Дивизионизам (познат и како хромолуминаризам) — карактеристичен стил во неоимпресионистичкото сликарство, познат по раздвојувањето на боите во одделни точки или дамки кои оптички заемно дејствуваат..Homer, William I. Seurat and the Science of Painting. Cambridge, MA: The MIT Press, 1964. Со барањето од гледачот оптички да ги спои боите наместо физички да ги меша пигментите, дивизионистите верувале дека постигнуваат најголема можна светлосност според научните принципи. Жорж Сера го основал стилот околу 1884 година како хромолуминаризам, потпирајќи се на научните теории на Мишел Ежен Шеврел, Огден Руд и Шарл Блан, меѓу другите.

Дивизионизмот се развивал паралелно со друг стил, Поентилизам, кој се карактеризира со употребата на точки боја, при што не мора да се сосредоточува на раздвојувањето на боите.Ratliff, Floyd. Paul Signac and Color in Neo-Impressionism. New York: Rockefeller UP, 1992. .

Теоретски основи и развој Дивизионизмот е техника на сликање со одделни точки или дамки со различни бои, поставени во непосредна близина, кои оптички заемно дејствуваат во перцепцијата на гледачот за да создадат посветли бои.

Боите всушност не се мешаат, туку се гледаат во непосредна близина, така што одделните бои на светлината што се одбива од боите се мешаат во окото и мозокот; овој процес се нарекува адитивно мешање на бои и се користи и кај компјутерските монитори. Ова се разликува од мешањето на различни бои за добивање нова боја преку субтрактивно мешање, кое исто така е начинот на кој ласерските печатачи создаваат бои. И покрај теоријата, сликите на Сера всушност не користат вистинско адитивно мешање, бидејќи боите што се одбиваат од боите што ги користел не се мешаат навистина во окото.

Наместо тоа, Сера користел многу контрастни бои во непосредна близина, но не толку блиску што би се измешале адитивно; овој ефект се нарекува симултан контраст и создава благо треперлив изглед и малку го зголемува привидниот визуелен интензитет на боите. Импресионизамот настанал во Франција во 1870-тите години и се одликува со употреба на брзи, кратки, прекинати потези со четка за прецизно доловување на минливите ефекти на светлината и атмосферата.

Импресионистите настојувале да создадат „впечаток“ на миговната сцена онака како што ја доживува гледачот, наместо механички прецизна репродукција на сцената. Дивизионизмот, како и Поентилизмот, се развил од импресионизмот во 1880-тите години. Дивизионистите користеле техника на поставување мали, одделни точки во боја една до друга на платното, наместо да ги мешаат боите на палетата.

Ова создавало пожив и подинамичен ефект, но барало и повисоко ниво на вештина и прецизност.

Неоимпресионизмот се појавил кон крајот на XIX век, користел попрецизни и геометриски облици за градење на композициите и бил силно под влијание на научното проучување на теоријата на бојата и оптичките ефекти на боите, со цел создавање похармонично и посветло сликарство. Меѓу научниците или уметниците чии теории за светлината или бојата имале влијание врз развојот на дивизионизмот се Шарл Анри, Шарл Блан, Давид Пјер Џиотино Хумберт се Супервил, Дејвид Сатер, Мишел Ежен Шеврел, Огден Руд и Херман фон Хелмхолц.

Почетоците со Жорж Сера

Дивизионизмот, заедно со неоимпресионистичкото движење во целина, своите почетоци ги има во ремек-делото на Жорж Сера, ''Неделно попладне на островот Гран Жат. Сера добил класично образование во Школата за убави уметности, па неговите првични дела го одразувале стилот на Барбизонската школа.

Во 1883 година, Сера и некои од неговите колеги почнале да истражуваат начини на платното да изразат што е можно повеќе светлина.Sutter, Jean. The Neo Impressionists. Greenwich, CT: New York Graphic Society, 1970. . До 1884 година, со изложувањето на неговото прво големо дело, Капачи во Асниер, како и на крокетоните на островот Гран Жат, неговиот стил почнал да се обликува под влијание на импресионизмот, но дури откако ја завршил сликата Гран Жат во 1886 година ја утврдил својата теорија за хромолуминаризмот.

