мини|400x400пкс|Сонцето и планетите на Сончевиот Систем. Плутон и другите џуџести планети не се прикажани. Релативните големини на предметите се нацртани во размер; растојанијата меѓу нив не се. мини| Фотографија од Земјата (заокружено) направена од Војаџер 1, оддалечена 6,4 милијарди километри. . Откривањето и истражувањето на Сончевиот Систем — набљудување, посета и зголемување на знаењето и разбирањето на „космичкото соседство“ на Земјата. Ова ги вклучува Сонцето, Земјата и Месечината, главните планети Меркур, Венера, Марс, Јупитер, Сатурн, Уран и Нептун, нивните сателити, како и помали тела вклучувајќи комети, астероиди и прашина . Сончевиот Систем - системот на нашето Сонце од планети, месечини и помали остатоци - е космичкиот двор на човештвото. Мали за милиони фактори во споредба со меѓуѕвездените растојанија, просторите меѓу планетите се застрашувачки, но технолошки надминливи.

Историја мини|Земјината атмосфера мини|Квадрисферичен плазма-анализатор на вселенската сонда Пионер Пред илјадници години, астрономите одржувале геоцентричен поглед на светот и не го препознавале постоењето на Сончевиот Систем. Повеќето верувале дека Земјата е неподвижна во центарот на Универзумот и категорично се разликува од божествените или етерични објекти што се движеле низ небото. Иако грчкиот филозоф Аристарх од Самос шпекулирал за хелиоцентрично преуредување на космосот, Никола Коперник во 16 век развил математички предвидувачки хелиоцентричен систем. Неговите наследници од 17 век Галилео Галилеј, Јоханес Кеплер и Исак Њутн развиле современо разбирање на физиката што довело до постепено прифаќање на идејата дека Земјата се движи околу Сонцето и дека планетите се управувани од истите физички закони што ја регулираат Земјата. Во поново време, ова довело до истражување на геолошки феномени како што се планини и кратери и сезонски метеоролошки феномени како облаци, бури од прашина и ледени капи на другите планети.

Сега е познато дека Сончевиот Систем е еден од многуте планетарни системи во галаксијата.Solar System Exploration Планетарниот систем што ја содржи Земјата е наречен „Сончев“ систем бидејќи локалната ѕвезда, Сонцето, е наречена по латинскиот збор за Сонце, „солис“. Сè што е поврзано со Сонцето се нарекува „сончево“; на пример, ѕвездениот ветер од Сонцето се нарекува сончев ветер.

Антика и првите набљудувања Првите луѓе имале ограничено разбирање за небесните тела што можеле да се видат на небото. Сонцето, сепак, било од непосреден интерес, бидејќи го генерира циклусот ден-ноќ. Уште повеќе, зората и зајдисонцето секогаш учествуваат на приближно исти точки на хоризонтот, што помогнало да се развијат кардиналните насоки. Месечината била уште едно тело од непосреден интерес, поради нејзината поголема визуелна големина. Месечевите мени овозможиле да се измери времето во подолги периоди од оние на деновите и да се предвиди времетраењето на годишните времиња.Masip, pp. 15-16

Едно од најраните запишани студии за астрономијата е птоломејовиот Алмагест. Тој го предложил геоцентричниот модел, со Земјата во центарот на универзумот и Сонцето, Месечината и планетите во орбитата околу неа. Ѕвездите би биле фиксирани во џиновска сфера, надвор од Земјата и планетите. Сонцето и Месечината биле во едноставни сфери, но се сметало дека планетите кружат околу сфери кои пак кружат околу Земјата. Тој бил сложен модел, но можел со сигурна точност да ги предвидува движењата на небесните тела и останал во употреба до 16 век.Masip, pp. 16-19

Телескопски набљудувања мини| Реплика на телескопот на Исак Њутн. Првото истражување на Сончевиот Систем било спроведено со телескоп, кога астрономите првпат почнале да ги мапираат тие објекти премногу слаби за да се видат со голо око.

