мини|300п|Палата Гарние од париската опера мини|300п|Магбет на оперскиот фестивал Савонлина во замокот Свети Олаф, Савонлина, Финска, во 2017 година мини|300п|Ла Скала од Милано Опера — форма на театар во која музиката има водечка улога, а деловите ги преземаат пејачи, но се разликува од музичкиот театар.Some definitions of opera: "dramatic performance or composition of which music is an essential part, branch of art concerned with this" (Concise Oxford English Dictionary); "any dramatic work that can be sung (or at times declaimed or spoken) in a place for performance, set to original music for singers (usually in costume) and instrumentalists" (Amanda Holden, Viking Opera Guide); "musical work for the stage with singing characters, originated in early years of 17th century" (Pears' Cyclopaedia, 1983 ed.). Таквото „дело“ (буквален превод на италијанскиот збор „опера“) е типично соработката помеѓу композиторот и либретистотRichard Wagner and Arrigo Boito are notable creators who combined both roles. и вклучува голем број на изведувачки уметности, како што се глума, сценографија, костум, а понекогаш и танц или балет. Претставата обично се изведува во оперска куќа, придружена од оркестар или помал музички ансамбл, кој од раниот XIX век го води диригент.
Операта е клучен дел од традицијата на западната класична музика.Comparable art forms from various other parts of the world, many of them ancient in origin, are also sometimes called "opera" by analogy, usually prefaced with an adjective indicating the region (for example, Chinese opera). These independent traditions are not derivative of Western opera but are rather distinct forms of musical theatre. Opera is also not the only type of Western musical theatre: in the ancient world, Greek drama featured singing and instrumental accompaniment; and in modern times, other forms such as the musical have appeared. Првобитно сфатено како целосно отпеано парче, за разлика од претставата со песни, операта опфаќа бројни жанрови, вклучително и некои што вклучуваат говорен дијалог, како што се музички театар, Зингшпил и Опера. Во традиционалната нумерна опера пејачите користат два стила на пеење: рецитаторски, стил на говор, и автономни арии. Во XIX век се издигна континуираната музичка драма .
Операта потекнува од Италија на крајот на XVI век (со скоро целосно изгубената опера Дафне на Џакопо Пери, произведена во Фиренца во 1598 година), особено од дела на Клаудио Монтеверди, од кои најпознатата - Орфеј, и наскоро се рашири низ остатокот од Европа: Хајнрих Шутц во Германија, Жан Батист Лили во Франција и Хенри Персел во Англија помогнаа во воспоставувањето на нивните национални традиции во XVII век. Во XVIII век, италијанската опера продолжи да доминира во поголемиот дел од Европа (освен Франција), привлекувајќи странски композитори како Георг Фридрик Хендел. Опера серија била најпрестижната форма на италијанска опера, сè додека Кристоф Вилибалд Глук не реагирал против нејзината вештачност со неговите „реформациски“ опери во 1760-тите. Најреномирана фигура на операта од крајот на XVIII век е Волфганг Амадеус Моцарт, кој започнал со оперска серија, но е најпознат по неговите италијански комични опери, особено „Свадбата на Фигаро“ (Le nozze di Figaro), Дон Џовани и Така прават сите, како и Грабнувањето од сарајот (Die Entführung aus dem Serail) и Волшебната флејта (Die Zauberflöte), обележја во германската традиција.
