мини|Уставот од 1835 година Устав на Кнежевството Србија познат како Устав на Сретење, е првиот устав во Кнежевството Србија кој бил усвоен во Крагуевац во 1835 година. Уставот го подготвил Димитрије Давидовиќ. Уставот ја поделил власта на законодавна, извршна и судска, што сè уште се смета за стандард на демократијата и уставноста. Владата се состоела од принцот, државниот совет и националното собрание. Во денешно време оваа поделба би одговарала и на претседателот, на владата на народното собрание. Уставот предвидувал дека принцот и државниот совет ја делат извршната власт. Биле прогласени правата и слободите на граѓаните, како што се: неповредливост на личноста, независност на судството и право на законско судење, слобода на движење и престој, неповредливост на станување, право на избор на занимање, еднаквост на граѓаните., без разлика на вера и националност. Уставот ги укинал ропството и феудалните односи. Иако бил донесен од Големото народно собрание и потврден со заклетва на кнезот Милош Обреновиќ, Уставот бил суспендиран по само 55 дена под притисок на големите феудални сили (Турција, Русија и Австрија). Денеска во Архивот на Србија се чува оригиналот на еден од највредните правни акти од Новиот век ( 1453 - 1918) на Балканот, кој го поврзал и укоричил Глигорије Возаровиќ и се чува во архивата на Србија.

Заднина мини|Знамето на Србија според Уставот на Сретење Револуционерната војна или Ослободителната војна првпат започнала како локален бунт против узурпаторот Дахија во 1804 година по состанокот во Орашац, каде за лидер бил избран Ѓорѓе Петровиќ Караѓорѓе. Наскоро, овој бунт од 1806 година по конфликтот со османлиската империјална војска прераснал во нацПрво српско востание. Со помош на Руската империја, која влегла во војна против Отоманската Империја, востаниците ја зачувале слободната територија на која ја создале својата држава, создавајќи административни органи, од кои најважен бил Управниот совет - управен орган составен од народни старешини на чело со Караѓорѓе. За време на Првото српско востание биле изготвени три уставни акти. Првиот во 1805 година, вториот во 1808 година и последниот во 1811 година. Актот од 14 декември 1808 година го претставува првиот писмен и формален акт на самостојна организација на Србија. Со овој чин формално се укинуваат нахиите и постарите самоуправа и се воспоставува централистички систем на владеење. Бидејќи бил прифатен само од Караѓорѓе и Управниот совет и не бил потврден на собранието, овој акт не стапил во сила. На белградското собрание на 11 јануари 1811 година. Акт за Управниот совет е донесен во Советот беше реорганизиран, односно поделен на два дела. Шест членови беа повереници (министри), а сите други со министерот за правда го сочинувале Големиот покраински суд. Сите тие заедно ја сочинувале покраинската влада и законодавниот дом. Во суштина, сите три власти, за време на војната, законодавна, судска и управна, биле концентрирани во рацете на Караѓорѓе. Уредување на соборот од 1811 г. Постоел до распадот на Србија во октомври 1813 година. Поради нападот на Наполеон врз Русија, Русите биле со Турција во 1812 година. Тие го склучиле Букурешкиот мировен договор, кој бил неповолен за Србите, а бил отфрлен од востаниците. Ова било причина што султанот во летото 1813 г. испратил голема војска во Србија и го задушил востанието напаѓајќи ги од сите страни. Уште во април 1815 г. Второто српско востание, предводено од Милош Обреновиќ, било подигнато во Таково и по неколкумесечно успешно војување, склучиле мир, кој гарантирал помал степен на автономија со устен договор. Тој постојано го зголемувал ова самоуправување преку мудра политика, користејќи го слабеењето на Отоманската Империја и зајакнувањето на Русија по Виенскиот конгрес во 1815 година.

