Мида

thumb|десно|Ќерката на Мида се претвора во злато кога тој ја допира. Илустрација од Волтер Крејн, 1893 г. Мида — син на божицата Ида и на сатирот чие име не се помни. Тој бил крал на македонската Бромија кој ја засадил прочуена градина на рози.Robert Grevs, Grčki mitovi, Nolit, Beograd, 1992, str. 244 - 246.

Името на најмалку три членови на династијата на Фригија

Најпознатиот крал Мида е запаметен во старогрчката митологија по неговата способност да претвори во злато сѐ што ќе допре. Ова било наречено Златен допир или Допирот на Мида.In alchemy, the transmutation of an object into gold is known as chrysopoeia. Се претпоставува дека фригискиот град Мидаеон бил наречен според овој Мида, а веројатно тоа е истиот Мида кој според Паузаниј ја основал Анкира.Pausanias 1.4.5. Според Аристотел, легендата вели дека Мида починал од глад како резултат на неговата „залудна молба“ за допир на злато. .Aristotle, Politics, 1.1257b. Легендите раскажани за овој Мида и неговиот татко Гордиј, познат по тоа што го основал главниот град на Фригија, Гордион, и заврзувајќи го Гордиевиот јазол, укажуваат на тоа дека се верува дека тие живееле во II-иот милениум п.н.е., многу време пред Тројанската војна. Сепак, Хомер не ги споменува ниту Мида, ниту Гордиј, наместо тоа ги споменува другите славни фригиски кралеви, Мигдон и Отреј.

Уште еден крал наречен Мида владеел со Фригија во доцниот VIII век п.н.е., сѐ до ограбувањето на Гордион од страна на Кимеријците, кога тој извршил самоубиство. Повеќето историчари веруваат дека овој Мида е истата личност како и Мита, наречен крал на Мушките во асирските записи, кој војувал со Асирија и нејзините анадолски покраини во истиот период.See for example Encyclopedia Britannica; also: "Virtually the only figure in Phrygian history who can be recognized as a distinct individual", begins Lynn E. Roller, "The Legend of Midas", Classical Antiquity, 22 (October 1983):299-313.

Третиот крал Мида, според Херодот, бил член на династијата на Фригија и дедо на Адраст кој избегал од Фригија откако случајно го убил својот брат и побарал азил во кралството Лидија за време на владеењето на Крез. Фригија во тоа време ѝ била потчинета на Лидија. Херодот вели дека Крез ги сметал членовите на фригиската династија за „пријатели“, но не споменува дали фригиската династија сѐ уште владеела како вазал на Фригија.Herodotus I.35.

Легенди за античкиот крал Мида

Постојат многу, често противречни, легенди за античкиот крал Мида. Во една од нив, Мида бил крал на Песинт, град во Фригија, кој како дете бил посвоен од кралот Гордиј и Кибела, божицата чиј сопруг бил тој, и која (според некои извори) била божицата-мајка на самиот Мида."King Midas, a Phrygian, son of Cybele" (Hyginus, Fabulae 274). Според некои извори, Мида својата младост ја поминал во македонскиот Бермион "Bromium" in Graves 1960:83.a; Greek traditions of the migration from Macedon to Anatolia are examined— as purely literary constructions— in Peter Carrington, "The Heroic Age of Phrygia in Ancient Literature and Art" Anatolian Studies 27 (1977:117-126). (види Бриги). Во Тракијска Мигдонија Mygdonia became part of Macedon in historical times. , имало една градина со диви рози во подножјето на планината Бермион, која Херодот ја нарекувал „градината на Мида, син на Гордиј, каде розите растат самите од себе, секоја имајќи шест цветови и неспоредлив мирис.“ Herodotus, Histories 8.138.1 Бидејќи Херодот на други места вели дека Фригијците во старо време живееле во Европа каде што биле познати како Бриги Herodotus 7.73, постоењето на градината укажува дека Херодот верувал дека Мида живеел пред миграцијата на Фригијците во Анадолија.

Според некои извори, Мида имал син, Литиерс, демонскиот косач на смртта на мажите, но во некои верзии на митот, тој имал ќерка, Зое или „живот“.

