Вајмарската Република, официјално позната како Германски Рајх — историски период на Германија од 9 ноември 1918 до 23 март 1933 година, за време на кој таа претставувала уставна федерална република за прв пат во својата историја; оттука и се нарекува и неофицијално се прогласува како Германска Република. Неформалното име на периодот потекнува од градот Вајмар, кој бил домаќин на конститутивното собрание кое ја формирала неговата влада. На англиски, републиката обично се нарекувала „Германија“, со „Вајмарска Република“ (термин воведен од Адолф Хитлер во 1929 година) вообичаено се користел до 1930-тите години.
По поразот во Првата светска војна (1914–1918), Германија била исцрпена и принудена да потпише мир во очајни околности. Свеста за неизбежниот пораз предизвикала револуција, абдицирање на кајзерот Вилхелм II, формално предавање на Сојузниците и прогласување на Вајмарската Република на 9 ноември 1918 година.
Во нејзините почетни години, републиката ја зафатила сериозни проблеми, како што се хиперинфлацијата и политички екстремизам, вклучувајќи политички убиства и два обиди за преземање на власта од страна на борбени паравоени сили; на меѓународно ниво, земјата претрпела изолација, намалена дипломатска положба и спорни односи со Големите сили. До 1924 година, голема доза на монетарна и политичка стабилност била обновена, а републиката уживала релативен просперитет во следните пет години; овој период, понекогаш познат како Златни дваесетти, се карактеризира со значителен културен процут, социјален напредок и постепено подобрување на односите со странство. Според Договорите од Локарно од 1925 година, Германија тргнала кон нормализирање на односите со своите соседи, признавајќи ги повеќето територијални промени според Версајскиот договор од 1919 година и обврзувајќи се никогаш да не оди во војна. Следната година, таа се приклучила на Друштвото на народите, што ја означило нејзината реинтеграција во меѓународната заедница. Marks, Sally (1976). Сепак, особено кај политичката десница, остана силно и широко распространето незадоволство против договорот и оние кои го потпишале и поддржале.
Големата депресија од октомври 1929 година сериозно влијаела на слабиот напредок на Германија; високата невработеност и последователните социјални и политички немири довеле до колапс на големата коалиција на канцеларот Херман Милер и почеток на претседателските кабинети. Од март 1930 година наваму, претседателот Паул фон Хинденбург користел итни овластувања за да ги поддржи канцеларите Хајнрих Брунинг, Франц фон Папен и генералот Курт фон Шлајхер. Големата депресија, влошена од политиката на Брунинг на дефлација, довела до пораст на невработеноста.Büttner, Ursula Weimar: die überforderte Republik, Klett-Cotta, 2008, , p. 424 На 30 јануари 1933 година, Хинденбург го назначил Адолф Хитлер за канцелар на чело на коалициската влада; Екстремно десничарската Нацистичка партија на Хитлер имала две од десетте места во кабинетот. Фон Папен, како заменик-канцелар и доверлив човек на Хинденбург, требало да послужи како сива еминенција кој ќе го држи Хитлер под контрола; овие намери лошо ги потцениле политичките способности на Хитлер. До крајот на март 1933 година, Уредбата за пожарот во Рајхстагот и Законот за овластување од 1933 година биле користени во перцепирана вонредна состојба за ефективно да му се даде на новиот канцелар широко овластување да дејствува надвор од парламентарната контрола. Хитлер веднаш ги искористил овие овластувања за да го спречи уставното управување и да ги суспендира граѓанските слободи, што довело до брз колапс на демократијата на федерално и државно ниво и создавање на еднопартиска диктатура под негово водство.
До крајот на Втората светска војна во Европа во 1945 година, нацистите управувале со Германија под изговор дека сите вонредни мерки и закони што ги спроведуваат се уставни; особено, никогаш немало обид за замена или суштинска измена на уставот на Вајмарската Република. Сепак, преземањето на власта од страна на Хитлер (Machtergreifung) ефикасно ставило крај на републиката, заменувајќи ја нејзината уставна рамка со принципот дека „зборот на Фирерот е пред сè пишан закон“ ().
Име и симболи Вајмарската Република е така наречена затоа што собранието што го усвоил нејзиниот устав се состанало во Вајмар од 6 февруари до 11 август 1919 година, но ова име станало во употреба дури по 1933 година.
Терминологија Помеѓу 1919 и 1933 година, ниту едно име за новата држава не било широко прифатено, па така старото име Германски Рајх () било официјално задржано, иако ретко кој го користел за време на периодот на Вајмар. Десно од спектарот, политички ангажираните го отфрлиле новиот демократски модел и биле згрозени кога ја виделе честа на традиционалниот збор Рајх поврзан со него. as quoted in Центрум, Партијата на католичкиот центар, го фаворизирала терминот „Германска Народна Држава“ (), додека во умерената левица Социјалдемократската партија на Германија на канцеларот Фридрих Еберт го претпочитал терминот „Германска Република“ (). До средината на 1920-тите, повеќето Германци ја нарекувале својата влада неформално како Германска Република, но за многумина, особено на десницата, зборот „Република“ претставувал болен потсетник за владината структура за која верувале дека била наметната од странски државници и за протерувањето на кајзерот Вилхелм како последица на масовното национално понижување.