Првата третина од XIX век го видела високиот стил на бел канто, со тоа што Џоакино Росини, Гаетано Доницети и Винченцо Белини создадоа дела што сè уште се изведуваат. Исто така, се појави и појавата на Гранд опера, специфицирана од делата на Обер и Мејербир. Средината до крајот на XIX век била златно време за операта, предводена и доминирана од Џузепе Верди во Италија и Рихард Вагнер во Германија. Популарноста на операта продолжила и низ ерата на веризмот во Италија и современата француска опера до Џакомо Пучини и Рихард Штраус на почетокот на XX век. Во текот на XIX век, се појавиле паралелни оперски традиции во Средна и Источна Европа, особено во Русија и Бохемија. Во XX век се случиле многу експерименти со модерни стилови, како што се атоналност и серијализам (Арнолд Шенберг и Албан Берг), неокласицизам (Игор Стравински) и минимализам (Филип Глас и Џон Адамс). Со зголемувањето на технологијата за снимање, пејачите како Енрико Карузо и Марија Калас станале познати на пошироката публика, надвор од кругот на обожаватели на опери. Од пронаоѓањето на радио и телевизија, оперите се изведувале и на овие медиуми (и биле пишувани за нив). Почнувајќи од 2006 година, голем број големи оперски куќи започнаа да презентираат видео преноси со висока дефиниција во живо од нивните настапи во киносалите ширум светот. Од 2009 година, целосните перформанси може да се преземат и да се пренесуваат во живо.
мини|250п|Орфеј, Мелодрама од Клаудио Монтеверди. Сцената Мантова во 1607 година, памфлетот бил објавен во 1609 година. Оператска терминологија мини|Постер за премиерата на „Парсифал“ на Рихард Вагнер Зборовите на една опера се познати како либрето (буквално „мала книга“). Некои композитори, особено Вагнер, ги пишувале своите либрета; други работеле во тесна соработка со нивните либретисти, на пр. Моцарт со Лоренцо Да Понте. Традиционалната опера, која честопати се нарекува „бројчена опера“, се состои од два начина на пеење: рецитативни, пасуси за водење на приказната, испеани во стил дизајниран да ги имитира и потенцира флексиите на говорот, и аријата („воздух“ или формална песна) во која ликовите ги изразуваат своите емоции во поструктуриран мелодичен стил. Често се појавуваат вокални дуети, трија и други ансамбли, а рефрените се користат за коментар на дејството. Во некои форми на опера, како што се сингшпил, комична опера, оперета и полуопера, рецитативот најмногу се заменува со говорен дијалог. Мелодичните или полумелодичните пасуси што се случуваат среде, или наместо, рецитативно, се нарекуваат и ариозо. Терминологијата на различни видови на оперски гласови е опишана во детали подолу.General information in this section comes from the relevant articles in The Oxford Companion to Music, by P. Scholes (10th ed., 1968). И во барокниот и во класичниот период, рецитаторот можел да се појави во две основни форми, од кои секоја бил придружуван од различен инструментален ансамбл: secco (сув) рецитатор, отпеан со слободен ритам диктиран од акцентот на зборовите, придружуван само од басо континуо или континуирачки бас, што обично било чембало и виолончело; или во придружба (исто така познато како струментато) во кое оркестарот обезбедува придружба. Во текот на XVIII век, ариите сè повеќе биле придружувани од оркестрите. До XIX век, соучесникот ја освоил предноста, оркестарот играл многу поголема улога, а Вагнер направил револуција во операта со укинување на скоро целата разлика помеѓу аријата и рецитаторот во неговата потрага за она што Вагнер го нарекол „бесконечна мелодија“. Последователните композитори имале тенденција да го следат примерот на Вагнер, иако некои, како што е Стравински во неговото „Прогресот на Рејк“, го поддржале овој тренд.
Историја мини|Операта во Прага Потекло мини|Клаудио Монтеверди Италијанскиот збор опера значи „работа“, и во смисла на направениот труд и на произведениот резултат. Италијанскиот збор потекнува од латинската опера, единствена именка што значи „работа“, а исто така и множина од именката опус. Според англискиот речник во Оксфорд, италијанскиот збор бил првпат употребен во смисла „композиција која е синтеза од поезија, танц и музика“ во 1639 година; првата забележана англиска употреба во оваа смисла датира од 1648 година.Oxford English Dictionary, 3rd ed., s.v. "opera".
