Опсадата на Родос во 1522 година била воен судир меѓу Османлиската империја и Редот на болничарите (витезите на Свети Јован), кој се одвивал од 26 јуни до 22 декември 1522 година на островот Родос. По шестмесечна опсада, османлиската војска предводена од султанот Сулејман Величествениот го освоила островот, со што завршило повеќевековното владеење на витезите на Родос и била зајакната османлиската контрола врз источниот Медитеран.
Позадина Островот Родос бил под власта на Редот на болничарите од 1309 година и претставувал едно од најважните христијански упоришта во источниот Медитеран. Од својата силно утврдена престолнина, витезите ја контролирале поморската трговија и често преземале напади против османлиските и муслиманските бродови.
Османлискиот султан Мехмед II се обидел да го освои островот во 1480 година, но опсадата завршила со неуспех. По доаѓањето на власт на Сулејман I и освојувањето на Белград во 1521 година, Османлиите започнале подготовка за нов поход против Родос со цел да ја отстранат заканата од витешкиот ред и да ги обезбедат своите поморски врски со Египет и Левант.
Воени сили Османлиската експедиција била една од најголемите воени операции во почетокот на XVI век. Османлиската војска броела околу 100.000 до 150.000 војници, а флотата се состоела од околу 400 бродови. Војската располагала со голем број артилериски орудија за напад врз градските ѕидини.
Одбраната ја предводел големиот мајстор на Редот на болничарите, Филип Вилие де Л'Ил-Адам. Во тврдината се наоѓале околу 600–700 витези и неколку илјади војници и вооружени жители на островот.
Тек на опсадата Опсадата започнала на 26 јуни 1522 година со османлиска блокада на островот од море и копно. Османлиската артилерија започнала со бомбардирање на ѕидините, додека инженерските единици копале ровови и мини со цел да ги ослабат утврдувањата.
Бранителите повеќепати ги одбиле османлиските напади и нанеле големи загуби на напаѓачите. Особено тешки борби се воделе околу бастионите на различните национални оддели на редот, познати како „јазици“.
И покрај успешната одбрана, со текот на времето витезите останале без доволно залихи и луѓе. До декември 1522 година голем дел од градските ѕидини биле оштетени, а продолжувањето на отпорот станало сè потешко.
Предавање на островот По преговорите меѓу двете страни, на 22 декември 1522 година бил постигнат договор за предавање на Родос. Според условите на капитулацијата, витезите добиле дозвола слободно да го напуштат островот со оружјето, знамињата и имотот на редот.
На христијанските жители им било дозволено или да останат на островот или да заминат. Последните витези го напуштиле Родос на 1 јануари 1523 година, а островот потоа бил вклучен во составот на Османлиското Царство.
Освојувањето на Родос било една од најзначајните победи на Сулејман I во раниот период од неговото владеење. Со падот на островот, Османлиите воспоставиле контрола над важна стратешка точка во источниот Медитеран и ги обезбедиле морските патишта кон Египет и Левант.
Редот на болничарите останал без своето седиште до 1530 година, кога царот Карло V им го доделил островот Малта, кој станал нивна нова база. Таму редот продолжил да постои и подоцна, особено се прославил со одбраната на Малта во 1565 година.
Наводи
Категорија:Воена историја на Отоманското Царство