Галилео бил првиот што открил физички детали за поединечните тела на Сончевиот Систем. Тој открил дека Месечината е со кратери, дека Сонцето е обележано со сончеви дамки и дека Јупитер има четири сателити во орбитата околу неа. Кристиан Хајгенс ги следел откритијата на Галилео со откривање на сатурновата месечина Титан и обликот на прстените на Сатурн. Џовани Доменико Касини подоцна открил уште четири месечини на Сатурн и поделбата Касини во прстените на Сатурн. лево|мини| Сонцето фотографирано преку телескоп со специјален сончев филтер. Околу 1677 година, Едмонд Халеј забележал движење на Меркур преку Сонцето, што го навело да сфати дека набљудувањата на сончевата паралакса на планетата (поидеално користејќи го движењето на Венера) може да се користат за тригонометриски да се одредат растојанијата помеѓу Земјата, Венера и Сонцето.Jeremiah Horrocks, William Crabtree, and the Lancashire observations of the transit of Venus of 1639, Allan Chapman 2004 Cambridge University Press Во 1705 година, Халеј сфатил дека повторените видувања на комета го снимале истиот објект, кој редовно се враќал еднаш на секои 75-76 години. Ова било првиот доказ дека нешто друго освен планетите орбитирале околу Сонцето, иако ова било теоретизирано за комети во 1 век од Сенека. Околу 1704 година, терминот „Сончев Систем“ првпат се појавил на англиски јазик.

Во 1781 година, Вилијам Хершел барал двојни ѕвезди во соѕвездието Бик кога забележал нешто што мислел дека е нова комета. Нејзината орбита открила дека се работи за нова планета, Уран, прва откриена телескопски.

Џузепе Пјаци ја открил Церера во 1801 година, мал свет помеѓу Марс и Јупитер. Се сметало за друга планета, но по последователните откритија на други мали светови во истиот регион, таа и другите на крајот биле рекласифицирани како астероиди.

До 1846 година, несогласувањата во орбитата на Уран навеле многумина да се сомневаат дека голема планета мора да ја влече од подалеку. Пресметките на Ирбен Леверје на крајот довеле до откривање на Нептун. Прекумерната прецесија на перихелот на орбитата на Меркур го навела Леверје да ја постулира интрамеркурската планета Вулкан во 1859 година, за која се покажало дека не постои: вишокот на прецесија на перихелот конечно била објаснета со општата релативност на Ајнштајн.

Иако е дискутабилно кога навистина бил „откриен Сончевиот Систем“, три набљудувања од 19 век ја утврдиле неговата природа и место во Универзумот без разумно сомневање. Прво, во 1838 година, Фридрих Бесел успешно ја измерил ѕвездената паралакса, очигледно поместување на позицијата на ѕвезда создадена од движењето на Земјата околу Сонцето. Ова не само што бил првиот директен, експериментален доказ за хелиоцентризам, туку и го открило, за прв пат, огромното растојание помеѓу Сончевиот Систем и ѕвездите. Потоа, во 1859 година, Роберт Бунзен и Густав Кирхоф, користејќи го новоизмислениот спектроскоп, го испитале спектралниот потпис на Сонцето и откриле дека тоа е составено од истите елементи како што постоеле на Земјата, за првпат воспоставувајќи физичка сличност помеѓу Земјата и другите тела видливи од Земјата. Потоа, отец Анџело Секи го споредил спектралниот знак на Сонцето со оние на другите ѕвезди и ги нашол практично идентични. Сфаќањето дека Сонцето е ѕвезда доведе до хипотезата дека другите ѕвезди можат да имаат свои системи, иако тоа не требало да се докаже скоро 140 години. мини|Радарска слика на , мал астероид кој поминал покрај Земјата на почетокот на февруари 2014 година Понатамошни очигледни разлики во орбитите на надворешните планети го навеле Персивал Лоуел да заклучи дека уште една планета, „ Планета Х “, мора да лежи надвор од Нептун. По неговата смрт, неговата опсерваторија Ловел спровела пребарување што на крајот довело до откривањето на Плутон од страна на Клајд Томбо во 1930 година. Сепак, било откриено дека Плутон е премногу мал за да ги наруши орбитите на надворешните планети. Како и Церера, првично се сметала за планета, но по откривањето на многу други објекти со слична големина во нејзина близина, таа била прекласифицирана во 2006 година како џуџеста планета од страна на МАС.

Во 1992 година, беше откриен првиот доказ за планетарен систем различен од нашиот, кој кружи околу пулсарот PSR B1257+12. Три години подоцна, била откриена 51 Пегаз b, првата вонсончева планета околу ѕвезда слична на Сонцето. Од 2017 година, пронајдени се 2687 вонсончеви планетарни системи.

