La Ròca d'Antarron (La Roque-d'Anthéron en francés) es una comuna provençala situada dins lo departament dei Bocas de Ròse e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Geografia
Istòria
Lo vilatge foguèt citat per lo premier còp en 1037 sota lo nom de Roca. Aquela apelacion varièt fòrça durant lei sègles seguents (Rocca d'An Tarron en 1200, Roccha Tarroni en 1274...) e son etimologia es pas clara. Un senhor locau es atestat au començament dau sègle XIV fins a la cession dei drechs senhoriaus a l'abadiá de Silvacana en 1357. Lo vilatge èra implantat lòng d'una barca a tralha que permetiá de passar Durença en direccion de CadenetPhilippe Auran, Guy Barruol e Jacqueline Ursch, D'une rive à l'autre: les ponts de Haute-Provence de l'Antiquité à nos jours, Forcauquier, Les Alpes de lumière, 2006, p. 48.. Un vilatge fortificat disparegut, lo podii Sanguinetti, èra situat a proximitat sus lo territòri de la comuna actualaGuy Barruol, Michèle Bois, Yann Codou, Marie-Pierre Estienne e Élizabeth Sauze, « Liste des établissements religieux relevant de l’abbaye Saint-André du Xe au XIIIe siècle », dins Guy Barruol, Roseline Bacon e Alain Gérard (dir.), L’abbaye de Saint-André de Villeneuve-lès-Avignon, histoire, archéologie, rayonnement, Actes du colloque interrégional tenu en 1999 à l'occasion du millénaire de la fondation de l'abbaye Saint-André de Villeneuve-lès-Avignon, Mana, Alpes de Lumières, Cahiers de Salagon n° 4, 2001, p. 227..
Durant lo sègle XV, coma dins d'autrei vilatges de la region, l'installacion de colons vaudés foguèt favorizada per la desvolopar. Pasmens, foguèron victimas dei persecucions religiosas menadas durant lei Guèrras de Religion. Dins aquò, aquela importància dei vaudés, rapidament convertits au protestantisme, dispareguèt pas totalament e La Ròca venguèt una plaça de seguretat protestanta après la promulgacion de l'edicte de Nantas. Foguèt ansin tenguda per una garnison protestanta fins ai campanhas de reconquista dei plaças fòrtas protestantas organizadas dins lo corrent deis ans 1620 per Loís XIII e Richelieu.
En 1793, lo premier recensament raportèt estatjants. La populacion demorèt estable fins ais ans 1960. Durant aqueu periòde, La Ròca venguèt una etapa de la linha ferroviària Aiguiera-Mairarga. Lo transpòrt de passatgiers foguèt assegurat de 1889 a 1936, mai la linha foguèt definitivament abandonada en 1950. La gara de la Ròca foguèt destrucha durant lei trabalhs de desmontatge.
Durant la Segonda Guèrra Mondiala, lo massís dei Còstas e la region de La Ròca foguèron utilizadas per la Resisténcia per establir de maquís permanents. La Gestapo e la Wehrmacht i foguèron donc fòrça actius. Entre lo 11 e lo 12 de junh de 1944, soudats alemands i ataquèron un maquís de 400 òmes que deguèt se dispersar en causa de la manca de municions (62 tuats durant la retirada). Puei, lo 13, leis Alemands fusilhèron 28 resistents capturats dins lo departament (mai que mai au Martegue lo 8) au FenolhetJacky Rabatel, Une ville du Midi sous l’Occupation, Martigues : 1939-1945, Lo Martegue, Centre de Développement Artistique et Culturel, 1986..
Administracion
Demografia
Luòcs e monuments Abadiá de Seuvacana
Personalitats liadas ambé la comuna
Veire tanben
Liames extèrnes
Nòtas e referéncias
Categoria:Comuna de Provença Categoria:Comuna dei Bocas de Ròse