Првото забележано спомнување на терминот „Вајмарска Република“ () дошло за време на говорот што го одржал Адолф Хитлер на митингот на Нацистичката партија во Минхен на 24 февруари 1929 година. Неколку недели подоцна, терминот Вајмарска Република повторно бил употребен од Хитлер во напис во весник. Веќе во текот на 1930-тите, терминот стапил во употреба, и во и надвор од Германија.
Според историчарот Ричард Џеј Еванс:Постојаната употреба на терминот „Германско Царство“, Дојчес Рајх, од страна на Вајмарската република... создаде слика меѓу образованите Германци што одекна многу подалеку од институционалните структури што ги создаде Бизмарк: наследникот на Римското Царство; визијата за Божјото Царство овде на земјата; универзалноста на неговото барање за сузеренитетот; и попрозаична, но не помалку моќна смисла, концептот на германска држава која ќе ги вклучи сите германски говорители во Средна Европа - „еден народ, еден рајх, еден водач“, како што беше нацистичкиот слоган.
Знаме и грб Црно-црвено-златната тробојка на германските револуции од 1848 година била именувана како национално знаме во Уставот на Вајмар. Таа била укината во 1935 година откако нацистичката партија дошла на власт. Грбот првично бил заснован на Рајхсадлер („царски орел“) воведен со Уставот од Паулскирхе од 1849 година, а објавен во ноември 1911 година. Во 1928 година, новиот дизајн на Карл-Тобијас Шваб бил усвоен како национален грб, кој се користел сè додека не бил заменет со нацистичкиот Рајхсадлер во 1935 година и повторно усвоен од Сојузна Република Германија во 1950 година.
Вооружени сили мини|Reichskriegsflagge за време на периодот на Вајмар По поразот на Германија во Првата светска војна, неколку милиони војници на царската германска армија или едноставно се разотишле сами или биле формално демобилизирани. Привремената цивилна влада и Врховната армиска команда (ВАК) планирале да ги префрлат преостанатите единици на мирновременска армија. Според условите на Версајскиот договор, новата војска, Рајхсверот, била ограничена на 100.000 луѓе, а Рајхсмарин (морнарицата) на 15.000. Договорот забранувал воздухопловни сили, подморници, големи воени бродови и оклопни возила.
Официјалното формирање на Рајхсверот се случило на 1 јануари 1921 година, откако биле исполнети ограничувањата. Војниците на Рајхсверот положиле заклетва на Вајмарскиот устав. Главниот командант бил претседателот на Рајхот, додека министерот за вооружени сили на Рајхот извршувал командно овластување. Воено право на команда () било во рацете на Врховната армиска команда (ВАК). Добиениот дуализам помеѓу цивилната моќ и воената команда требало да стане тежок товар за Републиката. Додека министерот на Рајхсвер, Ото Геслер, бил задоволен со ограничените политички и административни должности за време на неговиот мандат (1920-1928), Ханс фон Сект, началник на армиската команда од 1920 до 1926 година, успеал во голема мера да го отстрани Рајхсверот од контролата на Рајхстагот. Под Сект, Рајхсверот се развил во „држава во државата“.
За време на Каповиот држвен удар во 1920 година, Сект одбил да го распореди Рајхсверот против Фрајкорпс вклучени во пучот но веднаш потоа Црвената армија на Рур брутално била задушена за време на Руровото востание. Рајхсверот, исто така, го организирал таканаречениот „Црн Рајхсвер“, тајна резерва на персонал поврзан со паравоени формации, за кои Рајхсверот се сметал за водечки. Таа развила далекусежна соработка со советската Црвена армија, што довело до тајна обука на германските воени пилоти со јасно кршење на Версајскиот договор.
Со падот на Сект во 1926 година, Рајхсверот направил промена на курсот за кој првенствено бил одговорен полковникот Курт фон Шлајхер. Целта била да се разбуди широка социјална поддршка за повторно вооружување и да се милитаризира самото општество за целите на идното војување. Под претседателството на Рајхот на Пол фон Хинденбург, раководството на Рајхсверот добило зголемено политичко влијание и на крајот помогнало да се одреди составот на владите на Рајхот. Како резултат на тоа, Рајхсверот значително придонел за развојот на авторитарен претседателски систем за време на последната фаза на Вајмарската Република.
Во 1935 година, две години по доаѓањето на власт на Адолф Хитлер, Рајхсверот бил преименуван во Вермахт. Тоа биле обединетите вооружени сили на нацистичкиот режим.
Историја
Заднина Германија и Централните сили се бореле со Сојузниците од Првата светска војна помеѓу 28 јули 1914 и 11 ноември 1918 година. Војната завршила со 20 милиони воени и цивилни смртни случаи, вклучувајќи 2.037.000 германски војници и од 424.000 до 763.000 цивили, многу од нив од болести и глад како резултат на сојузничката блокада на Германија.
По четири години војна на повеќе фронтови во Европа и ширум светот, последната сојузничка офанзива започнала во август 1918 година, а позицијата на Германија и Централните сили се влошила што ги навело да молат за мир. Откако првичните понуди биле отфрлени од страна на сојузничките сили, гладот и немањето во воените години се здружиле со свеста за претстојниот воен пора з за да помогнат да се поттикне Германската револуција. На 9 ноември 1918 година била прогласена република и била објавена абдикацијата на кајзерот Вилхелм II, што го означувало крајот на Германското Царство и почетокот на Вајмарската Република. Примирјето со кое завршиле борбите било потпишано на 11 ноември.