Всушност, Гран Жат првично не била насликана во дивизионистички стил, туку Сера повторно ја обработил сликата во зимата 1885–86 година, подобрувајќи ги нејзините оптички својства во согласност со своето толкување на научните теории за бојата и светлината.[http://www.oxfordartonline.com/subscriber/article/grove/art/T077838 Smith, Paul. Seurat, Georges. Grove Art Online. Oxford Art Online]

Теорија на боите

Преку делото Граматика на уметноста на цртање на Шарл Блан, Сера дознал за теориите за бојата и видот што потоа го инспирирале хромолуминаризмот. Делото на Блан, засновано врз теориите на Мишел Ежен Шеврел и Ежен Делакроа, тврдело дека оптичкото мешање создава поживи и почисти бои од традиционалниот процес на мешање на пигментите. Физичкото мешање на пигментите е субтрактивен процес, при што цијан, магента и жолтата се примарни бои.

Од друга страна, ако обоена светлина се меша, се добива адитивна смеса, процес во кој примарните бои се црвена, зелена и сина.

Во дивизионистичката теорија на бојата, уметниците ја толкувале научната литература преку дејството на светлината во еден од следниве контексти:

Локална боја Како доминантен елемент на сликата, локалната боја се однесува на вистинската боја на предметите, на пример зелената трева или синото небо. Директна сончева светлина Според потребата, жолто-портокаловите бои што го претставуваат дејството на сонцето би се испреплетувале со природните бои за да се имитира ефектот на директната сончева светлина. Сенка Ако осветлувањето е само индиректно, различни други бои, како сина, црвена и виолетова, може да се користат за симулирање на темнината и сенките. Одбиена светлина Предмет што се наоѓа во близина на друг предмет во сликата може да фрла одбиени бои врз него. Контраст За да се искористи теоријата на Шеврел за симултан контраст, контрастните бои може да се постават во непосредна близина.

Теориите на Сера ги заинтригирале многу негови современици, бидејќи голем број уметници кои барале реакција против импресионизмот се приклучиле на неоимпресионистичкото движење. Пол Сињак, особено, станал еден од главните застапници на дивизионистичката теорија, особено по смртта на Сера во 1891 година.

Всушност, книгата на Сињак, Од Ежен Делакроа до неоимпресионизам, објавена во 1899 година, го вовела терминот „дивизионизам“ и станала широко препознаена како манифест на неоимпресионизмот.

Дивизионизам во Франција и Северна Европа

Покрај Сињак, други француски уметници, главно преку Здружението за независни уметници, усвоиле некои дивизионистички техники, меѓу кои Камил и Лисјен Писаро, Албер Дибоа-Пиле, Шарл Ангран, Максимилиен Лис, Анри-Едмон Крос и Иполит Птижан. Дополнително, благодарение на застапувањето на дивизионизмот од страна на Пол Сињак, влијанието на овој стил може да се забележи во некои дела на Винсент ван Гог, Анри Матис, Жан Меценже, Робер Делоне и Пабло Пикасо.[http://www.oxfordartonline.com/subscriber/article/grove/art/T078644 Rapetti Rodolphe Signac, Paul Grove Art Online. Oxford Art Online]

Во 1907 година Меценже и Делоне биле издвоени од критичарот Луј Воксел како дивизионисти кои користеле големи, мозаични „коцки“ за создавање мали, но многу симболични композиции.Ruhrberg, Karl. "Seurat and the Neo-Impressionists". Art of the 20th Century, Vol. 2. Cologne: Taschen, 1998. . Двајцата уметници развиле нов потстил кој набргу потоа имал големо значење во контекст на нивните кубистички дела.

Пит Мондријан, Јан Слујтерс и Лео Гестел, во Холандија, развиле слична мозаична дивизионистичка техника околу 1909 година. Футуристите подоцна (1909–1916) го приспособиле стилот, делумно под влијание на париското искуство на Џино Северини (од 1907 година), во своите динамични слики и скулптури.Robert Herbert, Neo-Impressionism, The Solomon R. L. Guggenheim Foundation, New York, 1968

Дивизионизам во Италија

Влијанието на Сера и Сињак врз некои италијански сликари станало очигледно на Првиот триенал во 1891 година во Милано. Предводена од Грубици де Драгон, а подоцна кодифицирана од Гаетано Превијати во неговото дело Научни принципи на дивизионизмот од 1906 година, голем број сликари, главно во Северна Италија, во различен степен експериментирале со овие техники.

