Австро-пруската војна или Седумнеделната војна, позната во Германија како „Дојчерс Криг“ („Германска војна“) и со разни други имиња — војна помеѓу Австриската империја и Кралството Прусија во 1866 година, при што на секој од нив им беше помогнато од различни сојузници во рамките на Германскиот Сојуз. Прусија, исто така, се сојузи со Кралството Италија, поврзувајќи го овој конфликт со Третата италијанска војна за независност. Австро-пруската војна беше дел од поширокото соперништво меѓу Австрија и Прусија и резултираше со пруска доминација над германските држави.
Главниот резултат на војната беше промена на моќта меѓу германските држави од австриска кон пруска хегемонија. Тоа резултираше со укинување на Германскиот Сојуз и нејзина делумна замена со обединување на сите северно-германски држави во Северногермански Сојуз што ја исклучи Австрија и другите јужногермански држави, „Мала Германија“ . Војната, исто така, резултираше со италијанска анексија на австриската провинција Венето.
Избивање на војната Во сојузништво со новоформираната Италија, Бизмарк создал дипломатско опкружување во кое Австрија и објавила војна на Прусија. Војната избувнала како резултат на спорот меѓу Прусија и Австрија околу администрацијата на Шлезвиг-Холштајн, кои биле освоени од двете држави од Данска и се согласиле заеднички да ги окупираат териториите на крајот на Втора шлезвишка војна во 1864 година.
Кризата започнала на 26 јануари 1866 година, кога Прусија протестирала против одлуката на австрискиот гувернер на Холштајн да им дозволи на имотите на војводите да свикаат обединето собрание, прогласувајќи ја одлуката на Австрија за кршење на принципот на заеднички суверенитет. Бизмарк склучил сојуз со Италија на 8 април 1866 година, за помош во војна ако Прусија влезе во борба против Австрија во рок од три месеци, што било очигледен поттик за Бизмарк да влезе во војна со Австрија во рок од три месеци за да ги пренасочи австриските сили од Прусија. Кога германското сообрание одговорило со гласање за делумна мобилизација против Прусија на 14 јуни 1866 година, Бизмарк тврдел дека Германскиот сојуз е распаднат и повеќе не постои. Пруската војска ги нападнала Хановер, Саксонија и електоратот Хесен на 15 јуни 1866 година. Италија и објавила војна на Австрија на 20 јуни 1866 година.
Причини
лево|мини|280x280пкс|Граници на Германскиот Сојуз. Прусија е сина, Австроунгарија жолта, а остатокот сива. Пред 1803 година, во Средна Европа постоеја повеќе од 300 политички субјекти, од кои повеќето беа дел од Светото Римско Царство или обемните наследни имоти на Хабсбуршката Монархија. Тие беа во различни големини, од малите и сложени територии на принцовите на семејството Хоенлох, до големи, добро дефинирани држави, како што се Кралствата Баварија и Прусија. Нивното управување варираше: тие вклучуваа слободни империски градови, исто така со различна големина, како моќниот Аугсбург и малиот Вајл дер Штад; црковни територии, како богатата опатија Рајхенау и моќната архиепископија Келн; и династички држави како што е Виртемберг. Овие земји (или делови од нив - и Хабсбуршката Монархија и Прусија, исто така, вклучуваа територии надвор од структурите на Империјата) ја сочинуваа територијата на Светото Римско Царство, која некогаш вклучуваше повеќе од 1.000 ентитети. Од 15 век, со мали исклучоци, избирачите на Империјата избираа членови од Хабсбуршката династија да ја носат титулата Свети римски император.See, for example, James Allen Vann, The Swabian Kreis: Institutional Growth in the Holy Roman Empire 1648–1715. Vol. LII, Studies Presented to International Commission for the History of Representative and Parliamentary Institutions. Bruxelles, 1975. Mack Walker. German home towns: community, state, and general estate, 1648–1871. Ithaca, 1998.
