Босанска Бановина

Бановина Босна (/Бановина Босна), или Босанска бановина) — средновековна држава со седиште во денешна Босна и Херцеговина. Иако унгарските кралеви ја сметале Босна како дел од унгарските крунисани земји, Босанската Бановина била де факто независна држава, во најголем дел од своето постоење. Основана е во средината на 12 век и постоела до 1377 година со прекини во времето на семејството Шубиќ помеѓу 1299 и 1324 година. Во 1377 година била издигната во кралство. Поголемиот дел од нејзината историја била обележана со религиополитичка полемика која се вртела околу родната христијанска Босанска црква осудена како еретичка од доминантните никејски христијански цркви, имено од римокатоличката и источно-православната, со тоа што католичката црква била особено антагонистичка и ги прогонувала членовите.

Историска позадина Во 1136 година, Бела II за прв пат ја нападнал Горна Босна и ја создал титулата „Бан на Босна“, првично само како почесна титула за неговиот пораснат син Ладислав. Во текот на 12 век, владетелите во рамките на бановината дејствувале сè повеќе автономно од Унгарија и/или од Византија. Во реалноста, надворешните сили имале мала контрола врз планинските и донекаде периферните региони што ја сочинувале Босанската Бановина.

Историја

Рана историја и Кулин Банот Бориќ се појавува како прв познат босански владетел во 1154 година, како унгарски вазал, кој учествувал во опсадата на Бранишево како дел од силите на унгарскиот крал Mladen ANČIĆ, 1997, Putanja klatna. Ugarsko-hrvatsko kraljestvo i Bosna u XIV. stoljeću. Zavod za povijesne znanosti Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti u Zadru. https://www.bib.irb.hr/40904#page=55Goldstein, Ivo. (1997), Bizantska vlast u Dalmaciji od 1165. do 1180. godine, http://darhiv.ffzg.unizg.hr/id/eprint/6319/#page=18 Во 1167 година тој бил вмешан во офанзиви против Византијците, кога тој обезбедил војници за унгарските војски Војната завршила со повлекување на унгарската војска во Битката кај Срем, во близина на Белград во 1167 година. Вклучувањето на Бориќ во војната покажува дека Босна била дел на унгарското кралство во тоа време. Унгарците ја признале контролата на Византија над Босна, Далмација, Хрватска јужно од реката Крка, како и Фрушка Гора.. Босна била дел од Византија од 1167 до 1180 година, но бидејќи Босна била далечна земја, владеењето над неа било веројатно номинално.

Во времето на смртта на царот Мануил I (1180 г.), Босна била управувана од банот Кулин кој успеал да ја ослободи од византиското влијание преку сојузот на унгарскиот крал Бела III и со помош на српскиот владетел Стефан Немања и неговиот брат Мирослав од Хум, со кого успешно водел војна во 1183 година против Византијците. Кулин обезбедил мир, иако тој продолжил како номинален вазал на унгарскиот крал. но нема докази дека Унгарците окупирале области во централна Босна.

Емисарите на папата од тоа време директно стигнале до Кулин и го нарекувале „господар на Босна“. Кулин честопати бил нарекуван „велики босански бан“ од современиците и од неговиот наследник Матеј Нинослав. Тој имал силен ефект врз развојот на раната босанска историја, под чие владеење постоела ера на мир и просперитет.

Во 1189 година, Кулин го издал првиот пишан босански документ, сега познат како Повелбата на Банот Кулин, на босанска кирилица, дипломатски документ во врска со трговските односи со градот Дубровник. Правилото на Кулин, исто така, означило почеток на полемика во која се вклучени домородната Босанска црква (гранка на богомилството ), христијанска секта која ја смета еретичката и од Римокатоличката и од Источната православна црква. Под негово време постоело „босанското време на мирот и просперитетот“.