Дафне од Јакопо Пери била најраната композиција која се сметала за опера, каква што подразбираме денес. Напишана е околу 1597 година, главно под инспирација на елитен круг на писмени фирентински хуманисти, кои се именувале како „Камерата де Барди“. Значајно е тоа што Дафне била обид да се оживее класичната грчка драма, дел од поширокото заживување на антиката, карактеристично за ренесансата. Членовите на Камерата сметале дека првично се пееле „хорските“ делови од грчките драми, а можеби дури и целиот текст на сите улоги; така операта била замислена како начин на „враќање“ на оваа состојба. Дафне, сепак, е изгубена. Подоцнежното дело на Пери, Евридика, датира од 1600 година, а e првата оперска претстава што преживеала до денес. Честа да се биде на првата опера која до ден денес се изведува, сепак, оди на Клаудио Монтеверди и неговата опера Орфеј, создадена за дворецот на Мантова во 1607 година.Oxford Illustrated History of Opera, Chapter 1; articles on Peri and Monteverdi in The Viking Opera Guide. Судот во Гонзагас во Мантова, работодавачи на Монтеверди, одиграле значајна улога во потеклото на операта, со вработувањето на не само дворски пејачи туку и на „женски концерти“ или женски дворски пејачки (кончерто деле доне - ита. concerto delle donne (до 1598 година), a и на една од првите вистински оперски пејачки - Мадам Европа.Karin Pendle, Women and Music, 2001, p. 65: "From 1587–1600 a Jewish singer cited only as Madama Europa was in the pay of the Duke of Mantua,"
Италијанска опера
Барокна ера лево|мини|Антонио Вивалди, во 1723 година мини|300п|Приватен барокен театар во Чешки Крумлов мини|300п|Театро Аргентина (Панини, 1747, Музеј ду Лувр) Операта не останала ограничена на публиката во дворците долго време. Во 1637 година, во Венеција се појавила идејата за „сезона“ (често за време на карневалот) на јавно присутни опери поддржани од продажба на билети. Монтеверди се преселил во градот од Мантова и ги компонирал своите последни опери, „Враќањето на Улис во својата татковина“ (Il ritorno d'Ulisse in patria) и „Крунисување на Попеа“ (L'incoronazione di Poppea), за венецијанскиот театар во 1640-тите. Неговиот најважен следбеник, Франческо Кавали, помогнал во ширењето на операта низ цела Италија. Во овие рани барокни опери, широката комедија била измешана со трагични елементи, мешавина што предизвикувала некои образовани чувствителности, предизвикувајќи го првото од многуте реформски движења на операта, спонзорирани од Аркадиската академија, кои се поврзуваат со поетот Метастасио, чии либрета помогнале да се кристализира жанрот на опера серија, која станала водечка форма на италијанската опера до крајот на XVIII век. Откако метастазискиот идеал бил цврсто воспоставен, комедијата во операта од барокот била резервирана за она што се нарекува опера буфа. Пред ваквите елементи да бидат принудени да бидат исфрлени од оперската серија, многу либрета се одликувале со одделно расплетно комедиско дејствие како „опера во рамките на опера“. Една од причините за ова било обид да се привлечат припадниците на растечката трговска класа, ново богатите, но сепак не толку културни како благородништвото, во јавните оперски куќи. Овие засебни заплети скоро веднаш воскреснале во одделно развојната традиција, делумно произлезена од уметничката комедија (ита. commedia dell'arte - комедија деларте), долгогодишна процветана импровизациона сценска традиција на Италија. Исто како што некогаш биле изведувани интермедии меѓу актите на сценски претстави, оперите во новиот комичен жанр на „интермеци“, кои се развивале главно во Неапол во 1710-тите и 20-тите, првично се поставувале за време на интермисијата на оперската серија. Тие сепак станале толку популарни што наскоро биле нудени како посебни продукции.