во автобусите е неуставна, а случајот отишол во Врховниот суд на Соединетите Држави. Тој ја потврдил одлуката на понискиот суд на 17 декември 1956 година, а три дена подоцна ѝ наложил на државата да ја отсегрегира автобусите.
Бојкотот ја демонстрирал организациската моќ на црнците и ги истакнал прашањата за граѓанските права во градот. Неговиот успех помогнал во понатамошните чекори во борбата за граѓански права.
Членови по Женскиот политички совет