Конгресот на Соединетите Американски Држави (англ. United States Congress) е дводомно легислативно тело на федералната влада на САД кое се состои од Сенат и Претставнички дом. Сенаторите и претставниците се избираат на директни избори.

Претставничкиот дом има 435 претставници кои ги претставуваат своите изборни единици во период од две години. Местата во Претставничкиот дом се сразмерно поделени помеѓу сојузните држави според нивната популација. Во Сенатот, секоја сојузна држава на САД е претставена со по двајца од вкупно 100-те сенатори. Секои две години се избираат приближно една третина од сенаторите во Сенатот, а тие имаат 6-годишен мандат.

Целокупната законодавна власт на САД е во рацете на Конгресот. Иако имаат некои специфични улоги предвидени со уставот на САД, Претставничкиот дом и Сенатот се рамноправни партнери во законодавниот процес: законите не можат да се донесат без согласност од обата дома.

Конгресот се среќава во Капитолот на САД, во Вашингтон, округ Колумбија.

Преглед Член 1 од Уставот на Соединетите Држави вели: „Сите законодавни овластувања доделени овде ќе бидат доделени на Конгресот на Соединетите држави, кој ќе се состои од Сенат и Претставнички дом“. Домот и Сенатот се еднакви партнери во законодавниот процес - законодавството не може да се донесе без согласност на двата дома. Уставот на секоја комора и дава посебни овластувања. Сенатот ги ратификува договорите и ги одобрува претседателските назначувања додека Домот иницира нацрт-закони за зголемување на приходите .

Домот иницира и одлучува за импичмент , додека Сенатот гласа за осуда и отстранување на функцијата за случаите на импичмент.  Потребни се две третини гласови од Сенатот пред да биде отстрането лице од функцијата.

Терминот Конгрес може да се однесува и на одреден состанок на законодавниот дом. Конгресот опфаќа две години; сегашниот, 119. Конгрес , започна на 3 јануари 2025 година и ќе заврши на 3 јануари 2027 година . Јануари од секоја непарна година. Членовите на Сенатот се нарекуваат сенатори; членовите на Претставничкиот дом се нарекуваат претставници, конгресмени или конгресмени.

Научникот и претставник Ли Х. Хамилтон тврди дека „историската мисија на Конгресот била да ја одржи слободата“ и инсистирал дека тој е „движечка сила во американската влада“  и „извонредно отпорна институција“.  Конгресот е „срцето и душата на нашата демократија“, според ова гледиште, иако законодавците ретко го постигнуваат престижот или признавањето на името на претседателите или судиите на Врховниот суд ; еден напиша дека „законодавците остануваат духови во историската имагинација на Америка“. Еден аналитичар тврди дека таа не е само реактивна институција, туку одиграла активна улога во обликувањето на владината политика и е исклучително чувствителна на притисокот од јавноста.  Неколку академици го опишаа Конгресот:Конгресот нè отсликува во сите наши силни страни и сите наши слабости. Тоа ги отсликува нашите регионални идиосинкразии, нашата етничка, верска и расна различност, нашето мноштво професии и нашите засенчени мислења за сè, од вредноста на војната до војната за вредностите. Конгресот е најрепрезентативното тело на владата  ... Конгресот во суштина е задолжен да ги усогласи нашите многубројни гледишта за големите прашања за јавната политика на денот. Конгресот постојано се менува и постојано е во тек.  Во последно време, американскиот југ и запад добија места во Домот според демографските промени забележани со пописот и вклучуваат повеќе жени и малцинства .  Додека рамнотежата на моќта меѓу различните делови на владата продолжува да се менува, внатрешната структура на Конгресот е важно да се разбере заедно со нејзините интеракции со таканаречените посреднички институции како што се политичките партии , граѓанските здруженија , интересните групи и масовните медиуми. .

Конгресот на Соединетите Американски Држави служи за две различни цели кои се преклопуваат: локално претставување во федералната влада на конгресна област од страна на претставници и опширно претставување на државата пред федералната влада од страна на сенаторите.

Повеќето актуелни претседатели бараат реизбор, а нивната историска веројатност за победа на следните избори надминува 90 проценти.

Историската евиденција на Претставничкиот дом и Сенатот ги води Центарот за законодавна архива, кој е дел од Националната управа за архиви и записи .

Конгресот е директно одговорен за управувањето со округот Колумбија , сегашното седиште на федералната влада.

Историја 18 век

Првиот континентален конгрес бил собир на претставници од дванаесет од тринаесетте колонии .  На 4 јули 1776 година, Вториот континентален конгрес ја усвоил Декларацијата за независност , повикувајќи се на новата нација како „Соединети Американски Држави“. Членовите на Конфедерацијата во 1781 година го создадоа Конгресот на Конфедерацијата , еднодомно тело со еднаква застапеност меѓу државите во кои секоја држава имаше право на вето на повеќето одлуки. Конгресот имаше извршна, но не и законодавна власт, а федералното судство беше ограничено на адмиралитетот  и немаше овластување да собира даноци, да ја регулира трговијата или да спроведува закони.

