Lo catarisme es un movement religiós crestian que se desvolopèt en Occitània e dins lo nòrd d'Itàlia entre lei sègles XI e XIV. Probablament eissit de la gnòsi e dau paulicianisme, aviá una vision dualista de l'Univèrs. Segon sa teologia, leis amnas e lo monde espirituau èran la creacion d'un principi bòn qu'ofrissiá lo sauvament de l'amna etèrna dau cresent. En revènge, lo monde materiau èra eissit de la volontat d'un principi marrit e corruptor. Leis amnas seguissián de cicles de reïncarnacion fins a obtenir lor sauvament. Per aquò, lo fidèu deviá èsser batejat e seguir un mòde de vida inspirat per lo Nòu Testament e lei premierei comunautats crestianas.
La corrupcion dau clergat superior occitan favorizèt la difusion dau catarisme au sen dei mitans alfabetizats (nobles, borgés, artesans, etc.). Pasmens, foguèt rapidament considerat coma una eretgia per leis autoritats catolicas. Dins lo corrent dau sègle XII, plusors condamnacions foguèron emesas per la papautat amb un succès limitat. Au començament dau sègle XIII, lo papa Innocenci III decidèt donc de convocar una crosada per restablir l'òrdre. Dicha Crosada deis Albigés, la guèrra durèt mai de 25 ans, mai permetèt ais autoritats catolicas d'establir d'inquisitors dins la region. D'expedicions militaras pus tardivas, coma lo sètge de Montsegur en 1244, completèron lo succès catolics en redusissent lei bastions militars encara susceptibles de protegir lei catars. Dins lo corrent de la segonda mitat dau sègle XIII, la màger part dei comunautats cataras occitanas foguèron decimadas ò s'exilièron en Itàlia. Dins aquò, foguèron a son torn reprimidas e, après 1276, lo catarisme subrevisquèt unicament au sen de comunautats isoladas. Totjorn recercat per l'Inquisicion, lei darriers catars dispareguèron a la fin dau sègle XIII ò au començament dau sègle XIV.
Istòria
L'aparicion dau catarisme
Leis originas dau catarisme
Lo catarisme es probablament eissit de la tradicion gnostica e maniquèa dau cristianisme. Considerada coma una eretgia, èra ben implantada dins lei províncias orientalas de l'Empèri Roman. I entraïnèt la formacion de divèrsei corrents religiós coma lo paulicianisme bizantin dei sègles VIII e IX ò lo bogomilisme bulgar dei sègles X e XILo bogomilisme auriá subreviscut en Bòsnia fins au sègle XV.. Èran caracterizats per una vision dualista de l'Univèrs e lo catarisme n'es probablament un derivat.
L'ipotèsi istorica depinta un liame entre lo bogomilisme e lo catarisme segon un procès de migracion progressiu deis eretgias dualistas vèrs l'Euròpa Occidentala. Pasmens, aquela teoria es desenant contestada. En plaça, se supausa l'existéncia d'un liame pus dirècte entre lo paulicianisme e lo catarisme. D'efiech, durant l'Edat Mejana, i aviá de liames importants entre l'Occident e l'Empèri Bizantin, çò que permetiá la difusion d'idèas. D'autra part, lei Glèisas Cataras dau sègle XII establiguèron aisament de relacions amb lei dualistas bizantins, çò que suggerís una filiacion pus dirècta.
Vèrs 1000, plusors comunautats ereticas professant una fe dualista ò maniquèa son conegudas en Euròpa Occidentala. Lor nom varia segon lei regions mai lei documents establits durant leis enquistas còntra aquelei movements mòstran de similituds importantas amb lo futur catarisme. Pasmens, una repression eficaça entraïnèt l'anientament d'aquelei comunautats.
