La poliomieliti, de còps dicha paralisia espinala infantila, es una malautiá infecciosa e fòrça contagiosa causada per lo poliovirús. Especificament umana, es transmesa per via digestiva e es generalament asimptomatica ò benigna. Pasmens, dins quauquei cas (1‰ en l'enfant, 75‰ en l'adult), pòu atacar de neurònas e entraïnar de sequelas grèvas (paralisia dei cambas...). Se lei foncions respiratòrias son tocadas, la malautiá pòu tuar lo pacient. Dins totei lei cas, i a ges de tractament curatiu. En revènge, de vaccins eficaç existisson.
Coneguda dempuei l'Antiquitat Auta, la malautiá toca principalament leis enfants car lo sistèma immunitari uman es capable de produrre una immunitat duradissa còntra una segonda infeccion. La medecina modèrna comencèt de l'estudiar durant lo sègle XIX quand apareguèron d'epidemias recurrentas entraïnant, cada an, plusors miliers de decès e de paralisias permanentas. Lo poliovirús foguèt descubèrt en 1908-1909 e son foncionament foguèt globalament comprés entre leis ans 1900 e 1940. Après divèrsei reviradas, aquò permetèt la concepcion de dos vaccins dins lo corrent deis ans 1950. Obligatòris dins totei lei país, an permés d'eradicar lo poliovirús en America, en Euròpa, en Oceania e dins la màger part d'Africa e d'Asia. L'eradicacion definitiva de la poliomieliti es un objectiu major de l'Organizacion Mondiala de la Santat que serà probablament agantat durant leis ans 2020.
Istòria
Origina dau poliovirús
Lo poliovirús a una estructura similara ais autreis enterovirús umans (coxsackievirús, ecovirús, rinovirús) qu'utilizan de procès quasi identics per reconéisser e envaïr lei cellulas de son òsteY. He, S. Mueller, P. Chipman et al., "Complexes of poliovirus serotypes with their common cellular receptor, CD155", 2003, J. Virol., 77 (8): 4827–35.. D'estudis filogeneticas sugerisson qu'es una evolucion eissida d'una transformacion dau virús coxsackie AP. Jiang, JA. Faase, H. Toyoda et al., "Evidence for emergence of diverse polioviruses from C-cluster Coxsackie A viruses and implications for global poliovirus eradication", 2007, Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A., 104 (22): 9457–62.. Segon aquela teoria, aqueu virús, que se fixa sus lo receptor cellular ICAM-1 per infectar sei cellulas ciblas, auriá mutat per utilizar lo receptor CD155. Aquò auriá entraïnat una aumentacion de son caractèr patogèn e li auriá permés d'atacar lei teissuts nerviós.
De l'Antiquitat a la descubèrta dau poliovirús
De l'Antiquitat a la descubèrta de la natura epidemica de la malautiá
La poliomieliti es una malautiá anciana que son existéncia es atestada en Egipte tre l'Antiquitat. D'efiech, leis arqueològs an descubèrt l'esquelèta d'un individú tuat per l'infeccion vèrs avC. De mai, divèrseis ieroglifs presentan de personatges patissent d'andicaps caracteristics coma d'amiotrofias de la cambaTM. Daniel, FC. Robbins, "A history of poliomyelitis", Polio, University of Rochester Press, 1997, pp. 5-22.. En Grècia e dins l'Empèri Roman, de descripcions de paralisias atribuidas a Ipocrates (vèrs 460-377 avC) e a Gallien (218-268) podrián tanben correspondre amb de manifestacions de la malautiá.
Lei premierei descripcions modèrnas de la poliomieliti foguèron realizadas a la fin dau sègle XVIII. La pus anciana es probable aquela dau cas de l'escrivan Walter Scott (1771-1832) que foguèt tocat per lo virús en 1773. Au començament dau sègle XIX, la patologia portava plusors noms coma « paralisia infantila espinala », « paralisia regressiva », « tefromieliti » ò « paralisia dau matin ». La premiera descripcion clinica foguèt l'òbra dau mètge britanic Michael Underwood (1736-1820) en 1789M. Underwood M, Debility of the lower extremities, dins A treatise on the dieases [sic] of children, with general directions for the management of infants from the birth, 1789.. Foguèt completada per Jakob Heine (1800-1879) que destrièt clarament la paralisia causada per la poliomieliti e l'emiplegia en 1840. Enfin, en 1890, lo Suedés Karl Oskar Medin (1847-1927) identifiquèt per lo premier còp la natura epidemica de la malautiá amb l'estudi d'una epidemia de 44 cas subrevenguda dins la vila d'Estocòlme en 1887Ray M. Merrill, Introduction to Epidemiology, Jones and Bartlett Publishers, 2010, pp. 376-377..