Немоќта на владата доведе до Конвенција од 1787 година , која предложи ревидиран устав со двокоморен или дводомен конгрес.  Помалите држави се расправаа за еднаква застапеност за секоја држава.  Структурата со две комори функционираше добро во државните влади.  Усвоен е компромисен план, компромисот во Конектикат , со претставници избрани од населението (во корист на поголемите држави) и точно двајца сенатори избрани од државните влади (во корист на помалите држави).  Ратификуваниот устав создаде федерална структура со два преклопувачки центри на моќ, така што секој граѓанин како поединец е подложен на овластувањата на државната власт и националната влада.  За заштита од злоупотреба на власта, секоја гранка на власта - извршна, законодавна и судска - имала посебна сфера на власт и можела да ги проверува другите гранки според принципот на поделба на власта .  Понатаму, имало контроли и рамнотежи во законодавниот дом бидејќи постоеле два посебни комори.  Новата влада стана активна во 1789 година.

Политикологот Џулијан Е. Зелизер сугерираше дека имало четири главни конгресни ера, со значително преклопување, и ја вклучувале ерата на формација (1780-1820), партизанската ера (1830-1900), ерата на комитетот (1910-ти-1960-ти) и современата ера (1970–денес).

Федералистите и анти-федералистите се бореле за власт во раните години кога политичките партии станаа изразени. Со усвојувањето на Уставот и Законот за правата , антифедералистичкото движење беше исцрпено. Некои активисти се приклучија на Анти-административната партија која Џејмс Медисон и Томас Џеферсон ја формираа околу 1790-1791 година за да се спротивстават на политиките на секретарот за финансии Александар Хамилтон ; таа набрзо стана Демократско-републиканска партија или Џеферсонска Републиканска партија  и ја започна ерата на Првиот партиски систем .

19 век

Во 1800 година, изборот на Томас Џеферсон за претседател означи мирна транзиција на моќта меѓу партиите. Џон Маршал , 4-ти главен судија на Врховниот суд , ги овласти судовите со воспоставување на принципот на судска ревизија во законот во историскиот случај Марбери против Медисон во 1803 година, ефикасно давајќи му на Врховниот суд овластување да го поништи законодавството на Конгресот.

Граѓанската војна , која траеше од 1861 до 1865 година, го реши проблемот со ропството и ја обедини нацијата под федерална власт, но ја ослабна моќта на правата на државите . Позлатеното доба (1877–1901) беше обележано со републиканска доминација во Конгресот. Во тоа време, активноста на лобирање стана поинтензивна, особено за време на администрацијата на претседателот Улис С. Грант , во која влијателни лобија се залагаа за субвенции за железницата и тарифите за волна.  Имиграцијата и високите стапки на наталитет ги зголемија редовите на граѓаните и нацијата растеше со брзо темпо. Прогресивната ера се карактеризираше со силно партиско раководство во двата дома на Конгресот и повици за реформи; понекогаш реформаторите велеа дека лобистите ја корумпираат политиката.  Позицијата на претседател на Домот стана исклучително моќна под лидери како Томас Рид во 1890 година и Џозеф Гарни Канон .

20 век

До почетокот на 20 век, партиските структури и раководството се појавија како клучни организатори на постапките во Сенатот.

Системот на стаж, во кој долгогодишните членови на Конгресот добиваа сè поголема моќ, ги охрабруваше политичарите од двете партии да бараат долги мандати. Претседателите на комитетите останаа влијателни во двата дома до реформите во 1970-тите.

Важните структурни промени го вклучија директниот народен избор на сенатори според Седумнаесеттиот амандман ,  ратификуван на 8 април 1913 година. Одлуките на Врховниот суд засновани на трговската клаузула на Уставот ја проширија моќта на Конгресот за регулирање на економијата.  Еден ефект на народниот избор на сенатори беше да се намали разликата помеѓу Домот и Сенатот во однос на нивната поврзаност со електоратот.  Реформите на куци патки според Дваесеттиот амандман ја намалија моќта на поразените и пензионираните членови на Конгресот да имаат влијание и покрај нивниот недостаток на одговорност.

Големата депресија го воведе претседателот Френклин Рузвелт и силната контрола од страна на демократите  и историските политики на Њу Дил . Изборот на Рузвелт во 1932 година означи промена на владината моќ кон извршната власт. Бројни иницијативи за Њу договор дојдоа од Белата куќа , а иницирани од Конгресот.  Претседателот Рузвелт ја истурка својата агенда во Конгресот со детали за персоналот на извршната гранка до пријателските комитети на Сенатот (пракса која заврши со Закон за законодавна реорганизација од 1946 година).  Демократската партија ги контролираше двата дома на Конгресот многу години.  За тоа време, републиканците и конзервативните јужни демократи  ја формираа Конзервативната коалиција .  Демократите ја задржаа контролата врз Конгресот за време на Втората светска војна .  Конгресот се бореше со ефикасноста во повоената ера делумно со намалување на бројот на постојани конгресни комисии.  Јужните демократи станаа моќна сила во многу влијателни комитети иако политичката моќ наизменично се менуваше меѓу републиканците и демократите во текот на овие години. Покомплексните прашања бараа поголема специјализација и експертиза, како што се вселенските летови и политиката за атомска енергија.  Сенаторот Џозеф Мекарти го искористил стравот од комунизмот за време на Вториот црвен страв и водел телевизиски сослушувања.  Во 1960 година, демократскиот кандидат Џон Ф.