Војната на Втората коалиција (1799-1802) резултираше со пораз на империјалните и сојузничките сили од страна на Наполеон Бонапарт. Договорите на Луневил (1801) и Медијацијата од 1803 година ги секуларизираа црковните кнежевства и ги укинаа повеќето слободни империјални градови и овие територии заедно со нивните жители беа апсорбирани од династички држави. Овој пренос на територии особено ги зголеми териториите на Виртемберг и Баден. Во 1806 година, по успешната инвазија на Прусија и поразот на Прусија во битките кај Јена и Оерстед, Наполеон го диктираше Договорот од Пресбург и претседаваше со создавањето на Рајнскиот Сојуз, кој, меѓу другото, предвидуваше медијација на над сто ситни кнежевства и апсорпција на нивните територии, како и оние на стотици империјални витези, од земјите-членки на Конфедерацијата. По формалното отцепување на овие земји од Империјата, императорот формално го распушти Светото Римско Царство.John G. Gagliardo, Reich and Nation. The Holy Roman Empire as Idea and Reality, 1763–1806, Indiana University Press, 1980, p. 278–279.Robert A. Kann. History of the Habsburg Empire: 1526–1918, Los Angeles, 1974, p. 221. In his abdication, Francis released all former estates from their duties and obligations to him, and took upon himself solely the title of King of Austria, which had been established since 1804. Golo Mann, Deutsche Geschichte des 19. und 20. Jahrhunderts, Frankfurt am Main, 2002, p. 70.
Германски Сојуз
лево|мини|280x280пкс|Пруската артилерија во Битката кај Лангензалца. Масло на платно од Георг фон Бодиен По поразот на Наполеон, Виенскиот конгрес воспоставил нов европски политички - дипломатски систем заснован на рамнотежа на силите. Овој систем ја реорганизирал Европа во сфери на влијание што во некои случаи ги потиснал аспирациите на различните националности, вклучувајќи ги Германците и Италијанците.Sheehan, pp. 398–410; Hamish Scott, The Birth of a Great Power System, 1740–1815, US, 2006, pp. 329–361. Конгресот воспоставил слаба Германски Сојуз (1815 – 1866) на чело со Австрија, со „Федерална диета“ (наречена Бундестаг, односно собрание на назначени водачи) што се состанала во градот Франкфурт на Мајна. Проблематично, вградената австриска доминација не успеала да го земе предвид појавувањето на Прусија во XVIII век во императорската политика. Уште откако принцот - избирач на Бранденбург се прогласил за крал во Прусија на почетокот на тој век, нивните домени стабилно се зголемувале преку војни и дипломатија. Моќта на Прусија стана особено очигледна за време на војната за австриското наследство и Седумгодишната војна под водство на Фредерик Велики.Sheehan, pp. 398–410. Додека Марија Терезија и Јосиф II се обидуваа да ја вратат Хабсбуршката хегемонија во Светото Римско Царство, Фредерик се спротивстави со создавањето на Ферстенбунд (Сојуз на принцови) во 1785 година. Австриско-прускиот дуализам беше цврсто вкоренет во старата империјална политика. Оние маневри на рамнотежата на моќта беа олицетворени со Војната на Баварското наследство, или позната како „Војна на компири“ меѓу обичните луѓе. Дури и по крајот на Светото Римско Царство, натпреварот на овие две држави влијаеше на растот и развојот на националистичките движења во 19 век.Jean Berenger. A History of the Habsburg Empire 1700–1918. C. Simpson, Trans. New York: Longman, 1997, . pp. 96–97.
Главното прашање околу идејата за германското обединување до средината на XIX век била идејата за „голема“ Германија наспроти „мала“ Германија. Концептот за „мала“ Германија бил унифициран германски ентитет да ја исклучи Австрија, додека идејата за „голема“ Германија била Германија да ја вклучува Австрија.Adam Zamoyski, Rites of Peace: The Fall of Napoleon and the Congress of Vienna, New York, 2007, pp. 98–115, 239–40.
