алт=Photo of surf|десно|мини| Морска вода во Малачкиот Проток мини|Дијаграм температура-соленост на промените во густината на водата мини|Соленоста на океаните на различни географски широчини во Атлантикот и Тихиот Океан Морска вода или солена вода — вода од море или океан. Во просек, морската вода во светските океани има соленост од околу 3,5% (35 g/l, 35 ppt, 600 mM). Ова значи дека секој килограм (околу еден литар по волумен) морска вода има приближно 35 грама растворени соли (претежно натриум () и хлорид ( ) јони). Просечната густина на површината е 1.025 kg/l. Морската вода е погуста и од свежата и од чистата вода (густина 1,0 kg/l на ) бидејќи растворените соли ја зголемуваат масата за поголем дел од волуменот. За споредба, повеќето човечки физиолошки нивоа на сол се приближно една четвртина од ова, на пример крвта е 9 g/l (0,9% w/v). Точката на замрзнување на морската вода се намалува како што се зголемува концентрацијата на сол. При типична соленост, замрзнува на околу . Најстудената морска вода сè уште во течна состојба била забележана во 2010 година, во поток под ледникот на Антарктикот: измерената температура била . PH на морската вода обично е ограничен на опсег помеѓу 7,5 и 8,4. Сепак, не постои универзално прифатена референтна рН-скала за морската вода и разликата помеѓу мерењата врз основа на различни референтни скали може да биде до 0,14 единици.Stumm, W, Morgan, J. J. (1981) Aquatic Chemistry, An Introduction Emphasizing Chemical Equilibria in Natural Waters. John Wiley & Sons. pp. 414–416. .
Геохемија
Соленост мини| Годишна средна соленост на површината на морето изразена во Практичната скала на соленост за светскиот океан. Податоци од Светскиот океански атлас Иако огромното мнозинство на морската вода има соленост помеѓу 31 g/kg и 38 g/kg, што е 3,1-3,8%, морската вода не е рамномерно солена низ целиот свет. Онаму каде што се меша со слатководно истекување од устието на реките, во близина на ледниците што се топат или огромни количини на врнежи (на пр. Монсун), морската вода може да биде значително помалку солена. Најсоленото отворено море е Црвеното Море, каде што високите стапки на испарување, ниските врнежи и слабото истекување на реките и ограничената циркулација резултираат со невообичаено солена вода. Соленоста во изолираните водни тела може да биде значително поголема - околу десет пати поголема во случајот со Мртвото Море. Историски гледано, неколку скали на соленоста биле користени за приближување на апсолутната соленост на морската вода. Популарна скала била „Практична скала на соленост“ каде што соленоста се мери во „практични единици за соленост (ПЕС)“. Сегашниот стандард за соленост е скалата „Референтна соленост“ со соленоста изразена во единици „g/kg“.
Термофизички својства Густината на површинската морска вода се движи од околу 1020 до 1029 kg/m3, во зависност од температурата и соленоста. На температура од 25 °C, соленост од 35 g/kg и 1 атм притисок, густината на морската вода е 1023,6 kg/m3 . Длабоко во океанот, под висок притисок, морската вода може да достигне густина од 1050 kg/m3 или повеќе. Густината на морската вода исто така се менува со соленоста. Саламура генерирана од постројки за бигор од морска вода може да има соленост до 120 g/kg. Густината на типична морска вода саламура од 120 g/kg соленост на 25 °C, а атмосферскиот притисок е 1088 kg/m3 . PH на морската вода е ограничена на опсегот од 7,5 до 8,4. Брзината на звукот во морската вода е околу 1.500 m/s (додека брзината на звукот е обично околу 330 m/s во воздухот при притисок од приближно 101,3 kPa, 1 атмосфера) и варира во зависност од температурата на водата, соленоста и притисокот. Топлинската спроводливост на морската вода е 0,6 W/mK на 25 °C и соленост од 35 g/kg. Топлинската спроводливост се намалува со зголемување на соленоста и се зголемува со зголемување на температурата.