Пелица да Волпедо ја применувал техниката на општествени (и политички) теми; во тоа му се придружиле Анџело Морбели и Емилио Лонгони. Меѓу дивизионистичките дела на Пелица биле Уништени надежи (1894) и Изгрејсонцето (1904).Il Sole Nascente is found at the Galleria Nazionale d'Arte Moderna, Rome. Сепак, пејзажот бил жанрот во кој дивизионизмот нашол силни застапници, меѓу кои Џовани Сегантини, Гаетано Превијати, Анџело Морбели и Матео Оливеро.

Други приврзаници во жанровското сликарство биле Плинио Номелини, Рубалдо Мерело, Џузепе Коминети, Камило Инокенти, Енрико Лионе и Артуро Ночи.

Дивизионизмот исто така имал важно влијание врз делата на футуристите Џино Северини (Патни сувенири, 1911); Џакомо Бала (Лачна ламба, 1909);Arc Lamp is found in Museum of Modern Art, New York Карло Кара (Заминување од сцената, 1910); и Умберто Бочони (Градот се издигнува, 1910).The City Rises is also found in the MoMADerived from paragraph in Associazione Pellizza da Volpedo , which cites Enciclopedia dell'arte, Milano (Garzanti) 2002, and also see Voci del Divisionismo italiano in Bollettino Anisa, N. 12 Anno XIX, n. 1, May 2000.

Критики и контроверзии

Дивизионизмот брзо привлекол и негативно и позитивно внимание од уметничките критичари, кои главно или го прифаќале или го осудувале вклучувањето на научни теории во неоимпресионистичките техники.

На пример, Жорис-Карл Ијисманс зборувал негативно за сликите на Сера, велејќи: „Отстранете ги обоените болви што ги покриваат неговите фигури; под нив нема ништо, нема мисла, нема душа, ништо“.Rewald, John. Seurat: a biography. New York: H.N. Abrams, 1990. . Водачите на импресионизмот, како Моне и Реноар, одбиле да изложуваат со Сера, а дури и Камил Писаро, кој првично го поддржувал дивизионизмот, подоцна зборувал негативно за техниката.

Иако повеќето дивизионисти не добиле големо критичко одобрување, некои критичари биле лојални на движењето, особено Феликс Фенеон, Арсен Александер и Антоан де ла Рошфуко.

Научни заблуди

Иако дивизионистичките уметници силно верувале дека нивниот стил се темели врз научни принципи, некои сметаат дека постојат докази дека дивизионистите погрешно протолкувале некои основни елементи на оптичката теорија.Lee, Alan. "Seurat and Science." Art History 10 (June 1987): 203-24. На пример, една од овие заблуди може да се види во општото верување дека дивизионистичкиот метод на сликање овозможувал поголема светлосност од претходните техники.

Адитивната светлосност се применува само во случај на обоена светлина, а не кај соседни пигменти; всушност, светлосноста на два пигменти поставени еден до друг е само просек од нивните поединечни светлосности. Понатаму, не е можно преку оптичко мешање да се создаде боја која не би можела да се создаде и со физичко мешање.

Логички недоследности може да се најдат и во дивизионистичкото исклучување на потемните бои и во нивното толкување на симултаниот контраст.

Галерија

Наводи

Дополнителна литература Blanc, Charles. The Grammar of Painting and Engraving. Chicago: S.C. Griggs and Company, 1891. . Block, Jane. "Neo-Impressionism." Grove Art Online. Oxford Art Online. . Block, Jane. "Pointillism." Grove Art Online. Oxford Art Online. . Broude, Norma, ed. Seurat in Perspective. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall, 1978. . Cachin, Françoise. Paul Signac. Greenwich, CT: New York Graphic Society, 1971. . Clement, Russell T., and Annick Houzé. Neo-impressionist painters: a sourcebook on Georges Seurat, Camille Pissarro, Paul Signac, Théo van Rysselberghe, Henri Edmond Cross, Charles Angrand, Maximilien Luce, and Albert Dubois-Pillet. Westport, CT: Greenwood P, 1999. . Chevreul, Michel Eugène. The Principles of Harmony and Contrast of Colors. London: Henry G. Bohn, York Street, Covent Garden, 1860