мини|десно|Регино од Прум Регино од Прум бил еден од најзначајните западноевропски хроничари од крајот на IX и почетокот на X век. Живеел во времето на постепеното распаѓање на Каролиншкото Царство и оставил дела кои денес претставуваат меѓу најважните извори за политичката и црковната историја на доцниот каролиншки период.
Биографија Роден бил најверојатно околу 840 година во Алтрип, во близина на Шпајер, во семејство со благородничко потекло. Уште во младоста стапил во бенедиктинскиот ред и се образувал во манастирот Прум, еден од најугледните манастирски центри во тогашна Лотарингија. Неговата кариера била тесно поврзана со манастирот Прум. Во 892 година бил избран за игумен, непосредно по тешките разурнувања што манастирот ги претрпел во нападите на Норманите. Како игумен се обидел да ја обнови манастирската заедница и нејзиниот углед, но политичките судири меѓу локалните велможи во Лотарингија значително ја отежнувале неговата работа. Во 899 година бил принуден да ја напушти должноста и се преселил во Трир, каде што добил поддршка од архиепископот Ратбод. Таму раководел со манастирот Свети Мартин и активно учествувал во црковните реформи сè до својата смрт околу 915 година.
Најголемото значење на Регино произлегува од неговата книжевна и историска дејност. Неговото најпознато дело, „Хроника“ (Chronicon), претставува универзална историја која го опфаќа периодот од Христовото раѓање до 906 година. Делото е поделено на две книги. Првата книга во голема мера се потпира на постари историски извори и хроники, додека втората книга содржи значително повеќе оригинален материјал и претставува драгоцен извор за настаните од VIII, IX и почетокот на X век. Особено вредни се неговите сведоштва за политичките превирања во Франкската држава, распадот на каролиншкото единство и борбите за власт меѓу наследниците на Карло Велики.
Хрониката на Регино е значајна и за историјата на Балканот. Таа претставува еден од ретките современи извори што ги опишуваат настаните во Првото бугарско царство кон крајот на IX век. Во неа се наоѓа едно од најстарите сведоштва за црковно-политичките промени што ги спровел кнезот и подоцна монах Борис I, како и за доаѓањето на власт на Симеон I. Поради тоа, делото често се користи како прворазреден извор за историјата на Југоисточна Европа во доцниот IX век.
Покрај историските дела, Регино бил активен и како црковен писател. По барање на црковните власти составил обемна збирка на канонско право, позната како Libri duo de synodalibus causis et disciplinis ecclesiasticis, која служела како практичен прирачник за епископите при вршењето на нивните должности. Ова дело содржи драгоцени податоци за организацијата на Црквата, дисциплината на свештенството и верскиот живот во Западна Европа на почетокот од X век. Исто така напишал и трактат за црковната музика, во кој се залагал за подобрување на литургиското пеење.
Во историографијата Регино од Прум се смета за последниот голем историчар на каролиншката епоха. Иако неговата хронологија понекогаш содржи неточности и дел од податоците се засноваат на усни сведоштва, неговите записи остануваат незаменлив извор за проучувањето на политичките, црковните и општествените прилики во Западна Европа на преминот од IX во X век. Неговата хроника имала значително влијание врз подоцнежната средновековна историска традиција и била користена од бројни хроничари во наредните векови.
Категорија:Летописци