Ален Делон (; - ) — француски глумец, добитник на наградата Цезар за најдобар глумец 1985 година.
Кариера
Појавувајќи се на филмови во 1957 година, тој наскоро станал еден од најатрактивните млади француски глумци. Тој ја играл првата голема улога во филмот за криминал "Во зенитот на сонцето" во режија на Рене Клеман, врз основа на романот на Патриција Хајтсмит. Улогата на Рокка во филмот "Роко и неговите браќа" Лукина Висконта од 1960 година станал светски познат глумец. Во 1968 година, тој бил осомничен за убиство на неговиот телохранител Стеван Марковиќ, пронајден во контејнер пред куќата на Ален Делон во Париз.
Глумел како споредна улога во филмот Жолт Ролс-Ројс, каде го глумел Стефан љубавникот на Ширли Маклејн.
Исто така, осбил запамтен и по дуетот со Далид и нивната песна "Пароле, пароле" (франц. Paroles paroles).
Ран живот Детство и образование: 1935–1952 Ален Фабиен Морис Марсел Делон бил роден во куќа лоцирана на улицата Удан број 99 на 8 ноември 1935 година во Ско, богато предградие на Париз во департманот Сена (сега Сенски Висови). Неговиот татко Франсоа Фабиен Делон бил проекционист, а подоцна и директор на киното „Регина“ во Бур-ла-Рен а неговата мајка Едит Мари Сузан Арнолд била асистентка во аптека и театарски редар во киното каде што се запознале неговите родители.
Родителите на Делон се развеле во 1939 година, кога имал четири години. Обајцата се прежениле и тој имал два полубраќа и една посвоена сестра од страната на татко му, и полубрат и полусестра од страната на мајка му. Потоа бил доверен на згрижувачко семејство по име Неро. Ова му била рана од детството што никогаш не заздравила. Таткото на семејството бил затворски чувар во затворот Фресне, Долина на Марна. Делон, кој живеел веднаш до него, го слушнал погубувањето на воениот соработник Пјер Лавал во дворот на затворот во 1945 г+3. Додека живеел со згрижувачкото семејство, Делон станал заинтересиран за велосипедски трки и се надевал дека ќе стане велосипедист како Фаусто Копи.
Кога неговите згрижувачки родители починале во 1946 година, Делон бил вратен кај неговите биолошки родители, кои го споделиле старателството над него. Сепак, неговите родители, не сакајќи да се грижат за него, решиле да го сместат во католичкиот интернат „Сен Никола д'Ињи“, каде што ја поминал целата своја младост со еден од неговите најдобри пријатели, Жерар Саломе. Таму ја развил својата страст кон музиката; се приклучил на училишниот хор и бил избран да пее како солист.
Поради недостатокот на внимание од неговите родители, Делон станал непослушен, постојано се однесувал лошо во училницата и се тепал со други деца. Бил исклучен од училиштето откако претепал еден од своите соученици. Свештениците препорачале да биде испратен во „Сент Габриел де Бањео“. Во текот на четирите години таму, Делон постојано се однесувал лошо и не ги почитувал своите наставници. Потоа го украл мотоциклот на директорот, што резултирало со повторно исклучување. Делон бил исклучен од уште неколку училишта сè до 13-годишна возраст, кога влегол во Институтот „Сент Никола д'Ињи“. Таму имал можност да ја игра улогата на разбојник во „Le Rapt“, 22-секунден краток нем филм во режија на Оливие Бургињон, пријател на неговиот татко. На 14-годишна возраст, Делон одлучил дека не сака да остане во училиштето и сакал да ја напушти Франција. Решил да избега во Чикаго со својот пријател Даниел Салвадет, чиј чичко живеел таму. Тие го напуштиле училиштето, решени да стопираат до Бордо. Кога пристигнале во Шателро, еден минувач ги однел во локалната полициска станица. Поради темпераментот на Делон, тој и неговиот пријател биле затворени и вратени кај своите семејства. Поради неговите постапки, Делон бил исклучен од училиштето и неговите родители сметале дека училиштето не е за него.