Исто така, во 1992 година, астрономите Дејвид К. Џуит од Универзитетот на Хаваи и Џејн Лу од Технолошкиот институт во Масачусетс го откриле 15760 Албион. Овој објект се покажал како прв од новото население, кое станало познато како Кајперов Појас; леден аналог на астероидниот појас чиј дел се сметале за објекти како Плутон и Харон.

Мајк Браун, Чед Трухиљо и Дејвид Рабиновиц го објавиле откривањето на Ерида во 2005 година, објект со расеан диск првично се мислело дека е поголем од Плутон, што ќе го направи најголемиот објект откриен во орбитата околу Сонцето од Нептун. Мисијата на Нови Хоризонти на Плутон во јули 2015 година резултирало со точни мерења на Плутон, кој е малку поголем, иако помалку масивен, од Ерида.

Набљудувања со вселенски летала десно|мини| Европа со вселенското летало Галилео десно|мини| Временска рамка за истражување на Сончевиот Систем. десно|мини| Уметничка концепција на Пионер 10, која ја помина орбитата на Плутон во 1983 година. Последниот пренос бил примен во јануари 2003 година, испратен од приближно 82 AU далеку. Пионер 48–49 години се оддалечува од Сонцето на над 43.400 km/h (27.000 mph), додека не погодил ништо Од почетокот на вселенската ера, голем дел од истражувањето е извршено со мисии со роботски вселенски летала кои биле организирани и извршени од различни вселенски агенции.

Сите планети во Сончевиот Систем се посетени во различен степен со вселенски летала лансирани од Земјата. Преку овие мисии без екипаж, луѓето можат да добијат фотографии одблиску на сите планети и, во случај на слетувачи, да извршат тестови на почвите и атмосферите на некои од планетите.

Првиот вештачки објект испратен во вселената бил советскиот сателит Спутник 1, лансиран во 1957 година, кој успешно орбитирал околу Земјата до 4 јануари следната година. Американската сонда Експлорер 6, лансирана во 1959 година, била првиот сателит што ја снимила Земјата од вселената.

Flybys Првата успешна сонда која прелета од друго тело на Сончевиот Систем била Луна 1, која брзо поминала покрај Месечината во 1959 година. Првично требала да удри со Месечината, наместо тоа, ја промашила својата цел и станала првиот вештачки објект што кружи околу Сонцето. Маринер 2 бил првиот планетарен прелет, кој ја поминал Венера во 1962 година. Првото успешно прелетување на Марс го направил Маринер 4 во 1965 година. Маринер 10 првпат го поминал Меркур во 1974 година.

Првата сонда која ги истражувала надворешните планети била Пионер10, која прелетала покрај Јупитер во 1973 година. Пионер 11 бил првиот што го посетил Сатурн, во 1979 година. Сондите на Војаџер извршиле голема турнеја на надворешните планети по нивното лансирање во 1977 година, а две сонди поминале покрај Јупитер и Сатурн во 1979 година во 1980 – 1981 година. Војаџер 2 потоа продолжил да се приближува до Уран во 1986 година и Нептун во 1989 година. Двете сонди „Војаџер“ сега се многу подалеку од орбитата на Нептун и се на пат да го пронајдат и проучат завршниот шок, хелиокривот и хелиопаузата. Според НАСА, двете сонди Војаџер наишле на завршниот удар на растојание од приближно 93 AU од Сонцето.

Првото прелетување на комета се случило во 1985 година, кога International Cometary Explorer (ICE) поминал покрај кометата Џакобини-Зинер,Comet Space Missions, accessed 2007-10-23. додека првите прелетувања на астероиди биле спроведени од вселенската сонда Галилео, која ги снимила 951 Гаспра (во 1991) и 243 Ида (во 1993 година) на пат кон Јупитер .

Лансирана на 19 јануари 2006 година, сондата Нови Хоризонти е првото вештачко летало кое го истражува Кајперовиот Појас. Оваа беспилотна мисија полетала покрај Плутон во јули 2015 година. Мисијата била проширена за набљудување на голем број други објекти на Кајперовиот Појас, вклучително и блиско прелетување на 486958 Арокот на Нова Година, 2019 година