Историчарот Аријан дава поинаква приказна за потеклото и животот на Мида. Според него, Мида бил син на Гордиј, сиромашен селанец и Телемисијска девојка од пророчки род. Кога Мида пораснал во убав и храбар човек, Фригијците биле вознемирени од граѓанската неслога и откако се советувале со Пророштвото, им било речено дека запрежна кола ќе им донесе крал, кој ќе стави крај на нивната неслога. Додека тие сѐ уште размислувале, Мида пристигнал со своите родители и запрел близу собранието со запрежна кола. Тие, споредувајќи го одговорот на Пророштвото со оваа појава, одлучиле дека тоа е личноста која ќе пристигне со запрежна кола за која Боговите кажале. Поради тоа, тие го назначиле Мида за крал и тој, ставајќи крај на нивната неслога, во тврдината ја посветил запрежната кола на неговиот татко како жртва за благодарност до Зевс. Во прилог на ова, следната изрека што се однесува до запрежната кола била важечка, дека кој и да било што ќе може да го олабави јажето од јаремот на оваа запрежна кола, му е предодредено да владее со Азија. Тој некој бил Александар III Македонски.Arrian, Alexandri Anabasis, B.3.4-6 Во други верзии на легендата, таткото на Мида, Гордиј, скромно пристигнал со двоколка и го направил Гордиевиот јазол.

Херодот вели дека „Мида, син на Гордиј“ принел жртва на Пророштвото од Делфи за кралски престол „од кој ќе пресудува“ кој е „вреден да се види“, и дека овој Мида бил единствениот странец кој принел жртва на Пророштвото од Делфи пред Гиг од Лидија.Herodotus I.14. Бидејќи се верува дека историскиот Мида од VIII-иот век п.н.е. и Гиг биле современици, се чини веројатно дека Херодот верувал дека престолот бил подарен од претходниот, легендарниот крал Мида. Сепак, некои историчари веруваат дека овој престол бил подарен од подоцнежниот, историскиот крал Мида.See for example Encyclopedia Britannica, notes to Penguin edition of Herodotus.

Митови за кралот Мида

Еднаш, како што Овидиј вели во Метаморфози XI,On-line text at Theoi.com Дионис забележал дека неговиот стар учител и очув, сатирот Силениј изчезнал.This myth appears in a fragment of Aristotle, Eudemus, (fr.6); Pausanias was aware that Midas mixed water with wine to capture Silenus (Description of Greece 1.4.1); a muddled version is recounted in Flavius Philostratus' Life of Apollonius of Tyana, vi.27: "Midas himself had some of the blood of satyrs in his veins, as was clear from the shape of his ears; and a satyr once, trespassing on his kinship with Midas, made merry at the expense of his ears, not only singing about them, but piping about them. Well, Midas, I understand, had heard from his mother that when a satyr is overcome by wine he falls asleep, and at such times comes to his senses and will make friends with you; so he mixed wine which he had in his palace in a fountain and let the satyr get at it, and the latter drank it up and was overcome".

Стариот сатир Силениј, пиел вино и лутал пијан, а подоцна бил пронајден од некои фригиски селани, кои го однеле до нивниот крал, Мида (наизменично, тој се онесвестил во градината со рози на Мида). Мида го препознал и се однесувал со него гостопримливо, забавувајќи го десет дена и ноќи со учтивост, додека Селениј ги воодушевил Мида и неговите пријатели со приказни и песни.Aelian, Varia Historia iii.18 relates some of Silenus' accounts (Graves 1960:83.b.3).

На еднинаесетиот ден, тој го вратил Селениј кај Дионис во Лидија. Дионис му понудил на Мида да избере каква било награда што сака. Мида побарал сѐ што ќе допре да се претвори во злато. Мида се израдувал со неговата нова моќ, при што побрзал да ја тестира. Тој допрел дабово гранче и камен; и двете се претвориле во злато. Пресреќен, кога пристигнал дома, им наредил на слугите да постават гозба на масата. „Така, Мида, крал на Лидија, на почетокот вообразен со гордост кога сфати дека може да претвори во злато сѐ што ќе допре; но кога виде дека неговата храна станува сурова и дека неговиот пијалак се стврднува во златни коцки, сфати дека овој дар е зло и во неговиот презир кон златото, ја проколна својата молба“ (Клаудијан, In Rufinem). Во верзија раскажана од Натаниел Хоторн во Чудесна книга за девојчиња и момчиња (1852), Мида открил дека кога ја допрел ќерка си, и таа се претворила во злато.