Мајка му го земала кај себе и го вклучила во бизнисот на нејзиниот сопруг, месар и сопственик на деликатес во Бур-ла-Рен, каде што Делон никогаш не се чувствувал прифатен ниту безбеден. Тој се школувал и стекнал професионална диплома (CAP) и неколку години работел во семејниот и други деликатеси, иако семејството планирало тој да го преземе бизнисот. Сепак, во текот на тие три години, Делон стекнал многу лоша репутација во заедницата. Постојано се забавувал, учествувал во тепачки во барови и во еден момент бил член на банда.
Воена служба и Индокина војна: 1952–1956 Делон на 17-годишна возраст се приклучил на француската морнарица. По еден престој во Центарот за поморска обука Понт-Рен, тој ја продолжил својата служба во 1953 година во Школата за сигнали Бормет. Откако го фатиле како краде опрема,. морнарицата му дала избор да ја напушти или да ја продолжи својата обврска од три на пет години.
Како морнар од прва класа, потоа бил распореден во заштитната чета на арсеналот Хо Ши Мин, во тоа време француска Индокина. Кон крајот на Индокина војната, бил уапсен за кражба на џип и патување за време на кое возилото паднало во поток. Неговата радио дозвола била одземена и бил отпуштен нечесно од морнарицата. Го прославил својот 20-ти роденден во затворска ќелија. Овој период оставил длабок впечаток врз него: ја открил воената дисциплина, чувството за чест и почитта кон вредностите на Франција. Развил страст за оружје и бил воодушевен од изведбата на францускиот актер Жан Габен во „Допир на гризна“.
По неговата морнаричка служба, Делон се вратил во Франција во 1956 година. Тој им се налутил на своите родители што му дозволиле да оди во Индокина (тој бил волонтер, но нивната дозвола била неопходна) и не стапил повторно во контакт со нив, одлучувајќи сам да се грижи за себе. Неговиот помлад брат Жан-Франсоа Делон бил првиот во неговото семејство што повторно се поврзал со него во 1961 година откако тој и неговиот татко го виделе името на Ален на постерот „Роко и неговите браќа“. Делон се сместил во хотелот „Реџина“ и работел разни работи, вклучувајќи ракувач со производи на парискиот пазар Ле Хал и келнер во кафуле во близина на Елисејски полиња. Ја запознал идната пејачка Далида, со која подоцна имал афера. Во Пигал и Монмартр, се сретнал со членови на француското подземје, бандити и жигола и бил фасциниран од вредностите на оваа средина, особено чувството за чест, пријателство, почит и законот за тишина. Живеел кај неколку проститутки и се чинело дека се движи кон кариера како макро. Актерска кариера Рана кариера: 1957–1958 Делон во Клубот Сен Жермен ја запознал актерката Брижит Обер, која неодамна глумела за режисерот Алфред Хичкок во „Фатете го крадецот“ . Тие живееле заедно на улицата Пре-о-Клерк, во 7-миот париски арондисман, што го оддалечило Делон од подземјето и му го променило кариерниот пат. По повод Канскиот филмски фестивал во 1957 година, тој отишол со неа на Азурниот Брег и се преселил во нејзината куќа. Таму се спријателил со Жан-Клод Бријали и стапил во контакт со филмската индустрија, каде што го запознал својот иден агент Жорж Бом. Бил „забележан“ од Хенри Вилсон, регрутер на нови таленти во име на американскиот филмски продуцент Дејвид О. Селзник, кој му понудил пробен период во Рим. Така влегол во светот на киното без никаква посебна обука како актер.
Во Рим, тој живеел со Џан Паоло Барбиери, кој подоцна станал познат фотограф. Во студијата Чинечита, на маргините на снимањето на филмот „Збогум на оружјето“ на Чарлс Видор, одел на аудиции и Селзник му понудил седумгодишен договор во Соединетите Држави под услов да научи англиски јазик. Делон се вратил во Париз и почнал да учи англиски јазик, но актерката Мишел Корду, чиј љубовник станал, го убедила својот сопруг, режисерот Ив Алегре, да го ангажира да го снима неговиот прв филм , „Прати жена кога ѓаволот нема да успее“.Henri Rode (1974). Le Fascinant Monsieur Delon. Pac. p. 26. Делон првично ја отфрлил понудата од Алегре, но на крајот ја прифатил, а Селзник му дозволил да го раскине договорот. Тој играл мала улога и за искуството раскажал: „Не знаев ништо да правам. Алегре ме погледна така и рече: „Слушај ме, Ален. Зборувај како што ми зборуваш. Гледај како ме гледаш. Слушај како што ме слушаш. Не свири, живеј.“ Тоа сè промени. Да не ми го кажеше тоа Ив Алегре, немаше да ја имам оваа кариера.“
Потоа се појавил во комедијата „ Биди убав, но молчи“ од Марк Алегре (братот на Ив), заедно со Милен Демонжо и Анри Видал, како и уште еден млад актер, Жан Пол Белмондо. За време на снимањето, тој го позајмил автомобилот на Паскал Жарден, и доживеал сообрќајна несреќа. Возилото било уништено, а Делон преживеал, со мала лузна под брадата, што станала карактеристична за неговиот имиџ.