Национализам мини|563x563пкс|Карта што го прикажува распоредувањето и напредувањето на австриските (црвени) и пруските (зелени) трупи и нивните сојузници Делумно како реакција на триумфалниот француски национализам на Наполеон I и зголемените националистички чувства изразени за време на ерата на романтизмот, германскиот национализам стана моќна сила во овој период. Крајната цел на повеќето германски националисти беше обединување на сите Германци во една држава, иако повеќето прифатија дека германските делови на Швајцарија ќе останат во Швајцарија. Две идеи за национално единство на крајот излегоа во прв план - една вклучувајки ја Австрија и една без Австрија.
Бизмарк Постојат многу толкувања за однесувањето на Ото фон Бизмарк пред австро-пруската војна, кои главно се концентрираат на фактот дека тој имал свој план што би резултирал со евентуалното обединување на Германија. Бизмарк тврди дека го организирал конфликтот со цел да се оформи Северногерманскиот Сојуз, а подоцна конфликтот со Франција и Француско-пруската војна имале за цел да ја обединат Германија.
Франција Франција нема да влезе во војната на страната на Австрија, бидејќи Бизмарк и Наполеон III се состанаа во Бијариц и наводно разговарале дали Франција ќе интервенира или не во потенцијалната австро-пруска војна. Деталите за дискусијата се непознати, но многу историчари сметаат дека на Бизмарк му била гарантирана француска неутралност во случај на војна. Италија веќе беше сојузник со Прусија, што значеше дека Австрија ќе се бори со двете држави, без свои помоќни сојузници. Бизмарк беше свесен за неговата бројна супериорност, но сепак тој не беше подготвен веднаш да дејствува, иако имаше поволна меѓународна ситуација.
Воени и економски фактори лево|мини|309x309пкс|Бизмарк (лево), Албрехт фон Рун (средина) и Хелмут фон Молтке (десно) Кралот Фредерик Вилијам IV доживеал мозочен удар во 1857 година и повеќе не можел да владее. Ова довело неговиот брат Вилијам да стане принц регент на Кралството Прусија во 1858 година. Во меѓувреме, Хелмут фон Молтке станал началник на прускиот генералштаб во 1857 година, а Албрехт фон Рун ќе стане пруски министер за војна во 1859 година. Ова поместување на авторитетот во рамките на прускиот воен естаблишмент би имало важни последици. Фон Рун и Вилијам започнале со реорганизација на пруската војска, додека Молтке ја редизајнирал стратешката одбрана на Прусија со рационализирање на оперативната команда. Реформите на пруската војска предизвикала уставна криза што започна во 1860 година, затоа што и парламентот и Вилијам - преку неговиот министер за војна - сакале контрола над воениот буџет. Вилијам, крунисан под името крал Вилхелм I во 1861 година, го назначил Ото фон Бизмарк на позицијата министер - претседател на Прусија во 1862 година. Бизмарк ја решил кризата во корист на министерот за војна.Holt, p. 27.Holt, pp. 13–14.
Кримската војна од 1854 - 55 година и Втората италијанска војна за независност од 1859 година ги нарушиле односите меѓу Велика Британија, Франција, Австрија и Русија. После овој неред, конвергенцијата на оперативниот редизајн на Фон Молтке, преструктуирањето на војската на Фон Рун и Вилхелм и дипломатијата на Бизмарк влијаеле на преуредувањето на европскиот баланс на силите. Нивните комбинирани агенди ја утврдиле Прусија како водечка германска сила преку комбинација на странски дипломатски триумфи - поткрепена со можна употреба на пруската воена моќ - и внатрешен конзервативизам ублажен од прагматизмот, кој станал познат како „Realpolitik” (вистинска политика).Blackbourn, Long Century, pp. 175–179.