La persisténcia d'una eretgia dualista en Occitània
En Occitània, leis eretgias dualistas subrevisquèron a la repression generala, çò que permetèt l'aparicion dau catarisme. Lei causas d'aquela resisténcia son mau conegudas mai existís plusors ipotèsis : lei populacions occitanas èran pus tolerantas au nivèu religiós en causa d'una tradicion de coabitacion anciana amb d'autrei confessions coma l'arianisme, lo judaïsme e, dins una mendra mesura, l'islam. lo clergat occitan, riche e fòrça corromput, s'interessava gaire a la lucha còntra leis eretgias localas, especialament dins l'archidiocèsi de Narbona lei predicaires catars avián un certan prestigi au sen de la populacion en causa de sa pietat que contrastava amb la corrupcion deis evesques. Dins lo corrent dau sègle XII, lo catarisme se desvolopèt fòrça au sen de l'aristocracia e dei classas urbanas educadas (artesans, marchands, oficiers... etc.). Aquò permetèt ai fidèus de trobar de sòus per crear d'ostaus e d'obradors reservats ai comunautats cataras e d'obtenir de proteccions. D'efiech, a aquela epòca, leis alianças entre familhas èran fòrça importantas per assegurar sa posicion. Considerada coma pus importanta que lo respècte estricte dau catolicisme, aquela solidaritat empediguèt lei senhors d'organizar una repression vertadiera. Ansin, lo catarisme poguèt pauc a pauc se difusar.
L'organizacion e lo desvolopament de la Glèisa Catara
Dins lo corrent dau sègle XII, lo desvolopament continú dau catarisme necessitèt la mesa en plaça d'una organizacion especifica. Lo modèl de la Glèisa Catolica foguèt imitat amb la creacion de diocèsis. A son apogèu, en 1226, lo catarisme occitan ne'n comptèt cinc. En revènge, sa difusion dins la populacion demorèt limitada (2-5% de la populacion totala). Dins lei regions pus favorablas coma Fanjaus, un taus de 30 a 50% es possible mai aquò èra fòrça rar. La rason principala d'aqueu fenomèn es probablament l'elitisme dau catarisme que necessitava una educacion avançada segon lei critèris dau periòde. En particular, lei païsans s'interessèron gaire a la religion novèla.
L'eliminacion dau catarisme occitan
Lei premierei reaccions de la papautat
En 1119, lo papa Calixte II (1119-1124) reagiguèt a l'expansion dau catarisme en Occitània amb la reünion d'un concili a Tolosa. I denoncièt leis eretics que condamnavan lei sacraments dau batejament, de l'Eucaristia ò dau maridatge. Ordonèt tanben au còmte de Tolosa de sevir còntra elei. D'autrei rites catars foguèron durament condamnats per Roma coma lo juni dich « endura » que foguèt assimilat a una forma de suicidi. Lo segond concili de Latran, en 1139, contunièt de s'inquietar de la preséncia d'una eretgia dins lei regions de Tolosa e d'Albi. Notèt tanben son implantacion dins la noblesa, la borgesiá e mai lo clergat locau.
Pasmens, i aguèt ges de reaccion de part deis autoritats. En 1163, lo concili de Tors condamnèt donc tornarmai l'eretgia presenta dins la region tolosenca. Quatre ans pus tard, lo sinòde de Sant Felitz de Lauragués mostrèt la poissança de la Glèisa Catara amb la reünion de sièis personalitats cataras sota la direccion d'un dignitari d'una Glèisa dualista de Constantinòble. L'entrevista permetèt de fixar lei limits entre lei diferents diocèsis d'Albi, de Tolosa, d'Agen e de Carcassona.
A la fin dau sègle XII, lo poder pontificau autorizèt a d'òrdres mendicants d'organizar de campanhas de predicacion per s'opausar au catarisme. Aquò menèt a la fondacion de l'òrdre dei dominicans. Son estrategia èra de contrar dirèctament lei predicators catars. D'efiech, la diferéncia entre la rigor morala dei catars e la corrupcion dau clergat superior occitan èra un factor important de la difusion de l'eretgia. Pasmens, maugrat quauquei succès, lei dominicans èran tròp isolats per menar una accion eficaça.
La Crosada
thumb|right|Esquèma generau de la Crosada deis Albigés.
Elegit papa en 1198, Innocenci III (1198-1216) decidèt d'adoptar de mesuras pus violentas per eliminar lo catarisme. Son projècte principau foguèt d'organizar una accion armada còntra leis eretics. Premier, demandèt l'ajuda de la noblesa occitana. Pasmens, la màger part dei senhors occitans refusèron d'arrestar de membres de sa familha. Ansin, Innocenci III assaièt de trobar de soudats dins d'autrei regions. Dins aquò, se turtèt a l'oposicion dau rèi Felip II (1180-1223) que voliá pas permetre a la papautat d'intervenir dins leis afaires intèrnes de son reiaume. Enebiguèt donc a sa noblesa de participar a la crosada en formacion, çò que condamnèt lo projècte.