Во 1958 година, бил главен актер избран од германската актерка Роми Шнајдер, да го игра нејзиниот машки партнер во „Кристина“ од Пјер Гаспар-Уит. Продуцентите закажале интервју со печатот на аеродромот Орли во Париз на 10 април 1958 година: двајцата млади актери тогаш прв пат се сретнале. Нивната врска на почетокот била бурна: Шнајдер не зборувала француски, Делон не зборувал германски, и додека таа го сметал за неинтересен и со лош вкус, тој ја сметал неа за непривлечна. Снимањето започнало два месеци подоцна и двајцата актери воопшто не се сложувале. Сепак, тие на крајот се заљубиле и ја прославиле својата официјална свршувачка во Моркот, Швајцарија, на брегот на езерото Лугано, пред меѓународниот печат, без да планираат датум за можна свадба. Тие станале пар прославен од шоубизнисот и јавноста. "The couple first lived in an apartment located on the ground floor of rue Pré-aux-Clercs, in the VIIth arrondissement...; "Brigitte Auber is formal. She remembers perfectly that Alain accompanied her at her request to Saint-Paul-de-Vence, where she owns a house."; "There, he found Willson in the company of his most famous foal, Rock Hudson, who was then filming the exteriors of A Farewell to Arms under the direction of Charles Vidor. Alain Delon's essays in the Eternal City are going well, in the Cinecittà studios."
По „Кристин“, каде што ја одиграл својата прва важна улога, Делон го доживеал својот прв успех во „Слаби жени“ на Мишел Боарон. Во „Патот на младоста“, базиран на Марсел Еме, тој го играл синот на ликот отелотврен од Борвил.
Француска слава и меѓународна слава: 1959–1964 мини|Делон и Мари Лафорет за време на снимањето на „Виолетово пладне“ во Италија, август 1959 година (шпекулативно колоризирано) Делон ја играл главната улога во комедијата „Жените се слаби “ (1959); голем хит во Франција "The couple first lived in an apartment located on the ground floor of rue Pré-aux-Clercs, in the VIIth arrondissement...; "Brigitte Auber is formal. She remembers perfectly that Alain accompanied her at her request to Saint-Paul-de-Vence, where she owns a house."; "There, he found Willson in the company of his most famous foal, Rock Hudson, who was then filming the exteriors of A Farewell to Arms under the direction of Charles Vidor. Alain Delon's essays in the Eternal City are going well, in the Cinecittà studios." и првиот филм на Делон виден во Америка.
мини|Делон во „Роко и неговите браќа“ (1960) Потоа Делон направил два филма што му ја донеле меѓународна репутација. Во 1960 година, се појавил во „Вилетова месечина“ на Рене Клеман. Филмот бил хит во Франција и бил емитуван во земјите од англиско говорно подрачје. Потоа ја играл главната улога во „Роко и неговите браќа “ (1960) на Лукино Висконти. Критичарот Босли Краутер од „Њујорк тајмс“ напишал дека делото на Делон е „трогателно еластично и експресивно“. "The couple first lived in an apartment located on the ground floor of rue Pré-aux-Clercs, in the VIIth arrondissement...; "Brigitte Auber is formal. She remembers perfectly that Alain accompanied her at her request to Saint-Paul-de-Vence, where she owns a house."; "There, he found Willson in the company of his most famous foal, Rock Hudson, who was then filming the exteriors of A Farewell to Arms under the direction of Charles Vidor. Alain Delon's essays in the Eternal City are going well, in the Cinecittà studios."