Хемиски состав Морската вода содржи повеќе растворени јони од сите видови слатка вода. Сепак, односот на растворени материи драматично се разликува. На пример, иако морската вода содржи околу 2,8 пати повеќе бикарбонати од речната вода, процентот на бикарбонат во морската вода како сооднос на сите растворени јони е далеку помал отколку во речната вода. Бикарбонатните јони сочинуваат 48% од растворените во речните води, но само 0,14% за морската вода. Разликите како овие се должат на различните времиња на престој на растворените материи во морската вода; натриумот и хлоридот имаат многу долго време на престој, додека калциумот (витален за формирање на карбонат) има тенденција да се таложи многу побрзо. Најмногу растворени јони во морската вода се натриум, хлорид, магнезиум, сулфат и калциум.Hogan, C. Michael (2010). "Calcium", eds. A. Jorgensen, C. Cleveland. Encyclopedia of Earth. Some evidence shows the potential for fairly regular ratios of elements maintained across surface oceans in a phenomenon known as the Redfield Ratio. National Council for Science and the Environment. Неговата осмоларност е околу 1000 mOsm/l.
Пронајдени се мали количини на други супстанции, вклучително и аминокиселини во концентрации до 2 микрограми азотни атоми на литар, за кои се смета дека одиграле клучна улога во потеклото на животот. лево|мини| Дијаграм што покажува концентрации на различни јони на сол во морската вода. Составот на вкупната солена компонента е: 55%, 30,6%, 7,7%, 3,7%, 1,2%, 1,1%, Друго 0,7%. +Елементарен состав на морска вода (соленост = 3,5%) Елеме[ Потребен е цитат ]нт Процент по маса Кислород 85,84 Водород 10,82 Хлор 1.94 Натриум 1.08 Магнезиум 0,1292 Сулфур 0,091 Калциум 0,04 Калиум 0,04 Бром 0,0067 Јаглерод 0,0028 + Вкупен моларен состав на морската вода (соленост = 35) Компонента Концентрација (mol/kg) 53.6 0.546 0.469 0.0528 0.0282 0.0103 0.0102 CT 0.00206 0.000844 BT 0.000416 0.000091 0.000068
Микробиолошки компоненти Истражувањето во 1957 година од страна на Институтот за океанографија Скрипс земало примероци од вода и на пелагични и неритички локации во Тихиот Океан. Биле користени директни микроскопски податоци. Во 1990-тите, подобрените техники за откривање и идентификација на микробите со испитување на само мали делови од ДНК, им овозможило на истражувачите кои учествувале во Пописот на морскиот живот да идентификуваат илјадници претходно непознати микроби кои обично се присутни само во мал број. Ова открило многу поголема разновидност отколку што претходно се сомневало, така што еден литар морска вода може да собере повеќе од 20.000 видови. Мичел Согин од Морската биолошка лабораторија смета дека „бројот на различни видови бактерии во океаните може да затемни од пет до 10 милиони“.
Бактериите се наоѓаат на сите длабочини во водениот столб, како и во седиментите, некои се аеробни, други анаеробни. Повеќето од нив слободно пливаат, но некои постојат како симбиони во други организми - примери за тоа се биолуминисцентни бактерии. Цијанобактериите одиграле важна улога во еволуцијата на океанските процеси, овозможувајќи развој на строматолити и кислород во атмосферата.
Некои бактерии комуницираат со дијатоми и формираат критична врска во циклусот на силициум во океанот. Еден анаеробен вид, Thiomargarita namibiensis, игра важна улога во распаѓањето на ерупциите на сулфурводород од дијатомејски седименти кај брегот на Намибија и генериран од високите стапки на раст на фитопланктонот во зоната на издигнување на Бенгуела, што на крајот паѓа на морското дно.
