L’Edat de la Pèira es un periòde de la Preïstòria caracterizat per la fabricacion e l'utilizacion d'otís de pèira. Aparegut au sègle XIX, lo tèrme es uei considerat coma imprecís per lei scientifics qu'an abandonat son usatge. Dins aquò, demòra encara fòrça utilizat per lo public. Recuebre tres epòcas principalas, lo Paleolitic, lo Mesolitic e lo Neolitic, que veguèron lo desvolopament de l'umanitat, l'aparicion de l'òme modèrne (Homo sapiens) e lo passatge progressiu d'una societat basada sus la caça e lo nomadisme a una economia productiva centrada sus d'abitats sedentaris e agricòla. En parallèl, apareguèron divèrsei tecnicas de fabricacion permetent un melhorament continü deis otís e, subretot, divèrsei formas artisticas atestant de reflexions esteticas e, benlèu, espiritualas.
Origina e significacion dau tèrme
La nocion « d'Edat de la Pèira » es una idèa anciana, apareguda tre l'Antiquitat dins leis escrichs dau filosòf roman Lucrèci (sègle I avC)(fr) Nathalie Richard, Inventer la Préhistoire. Les Débuts de l'archéologie en France, Vuibert, 2008.. Pasmens, lo concèpte demorèt pauc utilizat fins ai sègles XVIII e XIX quand dos precursors deis estudis preïstorics, lo Francés Nicolas Mahudel (1673-1747) e lo Danés Christian Jürgensen Thomsen (1788-1865), comencèron de l'utilizar dins de trabalhs scientifics ò per organizar lei collecions de musèus(fr) M.E.T Hamy, "Matériaux pour servir à l'histoire de l'archéologie préhistorique", Revue archéologique, N°7 (mars–avril), 1906, pp. 239–259.(da) Christian Jürgensen Thomsen, Ledetraad til Nordisk Oldkyndighed, 1836.. En parallèl, desvolopèron lei nocions d'Edat dau Bronze e d'Edat dau Fèrre.
La descubèrta de l'importància dei metaus dins l'emergéncia de l'agricultura e dei premiereis estats a favorizat la difusion d'aquelei concèptes au sen de la comunautat scientifica e dau public. Pasmens, son uei en partida contestats per de descubèrtas novèlas qu'an mostrat l'existéncia de progrès tecnics importants dins d'autrei domenis. De mai, de civilizacions complèxas e estendudas se desvolopèron sensa mestrejar lo trabalh dei metaus (Mesoamerica, Andes...). Ansin, s'es totjorn utilizat, lo tèrme « Edat de la Pèira » designa desenant un ensemble de periòdes diferents (Paleolitic, Mesolitic, Neolitic) situats avans l'emergéncia dei societats agricòlas complèxas eissidas de la sedentarizacion.
Problemas de l'interpretacion dei descubèrtas de l'Edat de la Pèira
Un problema recurrent dei recèrcas arqueologicas regardant l'Edat de la Pèira es la dificultat d'interpretar lei descubèrtas realizadas. D'efiech, en causa de l'ancianetat dei sites, leis objèctes trobats son fachs de materiaus durs e pauc passadís (pèira, òs, bana, cauquilhatge...). En revènge, leis autrei vestigis (pèu, fusta, textils...) son rarament conservats. Ansin, en l'abséncia d'escritura, leis elements descubèrts son malaisats d'interpretar. Ben sovent, lo sens d'un otís pòu èsser deduch a partir de sei caracteristicas mentre que la significacion deis objèctes qu'an ges d'aplicacion evidenta demòra ipotetica.
En mai d'aquò, d'autrei biais existisson. En particular, es lo cas de l'importància dei recèrcas menadas dins de baumas. D'efiech, en causa de sei caracteristicas naturalas, aquelei luòcs ofrisson generalament de condicions de conservacion excepcionalas que permèton de protegir un maximom de vestigis. Pasmens, en realitat, leis òmes de l'Edat de la Pèira èran pas « d'òmes dei cavèrnas » car lei baumas, endrechs sorns e umids, èran sovent inaccessibles e perilhós. Ansin, existís de questions pertocant la representativitat dei sites coneguts.