La descubèrta dau poliovirús
La descubèrta de l'aspèct epidemic de la poliomieliti e lei progrès generaus de la medecina dau periòde entraïnèron de recèrcas importantas per assaiar de descubrir la causa de la malautiá e un tractament eficaç. De mai, a partir dau sègle XIX, d'epidemias de poliomieliti – causa desconeguda avans la Revolucion Industriala – comencèron de se multiplicar dins lei país desvolopats. Per exemple, en 1916, personas foguèron tuats per una epimedia que se difusèt dins l'ensems deis Estats Units d'America, una partida importanta dei victimes () se concentrant a Nòva YorkJ. Melnick, "Current status of poliovirus infections", 1996, Clin Microbiol Rev. 9 (3): 293–300..
L'identificacion de l'agent infecciós foguèt malaisada. Avancèt en 1905 amb la descubèrta de l'importància dei cas benignes per lo mètge suedés Ivar Wickman (1872-1914). D'efiech, demostrèt que lei malauts patissent de formas garissablas èran tanben contagiós. Assaièt tanben de comprendre perqué la malautiá atacava principalament leis enfants. En 1908, Karl Landsteiner (1868-1943) e Erwin Popper (1879-1955) injectèron una mòstra de mesolha espinala d'un enfant tuat per la malautiá a un grop de moninas que foguèron rapidament paralizats. L'an seguent, plusors grops capitèron de reprodurre l'experiéncia. Pasmens, degun capitèt de trobar lo microorganisme responsable qu'èra inicialament supausat èsser un bactèri. En 1909, foguèt donc classat entre lei virús qu'èran d'aqueu temps una categoria fòrça mau coneguda.
Entre leis ans 1910 e 1930, divèrsei descubèrtas permetèron d'identificar lo foncionament dau virús dins l'organisme. Premier, tre 1909, Carl Kling mostrèt lo caractèr patogèn de teissuts d'intestin, de laringe e de gola d'adolescents victimas de la malautiáPasmens, sei resultats foguèron contestats per lei scientifics estatsunidencs en causa de dificultats per tornar realizar l'experiéncia.. Puei, entre 1928 e 1931, Pierre Lépine (1901-1989) establiguèt la subrevivença dau virús dins lei mitans exteriors, especialament dins l'aiga, çò que foguèt confiermat per Kling e Constantin Levaditi.
De l'identificacion dau virús au desvolopament dei vaccins antipoliomielitics
La recèrca de tractaments
Amb lo desvolopament de la comprenença de la malautiá, divèrsei tractaments apareguèron au començament dau sègle XX. Certaneis, a basa d'idroterapia e d'electroterapia, èran inutils e perilhós. Pasmens, foguèron utilizats fins ais ans 1950. D'autrei, coma la cura de vitamina C estudiada per Claus Jungeblut que donèt benlèu de resultats sus de moninas en 1935, foguèron jamai confiermats.
Dins aquò, i aguèt tanben quauquei descubèrtas beneficas. La pus famosa foguèt lo paumon d'acier inventat en 1928 per una còla estatsunidenca d'Harvard. Melhorat per John Haven Emerson (1906-1997), permetiá d'assegurar la subrevida de pacients aguent perdut la capacitat de respirar normalament gràcias a un sistèma de pression negativa. Èra generalament destinat a un usatge provisòri (quauquei jorns ò setmanas avans restauracion dei foncions respiratòriasLei paumons d'acier foguèron pasmens pas una solucion miracla car la mortalitat dei pacients tocats per una forma bulbària de la malautiá demorèt a 90% fins a l'aparicion dei tecnicas respiratòrias modèrnas (traqueotomia, aparelhs de pression positiva...).) mai certaneis individús i visquèron plusors decennisL'Australiana June Middleton (1926-2009) i visquèt mai de 60 ans..