Археја слична на бактерии ги изненадило морските микробиолози со нивниот опстанок и просперитет во екстремни средини, како што се хидротермалните отвори на дното на океанот. Алкалотолерантни морски бактерии како Псевдомонас и Вибрион преживуваат во pH опсег од 7,3 до 10,6, додека некои видови ќе растат само на pH од 10 до 10,6. Археите постојат и во пелагичните води и може да сочинуваат дури половина од биомасата на океанот, што очигледно игра важна улога во океанските процеси. Во 2000 година, седиментите од океанското дно откриле вид на археја што го разградува метанот, важен гас со ефект на стаклена градина и главен придонесувач за атмосферското затоплување. Некои бактерии ги разградуваат карпите на морското дно, што влијае на хемијата на морската вода. Излевањето нафта и истекувањето кое содржи човечка канализација и хемиски загадувачи имаат изразен ефект врз микробниот живот во близина, како и засолниште на патогени и токсини кои влијаат на сите форми на морски живот. Протистите динофлагелати може во одредени периоди да претрпат популациони експлозии наречени црвени плими, често по загадување предизвикано од човекот. Процесот може да произведе метаболити познати како биотоксини, кои се движат по океанскиот синџир на исхрана, расипувајќи ги животните од повисок ред.
Pandoravirus salinus, вид на многу голем вирус, со геном многу поголем од кој било друг вид вирус, бил откриен во 2013 година. Како и другите многу големи вируси Мимивирус и Мегавирус, Пандоравирусот ги инфицира амебите, но неговиот геном, кој содржи 1,9 до 2,5 мегабази на ДНК, е двојно поголем од оној на Мегавирусот и многу се разликува од другите големи вируси по изгледот и структурата на геномот.
Во 2013 година, истражувачите од Универзитетот во Абердин објавиле дека започнуваат лов за неоткриени хемикалии во организми кои еволуирале во длабоки морски ровови, надевајќи се дека ќе ја пронајдат „следната генерација“ антибиотици, очекувајќи „антибиотска апокалипса“ со недостаток на нова инфекција - борба против дрогата. Истражувањето финансирано од ЕУ требало да започне во ровот Атакама, а потоа да продолжи со пребарување на ровови во близина на Нов Зеланд и Антарктикот.
Океанот има долга историја на одлагање на човечки отпад, со претпоставка дека неговата огромна големина го прави способен да го апсорбира и разредува целиот штетен материјал. Иако ова може да биде точно во мал обем, големите количества на отпадни води кои рутински се фрлаат оштетле многу крајбрежни екосистеми и ги направиле опасни по живот. Во такви води се појавуваат патогени вируси и бактерии, како што се Escherichia coli, Vibrio cholerae, предизвикувачи на колера, хепатит А, хепатит Е и детска парализа.
Потекло и историја Се сметало дека водата во морето доаѓа од вулканите на Земјата, почнувајќи од пред 4 милијарди години, ослободени со дегасирање од стопена карпа. Поновата работа сугерира дека голем дел од водата на Земјата може да потекнува од комети.
Научните теории зад потеклото на морската сол започнале со Сер Едмонд Хали во 1715 година, кој предложил дека солта и другите минерали се носат во морето од реките откако врнежите ја измиле од земјата. Кога стигнале до океанот, овие соли се концентрирале бидејќи со текот на времето пристигнувала повеќе сол (види Хидролошки циклус). Хали забележал дека повеќето езера кои немаат излези од океанот (како што се Мртвото Море и Каспиското Море), имаат висока содржина на сол. Хали го нарекол овој процес „континентално атмосферско влијание“.
Теоријата на Хали била делумно точна. Покрај тоа, натриумот се исцедил од дното на океанот кога се формирал океанот. Присуството на другиот доминантен јон на солта, хлоридот, е резултат на испуштање на хлорид (како хлороводородна киселина) со други гасови од внатрешноста на Земјата преку вулкани и хидротермални отвори. Јоните на натриум и хлорид последователно станале најзастапените состојки на морската сол.
Соленоста на океаните е стабилна со милијарди години, најверојатно како последица на хемиски/ тектонски систем кој отстранува онолку сол колку што се наталожува; на пример, мијалниците за натриум и хлорид вклучуваат наслаги на испарување, закопување со пори на вода и реакции со базалти на морското дно.
Човечки влијанија