Per assaiar de resòuvre aquelei problemas, leis arqueològs demòran fòrça prudents dins leis interpretacions prepausadas. An tanben desvolopat de metòdes d'analisi permetent d'estudiar lei traças microscopicas laissadas sus lei vestigis, especialament leis otís, çò que permet de multiplicar leis indicis regardant lor usatge(fr) P. Anderson-Gerfaud, E. Moss e H. Plisson, « À quoi ont-ils servi ? L'apport de l'analyse fonctionnelle », Bulletin de la Société Préhistorique Française, t. 84, n°8, pp. 226-237.. En 1991, la descubèrta de la momia d'Ötzi, un òme de la fin de l'Edat de la Pèira, foguèt una fònt importanta de descubèrtas car permetèt d'estudiar tot son equipament. Leis arqueològs utilizan egalament l'observacion de societats contemporanèas coma leis Aborigèns d'Oceania qu'an gardat un nivèu tecnologic relativament similar a l'Edat de la Pèira. Enfin, melhoran sei tecnicas de cavament per trobar e identificar de vestigis mai pichons.
Lo Paleolitic
Lo Paleolitic es lo periòde pus ancian de la Preïstòria. Comença i a aperaquí 3,4 milions d'ans amb l'aparicion dei premiereis otís per d'espècias d'australopitècs e s'acabèt amb la formacion de societats en partida sedentàrias durant lo Mesolitic. Veguèt una succession d'espècias d'australopitècs e d'umans capablas d'inventar e de desvolopar d'otís de pèira e de tecnicas totjorn mai sofisticats ò d'imaginar lei premierei formas d'art e de miticisme fins a l'aparicion de l'òme modèrne (Homo sapiens) que s'impausèt au detriment de totei leis autrei espècias umanas.
Lo mòde de vida paleolitic
thumb|right|Fotografia d'un rèn, presa probablament fòrça importanta per leis òmes dau Paleolitic.
Lo mòde de vida dei populacions umanas durant lo Paleolitic es principalament basada sus la predacion e la culhida. Per aquò, èran obligadas de seguir lei tropèus e de s'installar dins d'endrechs permetent l'observacion dei presas. Lei sostas sota ròca èran probablament privilegiadas mai, pauc a pauc, se desvolopèron de campaments vertadiers. La durada d'ocupacion d'aquelei campaments es desconeguda. Pasmens, son desplaçament necessitèt una organizacion mai e mai complèxa car leis otís e lei bens deis òmes dau Paleolitic venguèron probablament tròp sofisticats per èsser abandonats avans una migracion.
La caça èra una fònt importanta de matèrias premieras car permetiá d'obtenir de manjar, de forraduras, d'òs, de banas, de dents, de tendons... etc. Segon aquelei consideracions, la presa pus interessenta èra probablament lo rèn que provesiá de quantitats importantas de matèrias de qualitat, especialament lei pelissas e la carn, sensa representar un perilh tròp important per lei caçaires.
Lo Paleolitic Arcaïc
Lo tèrme « Paleolitic Arcaïc » es un tèrme recent e d'usatge encara limitat au sen de la comunautat scientifica. Designa un periòde en cors de definicion a la seguida de la descubèrta d'otís de pèira primitius datant de 3,3 milions d'ans en 2015 sus lo site de Lomekwi 3(en) S. Harmand, J.E. Lewis, C.S. Feibel, C.J. Lepre, S. Prat, A. Lenoble, X. Boës, R.L. Quinn, M. Brenet, A. Arroyo, N. Taylor, S. Clément, G. Daver, J.-Ph. Brugal, L. Leakey, R.A. Mortlock, J.D. Wright, S. Lokorodi, Ch. Kirwa, D.V. Kent et H. Roche (2015) - « 3.3-million-year-old stone tools from Lomekwi 3, West Turkana, Kenya », Nature, vol. 521, pp. 310-315.. Podrián èsser l'òbra de Kenyanthropus platyops car de rèstas d'aquel ominidat son estats trobats dins la meteissa region. Indican l'ancianetat de la fabricacion d'otís dins lei genres Australopithecus, Homo e assimilats.
