врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e0/Antarctica 6400px from Blue Marble.jpg/220px-Antarctica 6400px from Blue Marble.jpg|мини| Композитна сателитска слика на Антарктикот (2002)
Антарктик (од старогрчки: ἀνταρκτικός - „спротивно од Арктик“) — најјужниот и најмалку населен континент на Земјата, кој го опкружува Земјиниот Јужен Пол. Антарктикот е петти по големина континент, речиси двојно поголем од Австралија и поголем од Европа и има површина од . Поголемиот дел од Антарктикот е покриен со мраз, со просечна дебелина од 1,9 километри.
Антарктикот е во просек најстудениот, најсувиот и најветровитиот од континентите и има најголема просечна надморска височина. Континентот главно претставува поларна пустина, со годишни врнежи од над 200 мм покрај брегот и многу помалку во внатрешноста. Околу 70% од светските резерви на слатка вода се замрзнати на Антарктикот, кои доколку се стопат ќе го подигнат глобалното ниво на морињата за речиси 60 метри. Антарктикот го држи рекордот за најниска измерена температура на Земјата, . Крајбрежните региони можат да достигнат температури над во лето. Домородните видови на животни вклучуваат грини, цевчести црви, пингвини, фоки и тардигради. Онаму каде што се јавува вегетација, таа е претежно во форма на лишаи или мов.
Ледените плочи на Антарктикот веројатно првпат биле видени во 1820 година, за време на руската експедиција предводена од Фабијан Готлиб фон Белингсхаузен и Михаил Лазарев. Во следните децении следувале и дополнителни истражувања кои биле организирани преку француските, американските и британските експедиции. Првото потврдено пристигнување на континентот било потрдено од норвешки тим во 1895 година. Во почетокот на 20 век, имало неколку експедиции во внатрешноста на континентот. Британските истражувачи биле првите што стигнале до Јужниот магнетен пол во 1909 година, а географскиот Јужен Пол првпат бил достигнат во 1911 година од норвешките истражувачи.
Со Антарктикот управуваат околу 30 земји, од кои сите се страни на Антарктичкиот договор од 1959 година. Според условите на договорот, воените активности, рударството, јадрените експлозии и отстранувањето на јадрениот отпад се забранети на Антарктикот. Туризмот, риболовот и истражувањето се главните човечки активности во и околу Антарктикот. Во текот на летните месеци, околу 5.000 луѓе престојуваат на истражувачките станици, бројка што паѓа на околу 1.000 во текот на зимскиот период. И покрај неговата оддалеченост, човековата активност има значително влијание на континентот преку загадување, осиромашување на озонот и климатски промени.
Етимологија врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4b/1657 map Polus Antarcticus.jpg/220px-1657 map Polus Antarcticus.jpg|алт=17th century map of the Antarctic region|мини| Шпекулативно претставување на Антарктикот означено како „“ од Јан Јансон (1657) Името дадено на континентот потекнува од зборот антарктик, кој доаѓа од среднофранцускиот или („спротивно на Арктик“) или пак, латинскиот („спротивно на север“). е изведен од грчкиот ('анти-') и („на Мечка “, „северна“). Грчкиот филозоф Аристотел пишува во Метеорологија за „Антарктичкиот регион“ во околу 250 година п.н.е. Грчкиот географ Марин Тирски, наводно, го користел името на својата карта на светот од вториот век од нашата ера, која денес е изгубена. Римските автори Хигин и Апулеј го користеле за Јужниот пол романизираното грчко име polus antarcticus, од кое потекнува старофранцуското pole antartike (современо pôle antarcticu) посведочено во 1270 година, и оттаму средноанглиското pol antartik, најпрво пронајдено во трактат напишан од англискиот автор Џефри Чосер.
До откривањето, верувањето на Европејците во постоењето на - огромен континент на далечниот југ од Земјината топка за да се балансираат северните земји на Европа, Азија и Северна Африка - постоел како интелектуален концепт уште од класичната антика. Верувањето за таква земја траело до откривањето на Австралија.