Еретичка црква алт=|мини|200x200пкс| Плоча на Кулин од 1193 година, пронајдена во Бискупиши Во 1203 година, српскиот голем кнез Вукан Немањиќ го обвинил Кулин за ерес и поднел официјална жалба до папата. На Билино Поле Кулин потпишал одрекување во кој се наведува дека тој секогаш бил верен католик и ја спасил Босанската Бановина од надворешна интервенција. Во 1203 година, Кулин се преселил да ја смири заканата од странска интервенција. На 6 април по негов поттик се одржал синод. Потоа Кулин успеал да ја задржи Босанската епархија под Архиепископијата во Дубровник, со што се ограничило влијанието на Унгарија. Грешките примани од босанското благородништво во Билино Поле се чини дека биле грешки во практиката, кои произлегуваат од незнаење, наместо од еретички доктрини. Кулин, исто така, ја потврдил својата верност кон Унгарија, но и покрај тоа, авторитетот на Унгарија останал само номинален.

Андреј II во 1225 година ја подарил Босна на Папата, кој очекувал дека кралот како господар на Босна ќе изврши чистење на еретиците, но тоа било пренесено на надбискупот Угрин Чак Mladen ANČIĆ, 1997, Putanja klatna. Ugarsko-hrvatsko kraljestvo i Bosna u XIV. stoljeću. Zavod za povijesne znanosti Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti u Zadru. https://www.bib.irb.hr/40904#page=60 Амбициите на унгарскиот крал останале непроменети долго по смртта на Кулин во 1204 година. Политиката на Кулин била слабо продолжена од смртта на Бан во 1204 година од неговиот син и наследник, Стјепан Кулиниќ, кој се чини дека останал во согласност со Католичката црква. Стјепан на крајот бил сменет во 1232 година.

Босанската црква насилно го заменила Кулиниќ со благородник наречен Матеј Нинослав (1232–50). Ова предизвикало лоши односи со Србија бидејќи претходниот владетел бил поврзан со династијата Немањиќ. Околу тоа време, роднина на Нинослав, Пријезда Прва, се вратила кон католицизмот. Нинослав на крајот станал заштитник на Босанската црква. Во 1234 година, унгарскиот крал Андреј II му го дал банот од Босна на војводата Коломан. Да бидат работите уште полоши, легитимниот наследник на босанскиот престол од династијата Кулиниќ, грофот Сибислав од Усора, син на поранешниот бан Стјепан, започнал да ги напаѓа позициите на Нинослав, обидувајќи се да ја земе бановината за себе. Папата Григориј IX го заменил еретичкиот босански бискуп во 1235 година со Јован Вилдлехаузен, тогаш генерал мајсторот на Доминиканскиот ред и подоцна прогласен за светец.

Босанска крстоносна војна алт=|мини|200x200пкс| Босанска бановина во 1358 година Босанската крстоносна војна предводена од епископот Јован и Коломан траела цели пет години. Војната само поттикнала поголема поддршка за Нинослав, бидејќи само Сибислав застанал на страната на папата во крстоносната војна. Нинослав издал едикт на Дубровничката Република на 22 мај 1240 година, во кој се наведува дека го става под своја заштита во случај на напад на српскиот крал Стефан Владислав. Поддршката од Дубровничката Република била неопходна за поддршка на војувањето на Матеј Нинослав. Единственото значајно влијание на Босанската крстоносна војна било зголемувањето на антиунгарското расположение кај месното население, главен фактор во политиката што придонело за османлиското освојување на Босна во 1463 година и долгогодишно управување.

Тоа било одговор како резултат на многу лошите односи меѓу Босна и Србија, бидејќи Србија не му испратила помош на Нинослав спротивно на традиционалниот сојуз. Коломан го предал гувернерството на босанскиот бан на далечниот братучед на Нинослав, Пријезда, кој успеал да го држи само две или три години. Во 1241 година, Татарите ја нападнале Унгарија, па Коломан морал да се врати од Босна. Матеј Нинослав веднаш ја презел контролата, додека Пријезда побегнал во Унгарија во егзил. Кралот Бела IV бил на повлекување што му овозможило на Нинослав да ја врати контролата над поголемиот дел од Босна. Хрватите се бореле со татарите, испраќајќи ги назад низ Босна, донесувајќи повеќе уништување на земјата. Уредбата до Дубровничката Република била повторно издадена во март 1244 година. Нинослав бил вклучен во граѓанската војна што избувнала во Хрватска меѓу Трогир и Сплит, заземајќи ја страната на Сплит. Унгарскиот крал Бела IV бил останал фрустриран и сметал дека ова е заговор, па тој испратил контингент во Босна, но Нинослав потоа склучил мир. Во 1248 година, Нинослав лукаво ги спасил своите земји од уште една папска крстоносна војна побарана од унгарскиот архиепископ.