Сега Мида го мразел дарот што го посакувал. Му се молел на Дионис, преколнувајќи го да биде избавен од глад. Дионис ја слушнал неговата молба и се согласил; велејќи му на Мида да се измие во реката Пактол. Потоа, што и да стави во водата ќе се промени од допирот. Мида направил така и кога ја допрел водата, моќта се слеала во реката и речниот песок се претворил во злато. Ова објаснува зошто реката Пактол била толку богата со злато, и богатството на династијата која тврдела дека Мида е нивни предок е без сомнение поттик за овој етиолошки мит. Златото веројатно не било единствениот извор на метал за богатството на Мида: „Кралот Мида, Фригијец, син на Кибела, прв ги откри црното и белото олово“.Hyginus, Fabulae274

Мида, презирајќи богатство и раскош, се преселил на село и станал идолопоклоник на Пан, богот на полињата и сатирите. Римските митографи <ref>Cicero On Divinationi.36; Valerius Maximus, i.6.3; Ovid, Metamorphoses, xi.92f.</ref> тврделе дека негов учител по музика бил Орфеј.This myth puts Midas in another setting. "Midas himself had some of the blood of satyrs in his veins, as was clear from the shape of his ears" was the assertion of Flavius Philostratus, in his Life of Apollonius of Tyana (vi.27), not always a dependable repository of myth. (on-line )

Еднаш, Пан имал смелост да ја спореди својата музика со таа на богот Аполон и го предизвикал на музички натпревар (исто така види Марсиј), а Тмол, богот на планините, бил избран за судија. Пан засвирил на своите кавали и со својата земјоделска мелодија, си дал големо задоволство себеси и на својот верен следбеник, Мида, кој бил присутен. Потоа, Аполон ги затегнал жиците на својата лира. Тмол, веднаш го наградил Аполон со победа и сите се согласиле со пресудата, освен Мида, кој не се согласил и се сомневал во праведноста на наградата. Тогаш, Аполон го проколнал со зборовите: „Мора да има уши на магаре!“ и направил Мида да има магарешки уши.Hyginus, Fabulae 191.„Beleške“, во: Erazmo Roterdamski, Pohvala ludosti. Beograd: Rad, 2016, стр. 105. Овој митот е ислустриран со две слики, „Аполон и Марсиј“ од Палма Помладиот (1544 – 1628), едната слика ја претставува сцената пред, а другата по казната.

Мида бил понижен од овој несреќен случај. Тој се обидел да ја сокрие својата несреќа под голем турбан или шапка, но неговиот бербер знаел за тајната и му било кажано да не споменува на никој. Сепак, берберот не можел да ја чува тајната; па отишол на една ливада, ископал дупка во земјата, ја шепнал приказната во неа и ја покрил дупката. Дебела леа од трски подоцна никнала на ливадата и почнала да ја шепоти приказната, велејќи: „Кралот Мида има магарешки уши.“The whispering sound of reeds is an ancient literary trope: the Sumerian Instructions of Shurppak (3rd millennium BCE) warn "The reed-beds are ..., they can hide (?) slander". (Instructions of Shuruppak, lines 92-93 ).

Сара Морис покажала (Морис, 2004) дека магарешките уши биле кралска одлика во Бронзената доба, носени од кралот Таркаснава (грчки: Таркондемос) од Мира, на печат впишан со хетитско клинесто писмо и лувиски хиероглифи: во оваа смисла, митот се појавил за Грците, за да ја оправда егзотичната одлика. Во предисламската легенда од Средна Азија, кралот на Осоуните од Енисејскиот Базен имал магарешки уши. Тој ги криел и наредувал секој од неговите бербери да биде убиен за да ја сокрие неговата тајна. Последниот бербер меѓу неговите луѓе бил советуван да ја шепне тешката тајна во бунар по зајдисонце, но тој не го покрил бунарот потоа. Водата од бунарот се зголемила и го поплавила кралството, создавајќи ги водите на езерото Исик-ќол.The legend is related in Ella Maillart, Dervla Murphy, Turkestan solo: a journey through Central Asia (1938) 2005:48f; a wholly separate origin uncontaminated by the legend of Midas is not likely. Овој мотив е присутен и српската народна приказна „Царот Тројан има козји уши“ (У цара Тројана козје уши).

Веројатна поврзаност со библискиот Мадај