Во текот на почетокот на 19 век, истражувачот Метју Флиндерс се сомневал во постоењето на одвоен континент јужно од Австралија (тогаш наречен Нова Холандија), и затоа се залагал за името „Terra Australis“ наместо тоа да се користи за Австралија. Во 1824 година, колонијалните власти во Сиднеј официјално го преименувале континентот Нова Холандија во Австралија, оставајќи го терминот „Terra Australis“ недостапен како навод за Антарктикот. Во текот на следните децении, географите користеле фрази како „континентот на Антарктикот“. Тие барале поетска замена, предлагајќи имиња како што се Ultima и Antipodea. Антарктикот бил усвоен во 1890-тите, при што првата употреба на името му се припишува на шкотскиот картограф Џон Џорџ Бартоломеј.
Географија
врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c0/Antarctica.svg/400px-Antarctica.svg.png|алт=map of Antarctica|мини| Источен Антарктик е десно од Трансантарктичките планини, а Западен Антарктик е лево. Позициониран асиметрично околу Јужниот Пол и главно јужно од Јужниот Поларник (еден од петте главни напоредници што ги означуваат картите на светот), Антарктикот е опкружен со Јужниот Океан. Реки постојат на Антарктикот, а најдолгата е Оникс. Антарктикот зафаќа повеќе од , што го прави петтиот по големина континент, и е нешто помалку од 1,5 пати поголем од површината на САД. Неговото крајбрежје е скоро 18,000 километри долго: година, од четирите крајбрежни типови, 44% од брегот е пловечки мраз во форма на ледна плоча, 38% се состои од ледени ѕидови кои се потпираат на карпи, 13% се ледотеци или работ на ледниците, а останатите 5% е изложена карпа.
Езерата што лежат во основата на континенталната ледена покривка се јавуваат главно во сувите долини Мекмердо или разни оази. Езерото Восток, откриено од руската станица Восток, е најголемото подледничко езеро на глобално ниво и едно од најголемите езера во светот. Некогаш се верувало дека езерото било затворено милиони години, но научниците денес проценуваат дека неговата вода се заменува со бавно топење и замрзнување на ледените капи на секои 13.000 години. Во текот на летото, мразот на рабовите на езерата може да се стопи и привремено да се формираат течни ровови. Антарктикот има и солени и слатководни езера.
Антарктикот е поделен на Западен Антарктик и Источен Антарктик со Трансантарктичките Планини, кои се протегаат од Викториина Земја до Росовото Море. Огромното мнозинство на Антарктикот е покриено со ледената плоча, која во просек изнесува 1,9 километри во дебелина. Ледената покривка се протега на сите освен на неколку оази, кои, со исклучок на сувите долини Мекмердо, се наоѓаат во крајбрежните области. Неколку ледени струи на Антарктикот се влеваат во една од многуте ледени плочи на Антарктикот, процес опишан со динамиката на ледената покривка. врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c6/Mount Vinson from NW at Vinson Plateau by Christian Stangl (flickr).jpg/220px-Mount Vinson from NW at Vinson Plateau by Christian Stangl (flickr).jpg|алт=photograp of Vinson Massif|мини| Винсонов Масив од северозапад, највисокиот врв на Антарктикот Источен Антарктик се состои од Коутсова Земја, Земја на Кралицата Мод, Ендербиева Земја, Мак. Робертсонова Земја, Вилксова Земја и Викториина Земја. Сите освен мал дел од регионот се наоѓаат во рамките на источната полутопка. Источен Антарктик во голема мера е покриен со ледената покривка. Постојат бројни острови околу Антарктикот, од кои повеќето се вулкански и многу млади според геолошки стандарди. Најистакнатите исклучоци од ова се островите на висорамнината Кергелен, од кои најраните се формирале околу 40 ма.
Винсоновиот Масив, во Елсвортовите Планини, е највисокиот врв на Антарктикот со 4,892 метри. Планината Еребус на Росовиот Остров е најјужниот активен вулкан во светот и еруптира околу 10 пати секој ден. Пепел од ерупции е пронајден на 300 километри од вулканскиот кратер. Постојат докази за голем број на вулкани под мразот, кои би можеле да претставуваат ризик за ледената покривка доколку нивото на активност се зголеми. Ледената купола позната како Купола А на Источен Антарктик е највисоката ледена одлика на Антарктикот, на 4,091 метри. Тоа е едно од најстудените и најсувите места во светот - температурите таму може да достигнат и до , а годишните врнежи се 1-3 см.
