mini|Teikning av ein Tridacna. (NOAA) Tridacna er ei slekt av store saltvatnmuslingar, marine molluskar i underfamilien Tridacninae, som omfattar kjempemuslingar. Mange Tridacna-artar er truga. Dei har tunge skal som er bøygde inn i 4 til 6 foldar. Kappen deira er ofte lysfarga. Dei lever i grunt vatn ved korallrev i varme hav i Indo-Stillehavsområdet.Huelsken, T., Keyse, J., Liggins, L., Penny, S., Treml, E.A., Riginos, C. (2013) A Novel Widespread Cryptic Species and Phylogeographic Patterns within Several Giant Clam Species (Cardiidae: Tridacna) from the Indo-Pacific Ocean. Dei lever i symbiose med algar som driv fotosyntese (zooxanthellae). Nokre arter blir etne av menneske. Desse muslingane er populære i marine akvarium, og nokre stader, som på Filippinane, blir medlemmer av slekta dyrka for å seljast til dette føremålet.

Alle artane i slekta Tridacna er verna i CITES Appendix II.

Etymologi Namnet Tridacna er danna av gresk ord tri, som tyder 3, og dacno, som tyder ‘bit’. I den gamle romerske teksten Naturalis historia forklarte Plinius den eldre at namnte kjem av at «dei er så store at ein treng tre bit for å eta dei.»

Taksonomi

Artar

Tridacna crocea Lamarck, 1819 - Vest-Stillehavet Tridacna derasa (Röding, 1798) - Vest-Stillehavet Tridacna elongatissima Bianconi, 1856 Tridacna gigas (Linnaeus, 1758) - det tropiske Indostillehavet Tridacna maxima Röding, 1798 (=Tridacna elongata) -- Tropisk Indostillehav Tridacna mbalavuana Ladd, 1934 - Fiji, Tonga Tridacna noae (Röding, 1798) - Kinahavet Tridacna rosewateri Sirenho & Scarlato, 1991 - Mauritius Tridacna squamosa Lamarck, 1819 - Tropisk Indo-Pacific Tridacna squamosina Sturany, 1899 (= Tridacna costata Roa-Quiaoit, Kochzius, Jantzen, Al-Zibdah & Richter 2008) - Indostillehavet

Anatomi Samanlikna med andre muslinger er den mjuke kappen som skiljer ut skalmaterialet mykje utvida. Muslingane har òg små linseliknande strukturer kalla punktauge som lyset går gjennom.

Økologi og åtferd mini|Eit av to vigslevasskar i Église Saint-Sulpice i Paris, skore ut av Jean-Baptiste Pigalle. Tridacna-skjeld er vanlege i korallrev i grunnare farvatn i Indo-stillehavet.Rosewater, J., The Family Tridacnidae in the Indo-Pacific. Dei lever i symbiose med fotosyntetiske dinoflagellate algar (Symbiodinium) som veks i kappevevet. Lyset trenger inn i kappen gjennom små linseliknande strukturar som blir kalla punktauge eller ocelli. Vaksne dyr er sessile (fastsitjande). Om dagen spreier muslingane ut kappen slik at algane får det sollyset dei treng til å driva fotosyntese, medan fargepigmenta vernar muslingen mot for mykje lys og UV-stråling. Vaksne muslingar kan få mesteparten (70-100%) av næringa si frå algar og resten frå vassfiltrering. Når han blir forstyrra, stengjer han skjelet. Den folkelege oppfattinga om at muslingane er farlege for dykkarar som blir fanga eller skadde av dei skarpe skjelkantane når dei klappar saman er ikkje rett, stengereaksjonen er ganske langsam. Den store storleiken og lette tilgangen på muslingane har ført til overfisking og kollaps av dei naturlege bestandane mange stadar, og nokre av artane er blitt utrydda.J.W. Copland and J.S. Lucas, (Eds.), Giant Clams in Asia and the Pacific Vol. Muslingane blir oppdretta på berekraftig vis i nokre område, både til sjømatmarknaden i nokre asiatiske land og til akvariumhandel.

Tridacna-møller kan produsere store, kvite perler med ein bølgjande, porselenaktig overflate.CIBJO (2007) THE PEARL BOOK:: Natural, Cultured & Imitation Pearls: Terminology & Classification – 5.216. «Lao Tzu-perla», òg kjend som «Allah-perla», er den største perla i verda med vekt på 6,4 kg. Ho skal ha blitt funnen inne i ein Tridacna gigas av ein filipinsk dykkar i 1934.Natural History – PICKS FROM THE PAST: NOVEMBER 1939 – The Pearl of AllahPrager, Ellen (2011), Sex, Drugs, and Sea Slime: The Oceans' Oddest Creatures and Why They Matter, The University of Chicago Press, (pp. 64–64)

Det er funne over hundre eksemplar av utskorne Tridacna-skjel i arkeologiske ekspedisjonar frå Italia til Det nære Austen. Dei har liknande kunstnarisk stil, og blei truleg laga på midten av 600-talet , og blei laga eller distribuert frå sørkysten av Fønikia. Baksidene og dei indre kanante av skjela viser dyre-, menneske- og blomemotiv, medan innersidene typisk viser liggjande sfinksar. Umboen til skjelet har form som kvinne- eller fuglehovud. Skjela blei truleg nytta til å ha augekosmetikk i.Markoe, Glenn.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tridacna» frå , den 8. august 2026.

Bakgrunnsstoff

Kategori:Muslingar