Moissac (en francés: Moissac) es una comuna occitana de Carcin, en Guiana. Depend administrativament del departament francés de Tarn e Garona, dins la region d'. Lo gentilici es moissagués, moissaguesa.
Geografia thumb|left|Lo canal lateral a Garona a Moissac La comuna es situada al jonhent de Garona e de Tarn sul canal lateral a Garona e l'anciana RN 113 entre Los Sarrasins e Valença d'Agen.
Accès SNCF per la gara de Moissac sus la linha Bordèu - Seta.
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn. Istòria En 1622, pendent una novèla guèrra de religion, la vila foguèt presa per Loís XIIIGérard Folio. La citadelle et la place de Saint-Jean-Pied-de-Port, de la Renaissance à l’Époque Contemporaine, in Cahier du Centre d’études d’histoire de la défense n° 25 Histoire de la fortification, 2005 ISBN 2-11-094732-2, .
Moissac foguèt una vila plan desprofechada per l'aigat de març de 1930. L'istorian Max Lagarrigue lo qualifiquèt d'aigat del sègle. Max Lagarrigue,L’inondation du siècle, mars 1930, in Les Caprices du Temps, revue Arkheia, n°21, Montauban, 2009. Aquel afirma que Max Lagarrigue,L’inondation du siècle, mars 1930,op. cit..
La comuna es coneguda tanben coma la (del nom del rasim de taula originari del vilatge de Chasselas, (Sòna e Léger, 71), classat en AOC), cultivat a l'entorn pels expleitants agricòlas del canton. Foguèt pendent la Segonda Guèrra Mondiala, un refugi per una importanta comunautat dels esclairaires israelitas de França (EIF). Aqueles - refugiats al Molin de Moissac - i demorèron pendent tota o partida de l'ocupacion mercés, entre autres, a la complasença de las autoritats municipalas e de la populacion; los pus pichons foguèron refugiats a l'Ostal dels enfants de Moissac.
A la prima de 1944, una partida de la 2a division SS Das Reich i aviá son sèti, abans d’èsser enviada en Normandia e de far fòrça chaples sul camin, coma a Orador de Glana.
En mai de 1968, los obrièrs de l'usina de Targa faguèron cauma a partir del 22 coma los de l'usina de Péchiney als Sarrasins (a partir del 21). De manifestacions paisanas n'organisèron tanben, ambe Paul ArdouinMax Lagarrigue, Castelsarrasin-Moissac: "Ce sont les lycéens qui ont lancé 68", in La Dépêche du Midi, 20/5/2008..
Administracion
Demografia
En la populacion qu'èra de abitants.
Economia Lo sector fruchièr demòra desvolopat amb subretot la preséncia de grands negociants coma lo grope Boyer S.A. o Blue Whale, mas ambe fòrça dificultats. Lo Chasselat de Moissac daurat: lo moissac; produccion : mai de tonas, demòra pasmens la mai granda produccion francesa de rasim de taula. Aquel fruch benefícia de l'AOC. La produccion subís, fa ara mai de dètz ans, una baissa a causa del accidents climatics (granissadas e geladas, 2007-2008), una diminucion de l'airal cultivat e en consequéncia una baissa del tonatgeMax Lagarrigue, Bilan mitigé pour les chasselatiers moissagais, La Dépêche du Midi, 11 avril 2009. .
Cultura e patrimòni thumb|Clastras de l'abadiá de Sent Pèire de Moissac thumb|Clastras de l'abadiá de Sant Pèire de Moissac Abadiá de Sant Pèire Glèisa de Sant Pèire, anciana glèisa abadiala amb lo portal (1130), un dels caps d'òbra de l'escultura romanica. De l'edifici del sègle XI demòra sonque lo massís campanar porge, coma un donjon amb camin de ronda, bastit defensiu mas que son darrièr estatge foguèt bastit a la fin del gotic. Clastras (fin del sègle XI), una dels mielhs conservadas de l'Occident crestian. Coma estapa del Camin de Compostela, l'abadiá de Sant Pèire e las clastras foguèron inscrichas en 1998 al Patrimòni Mondial de l'Umanitat per l'UNESCOFiche UNESCO des Chemins de Saint-Jacques-de-Compostelle en France.
Pont canal de Cacor Long de 356 m, a l’èst de Moissac, permet al Canal lateral a Garona a Garona de passar Tarn.
Lo Musèu Moissagués Es installat dins l'anciana demorança dels abats, impausant bastit enrodat d'una torre de bricas del sègle XIII.
Lo mercat, plaça dels Recolets
Lo pont Napoleon Decidit per Napoleon I e acabat per Napoleon III, dempuèi se pòt veire los cais e lo pont de Sant Jacme: eretièr d'un obratge medieval, benlèu roman.
Lo Pelegrinatge de Compostèla
Los romius L’acuèlh I avià de plaças a l'ostalariá o a la maladrariá de l'abadiá, situada prèp de la glèisa de Sant Martin, o dins d'autres espitals totes de Sant Jacme.
Ara, un centre internacional d'albergament aculhís mai de 5000 romiaires cada an. Es lo Carmel, bastiment istoric en naut de la vila, tot restaurat e la vila lo fisèt a la gestion del Club Alpin Francés. Se trapan de cambras comunas o independentas, de salas de repaus e de reünion, de servicis (bugada), una cosina comuna. I a tanben Lo Gite Ultreia, dins un ostal del sègle XVIII, al bòrd del camin, lo GR65.
La glèisa de Sant Jacme Sol demòra lo nom. L'edifici actual, del sègle XIX, es un musèu de l'artesanat.
Embessonatge
Astorga, (Leon), autra vila estapa dels camins de Sant Jacme.
Articles connèxes Comunas de Tarn e Garona
Bibliografia Ernest Rupin, L'Abbaye et les cloîtres de Moissac, Paris, 1897, réédité en 1981 (réédition)
Ligams extèrnes Site de la vila Site de l'Ofici de torisme Portal del país de Moissac e del Sarrasin Site del Centre d'Art Romanic de Moissac Fòtos e analisi del timpan de Moissac per Pascale Arizmendi
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas amb la comuna
Veire tanben
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna de Tarn e Garona Categoria:Comuna de Carcin