Автономија Периодот на мешана српско-турска управа кој траел од 1815 г. до 1830 година го одбележал постепеното задушување на турските власти и концентрацијата на моќта во рацете на Милош Обреновиќ. Турските власти ги претставувале белградскиот паша или везир, кадијата и муселите, додека српските власти биле претставени со врховниот кнез на Србија, Народната канцеларија, нахиите и кнезовите кнезови и селските кметови, а од 1820 година се формираат специјални српски судови во октомври 1826 година. Отоманската Империја, притисната од барањето на новиот руски цар, била принудена да го прифати склучувањето на т.н. Акерманови конвенции. Во петтиот член од оваа конвенција било определено дека Порта веднаш ќе ги спроведе одредбите, односно осмата точка од Букурешкиот мир, која се однесувала на српскиот народ. Порта не ги почитувала одредбите од Конвенцијата на Акерман. По Руско-турската војна, таа била завршена во средината на септември 1829 година во Одринско Руско-турски мировен договор. Со шестата точка од Одрински договор, Порта се обврзала да го исполни петтиот член од Акерманската конвенција, кој се однесувал на Србија, без одлагање. Хатишерифот од 1829 година пристигнал во Крагуевац на 11 декември, а бил прочитан во Белград на 14 декември . Значењето на овој документ е што султанот писмено ветил дека ќе ги исполни барањата на Србите. Подготовките, преговорите и конечното усвојување на Хатишерифот од 1830 година траеле цела година, во која значајна и сложена улога имал Димитрије Давидовиќ. Српски барања од 1820 г. и мемоарите на Давидовиќ од 1829 г. биле основата на проектот на хатишерифот предаден на Порта. По многу тензии и бројни контрапроекти, конечниот текст на документот му бил доставен на потпис на султанот на 15 октомври, а бегалскиот ефенди на 20 октомври им предал копија на српските пратеници. Свеченото читање на Хатишериф и Белград на турски на 12 декември, на српски на 13 декември било извршено на Ташмајдан во присуство на принцот, народното собрание, бројни службеници и околу 3.000 љубопитни луѓе. Хатичериф и Белград и дале на Србија автономија и ги регулирале нејзините односи со Отоманската Империја. Србија добила статус на Кнежевство со наследен кнез во семејството Обреновиќ. Покрај слободата на вероисповед и трговија, добиле право да воведат различни институции. Давидовиќ потоа направил посебен напор да го добие Хатишерифот од 1833година, со што се заокружи процесот на стекнување автономија. Според одредбите од Хатичериф, Србија имала право на сопствена самостојна внатрешна управа, односно на свои управни и судски органи, како и на своја војска. Со зајакнувањето на централната власт, кнезот Милош успешно потиснал одредени самоволни старешини кои се залагале за обновување на „турскиот феудален систем“ и воспоставување спахилуци и зијамети кај локалните сопственици.

Буната на Милетин Вук Св. Караџиќ, писател и просветител. Појавувањето на Вук во времето на работа на кодот и испраќање на познатото писмо „од пет листови“ до принцот Милош. Воден од правдата и филантропијата, Вук е роден во 1849 година во Париз во 1832 година станал член на Африканскиот институт за укинување на ропството (масло на платно од Димитриј Лектари 1832 година, Народен музеј во Белград).

Многу се чувствувало отсуството на државна организација и суд во Србија, се зголемувал бројот на понижени функционери, кои биле и тепани, обесправени трговци и старешини, кои веќе не биле подготвени да го трпат однесувањето на кнезот Милош и неговите најблиски соработници. Покрај тоа, Милош продолжил да избегнува да го организира Советот, според Хатишерифот од 1830 година а бил должен да го направи. И покрај тоа што формално ги ослободил селаните од феудалните односи, кнезот Милош сепак задржал одредени феудални обврски, кои за малку ќе го чинеле крај на неговото владеење малку подоцна. Најдобар доказ за ваквата состојба е писмото до кнезот Милош што писателот Вук Караџиќ го испратил по напуштањето на Србија во 1832 година, во која тој остро го критикувал начинот на владеење на Милош, а кој делумно гласел:

Чувствувајќи ја вознемиреноста на старешините и масите, принцот бил на седницата на Собранието на 1 февруари 1834 година и ветил значајни законодавни и административни реформи. Дал и нацрт-устав, а пред неговото изготвување назначил пет министри. Тој го назначил Лазар Теодоровиќ за министер за правда и образование, Ѓорѓе Протиќ за министер за внатрешни работи, Коца Марковиќ за финансии, Томо Вучиќ Перишиќ за армиски и за надворешни работи Димитриј Давидовиќ. Меѓутоа, ниту еден декрет не ги доделил нивните должности. Додека Милош продолжил да се однесува како порано, неговите противници верувале дека тој може да се вразуми само ако јасно се покаже народниот револт. Така, почнало да се подготвува заговор против принцот, во неговата непосредна и поширока околина. лево|мини|245x245пкс| Куќата со тремот на трговецот Симиќ во Крушевац, каде што била донесена мнозинска одлука владетелот да се ограничи на уставот, што по ненасилниот народен бунт создало услови за воспоставување на правна држава. Овој објект е од големо значење за националната и светската правна историја. На почетокот на јануари 1835 г. Во Крушевац, во куќата на Стојан Симиќ, договор меѓу опозицијата склучиле Милосав Здравковиќ Ресавац, Милета Радојковиќ, Ѓорѓе Протиќ, Милутин Петровиќ Ера (брат на Ајдук Вељко ) и Аврам Петронијевиќ Тајниот договор што го постигнала опозицијата вклучувало барање до принцот Милош кога ќе се состане Собранието, како и насилни средства во случај тој да ги одбие нивните барања. Некои на состанокот предложиле да се убие, други да биде соборен и протеран, но сепак преовладала позицијата на Милета Радојковиќ, по што бунтот бил именуван - Бунт на Милета, власта на кнезот Милош да се ограничи со устав, укинување на кулукот, користењето на шумите и што е најважно за обесправените трговци, го укинувал монополот на трговијата. Милета Радојковиќ 1837 години, масло на платно, дело на Урош Кнежевиќ. Кога дошло време за акција, Симиќ земал неколку крушевчани, додека другите не успеале да соберат никого зад себе. Само Милета Радојковиќ донел голем број луѓе од Јагодина во Крагуевац. Кога револуционерите пристигнале во близина на Крагуевац, биле пречекани од насобраниот народ на кој Петронијевиќ одржал запалив говор во кој го обвинил кнезот Милош дека се однесува како паша кој ги зголемува даноците и им наметнува даноци на народот како државата да е негово наследство. Тома Вучиќ Перишиќ тргнал во пресрет на револуционерите, бранејќи го кнезот Милош, но војската од 150 коњаници ја оставил на грижа на капетанот Петар Туцаковиќ, избегнувајќи го конфликтот додека не ги дознае причините за бунтот. Во меѓувреме, востаниците во Крагуевац предложиле да се нападне Пожаревац, каде што бил кнезот Милош, но Милета сепак инсистирал да се ограничи моќта на принцот. Вучиќ се согласил да биде посредник и му ја пренел веста на принцот, кој дури помислил да побегне. Милош одлучил, најверојатно по нагон на Вучиќ, да постигне конечен договор со водачите на народното востание. Исплашен од овој бунт, тој по состанокот одлучил да донесе устав и да формира Државен совет. Изготвувањето на уставот му го доверил на Димитрије Давидовиќ, а Собранието го свикал во 14.2. февруари 1835 година.

устав десно|мини|260x260пкс| Просветител и уставен писател Димитрије Давидовиќ 1834 година, масло на платно, дело на Урош Кнежевиќ. Уставот го подготвил Давидовиќ по моделот на францускиот устав од 1791 година и уставните повелби од 1814 година и 1830 година, и белгискиот устав од 1831 година. Во „ Новине Србским“ бр. 15 од 25 април 1835 година, тој дал краток осврт на Уставот на САД. Тој измислил нов термин за уставот, кој го заменил поранешниот странски устав. Во полунезависното кнежевство, Давидовиќ го подготвил највисок правен акт во полунезависното кнежевство на либерален начин, со Уставот поделен на 14 поглавја и 142 члена „Правни транспланти и први српски устав из 1835. (pp. 7)“ , Младен Тишма, Правни факултет Универзитет у Београду. Во втората глава, 3 и 4. Член, биле утврдени грбот и знамето на Србија, кои една вазална држава не треба да ги има. Знамето било „отворено-црвено, бело и челикасто згасната боја“.