Solaura (Soulaures en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn. La comuna es plan boscosa.

Perimètre del territòri

Toponimia La fòrma oficiala en 1793 èra Solaure e en 1801 Solaureshttp://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=36699. La prononciacion es [su’lawrɒ] https://web.archive.org/web/20120611162218/http://communes-oc.cg24.fr/cantons/monpazier/SOULAURES.htm.

Solaura (atestacions Solora, sense data, e Soulore al sègle XVII es un nom que demòra escur. Chantal Tanet et Tristan Hordé evòcan una fòrma donada per Mistral, soulàuri, varianta de soulàupi, soulàubi qu'a lo sens de recès, abric, engard Chantal Tanet et Tristan Hordé, Dictionnaire des Noms de Lieux du Périgord, ed. Fanlac, segonda edicion, 2000, p. 401. L'explicacion supausa una tendéncia anciana al rotacisme que demandariá d'autres exemples en Perigòrd e lo mot donat per Mistral es atestat en Roergue.

Lo càmbiament vocalic (de Solora a Solaura), entre las atestacions e la prononciacion modèrna, s'interprèta mal e benlèu qu'es una illusion. Se la fòrma Solora escond un diftongue de tipe -òu-, coma aquò pòt arribar, que en occitan a tendéncia a se mudar en -au-, una comparason s'impausa d'una part emb Colòures Chantal Tanet et Tristan Hordé, Dictionnaire des Noms de Lieux du Périgord, ed. Fanlac, segonda edicion, 2000, p. 120, que seriá segon de toponimistas derivat de coluber/colubra, e emb Andaura Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 377, que seriá un ande-brigā, « granda fortalesa », per los airals que faber i dona faure, puèi d'autra part emb Andabra, doblet de Andaura, e emb Soulobres (nom francés), luèc situat près de Milhau, a 44° 06′ 55″ Nòrd e 3° 00′ 59″ Èst, per los airals que faber i dona fabre. Solaura, situat a la devisa del territòri dels Petrocorii e dels Nitiobroges, pòt èstre un brigā (inaccentuat) ? La finala dels noms acabats en -brigā pòt èsser en -e o en -a. Ren empacha pas un etime en -b-r- e, especialament, en -brigā. La dificultat es tanben de trobar un siti adaptat a una fortalesa, mas brigā a tanben lo sens oronimic de « tuca, puèg » (i a tanben una montanha de Solaura en Diés). Per Soulièvres (Peitau), Xavier Delamarre dona solo-brigā, « la tuca de Solos » (Solos, nom celtic d'òme), mas solo-duron, « la propietat e/o lo mercat de Solos » per los Soulaire(s) e Solers (França) Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 240 e 307. -Brigā sembla pus probable que -duron per Solaure, mas i a pas de certitud. I a pas gaire de descendents occitans de duron. Son en -oire, coma (i)Soire Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 163 e benlèu Altoire, ancianament en -or, coma Chanaur (Chanaor en 1098 Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 101) e en -òre (ore ?), coma Jallore, montanha situada près de Mézères Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 155.

Istòria

Administracion

Solaura èra del canton de Montpasièr abans 2015 e es adara del canton de La Linda.

Demografia

Luècs e monuments Glèisa Sent Marçal del sègle XII

Personalitats ligadas emb la comuna Veire tanben Comunas de Dordonha

Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna de Dordonha Categoria:Comuna de Perigòrd