Григориј VI Цариградски (грчки: Γρηγόριος) — вселенски патријарх во два наврати во периодот од 1835 до 1840 година и од 1867 до 1871 година.
Рано детство и црковна кариера лево|мини|Црквата „Св. Димитриј“ во Битола, изградена во 1830 година со благослов и заложби на тогашниот пелагониски митрополит Григориј Роден е на 1 март 1798 година во селото Фанараки (денес Румелифенер) на Босфорот, во Османлиската империја. Родители му биле Ангелос и Султана Фуртунијадис. Учел во училиште во Тарапија кај митрополитот Дерконски Григориј.
Во 1815 година (на околу 17 години) бил ракоположен за ѓакон во митрополијата Деркос (Дурусу) и го зел монашкото име Григориј. Во 1824 година станал голем архиѓакон на Вселенската патријаршија (под патријархот Хрисант), а во 1825 година бил ракоположен за свештеник, назначен за голем протосингел и избран за митрополит на Пелагонија (денешна Битола). Во август 1833 година бил префрлен за митрополит на Серес, каде што се занимавал со обнова на цркви и училишта.
Прв патријаршиски период (1835–1840) На 27 (или 26) септември 1835 година бил избран за Вселенски патријарх, со поддршка на претставници на еснафите (занаетчиските здруженија), по многу дискусии. Бил познат по побожност, моралност, ревност за Црквата и строгост, но и по упорност во своите идеи.
Во текот на овој период објавил канонски одредби за бракот (просење, мираз), образованието на монасите и догматските разлики со католиците и протестантите. Забранил погребувања во црквите и се противел на преводите на Библијата на поедноставен (народен) грчки јазик. Во 1836 година објавил синодско послание против протестантските учења (Лутер, Цвингли, Калвин и др.) и ја основал централната црковна и духовна епитропија за грижа за свештенството и народното образование. Во 1836–1837 година изградил болница во Константинопол близу Седумте кули. Во 1839 година помогнал на жртвите од пожар во кварталот Ставродроми.
Неговата борба против протестантските мисионери и енцикликите против промените во семејното право на Јонските острови (тогаш под британска заштита) предизвикале силен притисок од британскиот амбасадор. Ова довело до неговото симнување од престолот од страна на султанот Абдулмеџид I на 20 февруари 1840 година. Се повлекол во својата куќа во Арнавутќој (Мега Ревма).
Втор патријаршиски период (1867–1871) По оставката на Софрониј III, на 10 февруари 1867 година повторно бил избран за патријарх (на возраст од 69 години). Неговото враќање било пречекано со радост од Грците. Главна грижа му било грчко-бугарското црковно прашање, кое тогаш било многу напнато. Предлагал полуавтономен црковен округ за епархиите со бугарско население, но барањата на Бугарите оделе кон целосна независна национална црква.
Во 1868 година побарал свикување на вселенски собор за решавање на конфликтот, но Портата одбила. На 28 февруари 1870 година султанот издал ферман за основање на Бугарската егзархија, против волјата на Патријаршијата. Григориј VI поднел оставка на 10 јуни 1871 година (наведувајќи здравствени причини и неуспех во решавањето на бугарското прашање).
Последни години Се повлекол повторно во Арнавутќој, каде што починал на 8 јуни 1881 година на 83-годишна возраст. Бил погребан во дворот на црквата на Светите Архангели (Асомати) во Арнавутќој; неговите мошти биле пренесени во 1906 година.
Категорија:Родени во 1798 година Категорија:Починати во 1878 година Категорија:Вселенски патријарси Категорија:Починати во Истанбул Категорија:Починати во 1881 година