Рембрант се смее е дело од масло на бакар од холандски сликар Рембрант ван Рајн. Тоа е детална студија на насмеано лице, tronie и, бидејќи го претставува самиот сликар, еден е од над 40 автопортрети на Рембрант, веројатно најраниот елабориран. Сликата, која неодамна беше откриена, сега се наоѓа во Музејот Пол Гети, КалифорнијаRembrandt Laughing .
Опис Сликата прикажува насмеан човек, гологлав, со навалена глава наназад, облечен во длабоко виолетова наметка, опкружен со погруба кафена волнена наметка. Носи и полиран метал горге, парче оклоп што го штити грлото. Лицето на мажот ги има цртите на младиот Рембрант, прикажан како војник што се смее. Рембрант насликал слика на истата тема, со различен модел и различна поза, повторно в. 1630. Неговата коса е долга, светло и темно руса, како и во другите портрети на Рембрант. потезите се е сигурни, чувствителни, спонтани и смели, понекогаш прецизни, понекогаш широки и лабави, а јасно ја открива раката на генијалниот уметник, кој прецизно знаел најдобро да ја долови минливата реакција на смеењето.
Историја на сликата Сликата била претходно позната од доцниот 18-ти, или, поверојатно, од печатењето на почетокот на 19-тиот век од фламанскиот гравер Ламбертус Антониус Клаессенс, кој ја репродуцирал како дело на Франц Халс.
Иако уште на прв поглед е јасно дека оваа слика е ремек дело, сепак требало да се докаже дека е насликана од самиот Рембрант. За таа цел Ернст ван де Ветеринг, професор почесен на Универзитетот во Амстердам и претседател на Рембрант Истражувачкиот проект презел обемно истражување и ги објави своите резултати во „Kroniek van het Rembrandthuis“ во 2007 година. Неговиот заклучок дека е вистински Рембрант докажал прекуразни аргументирана и различни докази.
Првиот доказ бил монограмот на Рембрант во аголот на сликата. Монограмот RHL (што значи: Rembrandt Harmenszoon Leidensis, т.е.: Рембрант, син на Хармен од Лајден) е посебен тип на потпис што Рембрант го користел само во 1628 година и веројатно кон крајот на 1627 година или почетокот на 1629 година. Фактот дека буквите од монограмот биле напишани во влажната боја на површината е од големо значење за датирањето на сликата.
Вториот доказ била големината и природата на бакарниот лим на кој е направена сликата, бидејќи Рембрант исто така ја користел оваа стандардна големина за неговите бакрописи обично датирани во 1628 година, како што се „Свети Петар и Свети Јован кај портата на храмот“. ''.
Третиот доказ дојде по анализа на сликата со радиографија. Откриено било дека насмеаната фигура е насликана врз претходната (веројатно недовршена) слика многу слична на историските дела насликани од Рембрант во тоа време, како што е „Давид со главата на Голијат пред Саул“, сега во Базел. Библиографија Turner 2000 – Turner, Jane: From Rembrandt to Vermeer / 17th-Century Dutch Artists (Grove Dictionary of Art), New York, 2000 Wetering 2007 – Wetering, Ernest van de: Rembrandt Laughing, c. 1628 - a painting resurfaces, Kronik van het Rembrandthuis, Amsterdam, 2007, p. 18-40 Capon 2008 - Capon, Alex: Rembrandt portrait sold in Cotswolds now authenticated, 2008. Jenkins 2013 - Jenkins, Tiffany: Let Rembrandt's self-portrait leave Britain, July 17, 2013 Getty 2021 - The J. Paul Getty Museum: Rembrandt Laughing
Наводи
Надворешни врски “Rembrandt Laughing“ on loan to The Toledo Museum of Art, 2011 Ernst van de Wetering on "Rembrandt Laughing", 2011 Podcast: Anne Woollett on “Rembrandt Laughing“, March 15, 2017
Категорија:Слики од Рембрант Категорија:Автопортрети од Рембрант Категорија:Слики од 17 век Категорија:Слики од 1628 година