Геолошка историја
Од крајот на неопротерозојската ера до Креда, Антарктикот бил дел од суперконтинентот Гондвана. Современиот Антарктик бил формиран кога Гондвана постепено се распаѓал, почнувајќи околу 183 Ма. За голем дел од Фанерозоикот, Антарктикот имал тропска или умерена клима и бил покриен со шуми.
Палеозојски период (540–250 Ma) врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a7/Glossopteris sp. (fossil leaf) (Permian; Antarctica) 1 (49063572172) (cropped).jpg/220px-Glossopteris sp. (fossil leaf) (Permian; Antarctica) 1 (49063572172) (cropped).jpg|мини| Glossopteris sp. лист од Перм на Антарктикот За време на камбриумскиот период, Гондвана имала блага клима. Западен Антарктик бил делумно на северната полутопка и за тоа време биле наталожени големи количини песочник, варовници и шкрилци. Источен Антарктик бил на екваторот, каде што безрбетниците и трилобитите на морското дно се развивале во тропските мориња. До почетокот на девонскиот период (416 Ма ), Гондвана била на повеќе јужни географски широчини и климата била поладна, иако од тогаш се познати фосили од копнени растенија. Песок и тиња имало на местата каде денес се наоѓаат планините Елсворт, Хорлик и Пенсакола.
Антарктикот станал глацијален за време на доцниот Палеозоик, почнувајќи од крајот на девонскиот период (360 г. Ма), иако глацијацијата значително се зголемила. Антарктикот се доближил до Јужниот пол и климата се оладила, иако флората останала. По деглацијацијата за време на втората половина на раниот перм, Антарктикот бил покриен со глосоптериди (изумрена група на семенски растенија без блиски живи роднини), од кои најистакната група е Glossopteris, дрво кое се толкува дека расте во затрупани почви, кои формирале големи наслаги на јаглен. Други растенија пронајдени на Антарктикот за време на Перм се кордаитали, сфенопсиди, папрати и ликофити. На крајот на Перм, климата станала посува и потопла над поголемиот дел од Гондвана и глосоптеридните шумски екосистеми пропаднале, како дел од масовното истребување на Енд-Перм. Нема докази за тераподи кои живееле на Антарктикот за време на палеозоикот.
Мезозојски период (250–66 Ma) Постојаното затоплување довело до пресушување на голем дел од Гондвана. За време на тријасот, на Антарктикот доминирале семенски папрати (птеридосперми) кои припаѓаат на родот Dicroidium, кои растеле како дрвја. Друга поврзана тријаска флора вклучува гинкофити, цикадофити, четинари и сфенопсиди. Тетраподите првпат се појавиле на Антарктикот за време на раниот тријас, со најраните познати фосили пронајдени во Формацијата Фремув на трансантарктичките планини. Синапсидите (исто така познати како „влекачи слични на цицачи“) вклучувале видови како што е Листросаурус, и биле вообичаени за време на раниот тријас.
Антарктичкиот Полуостров почнал да се формира за време на периодот Јура (206–146). Ма). Во тоа време имало многу гинко-дрвја, четинари, бенетитали, големо коњско опавче, папрати и кикади. Во Западен Антарктик, зимзелени шуми доминирале во текот на периодот на креда (146-66 Ма), иако јужните букови дрвја (Nothofagus) станале истакнати кон крајот на Креда. Амонитите биле вообичаени во морињата околу Антарктикот, а диносаурусите исто така биле присутни, иако само неколку родови на диносауруси на Антарктикот (Криолофосаурус и Глацијалисаурус, од рана Јура во Формација Хансон на Трансантарктичките Планини, и Антарктопелта, Тринисаура , Моросаурус и Имперобатор од доцна креда на Антарктичкиот Полуостров).
Отцепување на Гондвана (160–15 ма)