Остатокот од неговото владеење, Нинослав се занимавал со внатрешните работи во Босна. Неговата смрт по 1249 година, можеби во 1250 година, донела некои конфликти околу престолот; како што Босанската црква посакувала некого од нивната сопствена сфера на интерес, а страната на Унгарците посакувала некого што лесно може да го контролираат. На крајот, кралот Бела IV ја освоил и смирил Босна и успеал да го постави католичкиот братучед на Нинослав, Пријезда, како босански бан. Банот Пријезда безмилосно ја прогонувал Босанската црква. Во 1254 година хрватскиот бан наскоро го освои Захумље од српскиот крал Стефан Урош I за време на војната на Унгарија против Србија, но мирот го вратил Захумље на Србија.

Друга унгарска кампања започнала против Босна во 1253 година, но нема докази дека тие стигнале до Босанската Бановина. Сепак, Унгарија ги контролирала северните региони Усора и Соли преку своите вазални владетели. Босанската Бановина продолжила да постои како де факто независен ентитет дури и по Нинослав.

Династија Котроманиќ Територијата на Пријезда I (основач на династијата Котроманиќ ) била значително помала од онаа на Нинослав, северните региони Усора и Соли биле одвоени од унгарската круна. Во 1284 година оваа соседна територија му била доделена на деверот на кралот Ладислав IV од унгарија, сменетиот српски крал Драгутин. Истата година Пријезда организирал брак на неговиот син, Стефан I, со ќерката на Драгутин, Елизабета. Бракот имал големи последици во следните векови, кога потомците на Стефан и Елизабета Котроманиќ го презеле престолот на Србија. Пријезда бил принуден да се повлече од престолот во 1287 година поради неговата старост. Последните часови ги поминал на својот имот во Захумље.

Унгарците ја потврдиле својата власт над териториите како Соли, Усора, Врбас, Сана во почетокот на 13 век. Територијата што ја контролирал Пријезда, лојален унгарски вазал, била во северните делови на денешна Босна меѓу реките Дрина и Босна. Босанскиот бан на југ останал независен.

Тој бил наследен од Пријезда II, кој владеел независно од 1287–1290 година, но подоцна заедно со неговиот брат Стефан I Котроманиќ.

Реставрација и проширување алт=|мини|205x205пкс| Твртко со неговата мајка, брат и братучетка Елизабета на смртната постела на неговиот чичко Стефан, како што е прикажано на градниот кош на Свети Симеон кон крајот на 1370-тите На крајот на 13 и околу првата четвртина на 14 век, до Битката кај Блиска, Босанската Бановина била под власта на хрватските банови од семејството Шубиќ. По поразот во Битката кај Блиска, Младен II бил заробен од Карло Роберт кој го однел во Унгарија, што предизвикало обновување на династијата Котроманиќ.Mladen ANČIĆ, 1997, Putanja klatna. Ugarsko-hrvatsko kraljestvo i Bosna u XIV. stoljeću. Zavod za povijesne znanosti Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti Zadru.https://www.bib.irb.hr/40904#page=103

Стефан II бил босански бан од 1314 година, но во реалноста од 1322 до 1353 година заедно со неговиот брат, Владислав Котроманиќ во 1326–1353 година.

До 1326 година Стефан II ја нападнал Србија во воен сојуз со Република Рагуза и го освои Захумље (или Хум) , се здобил со поголем дел од брегот на Јадранското Море, од устието на Неретва до Конавле, со области со значително православно население под Охридска архиепископија и мешано православно и католичко население во крајбрежните области и околу Стон. Тој исто така се проширил во хрватски Заврје, вклучувајќи ги Гламош, Дувно и Ливно. Веднаш по смртта на српскиот крал Стефан Урош II Милутин во 1321 година, тој немал проблем да ги стекне своите земји Усора и Соли, кои целосно ги вградил во 1324 година.