En plaça, lo papa mandèt donc de legats encargats d'obligar lei senhors locaus d'intervenir. Se turtèron a un refús novèu e de tensions vivas apareguèron. En 1208, lo legat Pèire de Castèlnòu foguèt assassinat per un chivalier dau còmte Ramon VI de Tolosa. L'escàndol obliguèt Felip II d'acceptar l'organizacion d'una crosada còntra lei catars. Rapidament, lo projècte se transformèt en guèrra de conquista e lo conflicte durèt de 1209 a 1229. S'acabèt per l'annexion de Lengadòc per França e per la preparacion d'aquela de Tolosa qu'aguèt luòc en 1271.
Per lei catars, aqueu periòde foguèt marcat per una repression limitada. D'efiech, durant lei premiereis annadas de la guèrra, lei crosats chaplèron lei comunautats de plusors vilas e castèus. Dins aquò, aquela repression durèt gaire car lei crosats deguèron concentrar sei fòrças còntra lei senhors occitans desirós de protegir sei tèrras.
L'Inquisicion e la repression dau catarisme occitan
Tre la fin dau sègle XII, la papautat aviá organizat una inquisicion « episcopala » que permetiá ais evesques locaus de reprimir lo catarisme. Pasmens, en l'abséncia de reaccions vertadieras de part deis autoritats localas, aguèt inicialament pauc d'efiechs. Per la completar, una Inquisicion plaçada dirèctament sota leis òrdres dau papa foguèt creada. Obtenguèt de poders per identificar leis eretics, prononciar de condamnacions e de repenténcias e interrogar lei suspèctes, organizèt de viatges de recèrca dins lei parçans occitans. Leis eretics qu'acceptèron de se liurar dirèctament recebèron generalament de penas leugieras. En revènge, per aquelei que resistiguèron, leis inquisitors podián ordonar de penas importantas coma la preson a vida ò lo lenhier.
Maugrat de resisténcias importantas, leis inquisitors identifiquèron pauc a pauc l'estructura de la Glèisa Catara e enregistrèron de succès importants. En particular, trebolèron lei desplaçaments dei dignitaris catars encargats d'inspectar lei comunautats de fidèus. Lo catarisme podiá resistir gràcias a la tenguda de fortalesas e au sostèn dei faidits que refusavan la dominacion francesa. Pasmens, en 1244, la casuda de Montsegur entraïnèt l'execucion de la màger part dei caps catars.
Après aquela desfacha, lei catars aguèron de dificultats per trobar de sostas en Occitània. Lentament, l'Inquisicion descurbiguèt lei rets principalas permetent d'escondre lei « perfèctes ». Òr, l'eliminacion dei « perfèctes » empediguèt la Glèisa Catara de restaurar seis efectius. Ansin, lei fidèus abandonèron pauc a pauc la religion ò abandonèron la region per anar s'installar en Itàlia. Lo darrier perfècte conegut en Occitània foguèt Guilhèm de Belibasta, cremat en 1321.
Lo catarisme italian
Lo sinòde de Sant Felitz de Lauragués veguèt la participacion d'un cap de la Glèisa Catara de Lombardia (es a dire d'Itàlia). Aquelei relacions contunièron durant lo sègle XIII e permetèron a plusors catars occitans d'escapar a l'Inquisicion. D'efiech, en Itàlia, lo conflicte entre l'emperaire germanic e la papautat aviá engendrat de tensions que permetèron l'installacion de comunautats cataras dins la region de Cremona, de Sirmione e de Milan. Foguèron protegidas per lo refús de mai d'una vila italiana de reconoisser de poders temporaus au papa, compres per organizar la caça ais eretics. Durant plusors decennis, lei catars italians e occitans entretenguèron de relacions e, en 1244, lo tesaur de Montsegur foguèt probablament evacuat vèrs Itàlia. De còps, leis agents deis inquisitors arrestèron de perfèctes en viatge entre lei dos país. Pasmens, amb la disparicion progressiva de la Glèisa Catara d'Occitània e l'aumentacion de la susvelhança, lo nòrd d'Itàlia venguèt pauc a pauc l'unic territòri assostant de comunautats cataras.