Dins leis ans 1940, l'infiermiera australiana Elizabeth Kenny (1880-1952) inventèt un ensems d'exercicis fisics que son objectiu èra de redurre l'atrofia musculara dei malauts. Debatut, aqueu metòde se difusèt pauc a pauc e èra totjorn utilzat au començament dau sègle XX. En parallèl, durant lo decenni 1950, lo mètge estatsunidenc William Hammon (1904-1989) desvolopèt un serum format d'anticòrs eissit de mòstras de sang purificat de malauts de la poliomieliti. Un assai clinic menat en 1951-1952 mostrèt de resultats interessants (80% de proteccion après d'assais sus enfants). Dins aquò, l'aparicion de vaccins eficaç entraïnèt l'abandon d'aquelei recèrcasDe mai, i aviá de dificultats importantas per trobar pron de malauts afin de produrre lei quantitats de sang necessàrias a la produccion dau serum..
La revirada dei premiers vaccins e la descubèrta dei diferentei socas viralas
La recèrca d'un vaccin antipoliomieliti comencèt dins lo corrent deis ans 1910 amb Simon Flexner (1863-1946) qu'assaièt de s'inspirar dau vaccin antirabic de Pasteur. Aquò foguèt lo començament d'un lòng trabalh marcat per una revirada grèva en 1934-1935 quand doas còlas estatsunidencas independentas, respectivament dirigidas per Maurice Brodie (1903-1939) e per John Kolmer (1886-1962), prepausèron dos vaccins. En causa de l'urgéncia, foguèron rapidament utilizat dins certanei regions deis Estats Units d'America. Pasmens, foguèron relativament ineficaç e mai, dins quauquei cas, perilhós car foguèron a l'origina de reaccions allergicas grèvas.
Aquela evirada permetèt de revelar de resultats publicats en 1931 mai passats inapercebuts. D'efiech, dins un estudi menat sus de mòstras prelevadas dins de regions diferentas, Frank Macfarlane Burnet (1899-1985) e Jean MacNamara (1899-1968) avián descubèrt l'existéncia de doas socas viralas diferentasF. M. Burnet e Jean Macnamara, « Immunological Differences Between Strains of Poliomyelitic Virus* », Br J Exp Pathol., vol. 12, n°2, abriu de 1931, pp. 57-61.. Aqueu resultat foguèt mau acceptat car proveniá de cercaires totalament desconeguts d'aqueu temps. Pasmens, après 1935, entraïnèt l'identificacion de socas nombrosas e dei tres tipes de poliovirúsEn 1949, 3 virús principaus e 14 socas èran estadas identificadas (David Bodian, Isabel M. Morgan et Howard A. Howe, « Differentiation of Types of Poliomyelitis Viruses: III. The Grouping of Fourteen Strains into Three Basic Immunological Types », American Journal of Hygiene, vol. 49, març de 1949, pp. 234-247). L'existéncia de tres tipes de poliovirús foguèt definitivament confiermada en 1951 per un comitat de la National Foundation for Infantile Paralysis..
En 1941, aquò permetèt a un grop de l'espitau Johns-Hopkins de Boston de precisar lo cicle de replicacion dau virús dins l'organisme. Puei, en 1946, divèrseis estudis menats en America e en Africa mostrèron l'abséncia de sèrvas viralas animalas. Enfin, en 1949, lei progrès de la comprenença dau foncionament dau virús permetèron de desvolopar de culturas artificialas de certanei socas, çò que durbiguèt lo camin vèrs lo desvolopament de vaccins novèus.
La concepcion dei vaccins modèrnes
Lei progrès realizats durant leis ans 1940 sus lo virús permetèron de tornar considerar lo desvolopament d'un vaccin. La descubèrta d'un vaccin eficaç en lei moninas per Isabel Morgan (1916-1991) en 1948 encoratjèt lo movement e lei projèctes se multipliquèron. Lo premier que capitèt foguèt aqueu menat per Jonas Salk (1914-1995). En 1952, capitèt de desvolopar un vaccin injectable basat sus un virús inactivat. En despiech de criticas virulentas, son vaccin foguèt assaiat en 1953-1954 sus 1,8 milions d'enfants. L'experiéncia s'acabèt per un succès, proclamat lo 12 d'abriu de 1955 per leis autoritats estatsunidencas.