Lo Paleolitic Inferior
L'Olduvaian
thumb|right|Fotografia de còdols talhats descubèrts en Etiopia (-1,7 Ma).
L'Olduvaian designa una industria litica qu'existiguèt de -2,6 a -1,4 Ma en Africa, en Euròpa e en Asia. Es generalament atribuïda a Homo habilis mai lei rèstas fossils d'un autre ominidat, Paranthropus boisei, son tanben estats descubèrts sus lei sites datant d'aqueu periòde. Es probable que dos ominidats dau periòde, Homo rudolfensis e Australopithecus garhi, fabricavan tanben d'otís similars.
Leis elements caracteristics de l'Olduvaian son lei còdols talhats. Obtenguts en picant un còdol per li retirar una ò doas lescas de pèira, sa fabricacion necessitava de trobar de ròcas adaptadasLei ròcas chausidas èran generalament d'origina volcanica (basalt, fonolita...) ò metamorfica (qüartzita...). e de desvolopar lo mestritge de tecnicas mai ò mens complèxas (angle dau tuert, preséncia d'una fàcia talha suplementària...). Demanda pereu l'aparicion de metòdes de transmission d'aqueu saber.
Pasmens, l'usatge d'aquelei còdols es pas encara comprés. L'ipotèsi principala es un usatge per de pretzfachs violents coma rompre un òs mai aquò es pas confiermat e es possible que lei còdols talhats siegan en realitat pas d'otís. Una autra ipotèsi es que l'otís èra en realitat la lesca talhanta eissida dau còdol. Dins aquò, lo problema demòra lo meteis car son utilizacion eventuala es desconeguda.
L'Acheulean
thumb|right|Bifàcia acheulean datant de a ans. thumb|right|Demonstracion modèrna d'un alumatge de fuòc amb una tecnica basada sus la friccion de dos tròç de fusta.
L'Acheulean es una industria litica apareguda en Africa i a au mens 1,76 milions d'ans e definitivament dispareguda i a ans. Se difusèt largament en Asia e en Euròpa. Es probablament l'òbra d'ominidats coma Homo ergaster, Homo heidelbergensis e, benlèu, Paranthropus robustus. Seis elements litics mòstran una complexificacion dei metòdes de fabricacion que permetèron desenant de produrre d'objèctes pus variats e presentant una certana repetitivitat.
Lei pus caracteristics son lei bifàcias que son de blòts de pèira talhats sus doas fàcias. Èran probablament d'otís polivalents que permetián de copar, de trencar, de rasclar, de traucar ò de cavar. Sa tecnica de fabricacion sembla se perfeccionar lentament durant tot l'Acheulean amb l'aparicion de bifàcias pus regulars, pus pichons e pus leugiers. Lei lescas eissidas de sa talha èran tanben probablament utilizadas per formar d'otís talhants. A respècte dei metòdes utilizats durant lei periòdes precedents, aquelei tecnicas illustran un progrès tecnic de remarca car la fabricacion de bifàcias necessita de capacitats de reflexion e d'anticipacion pus importantas. D'autreis elements litics frequents sus lei sites acheuleans son d'esfèras de pèira de 500 a 700 g. Son dichas bolas car una utilizacion coma arma de git es possibla.
Una autra avançada majora dins l'istòria tecnologica umana se debanèt a la fin de l'Acheulean amb la domesticacion dau fuòc. D'efiech, i a au mens ans, apareguèron de fogaus mòstrant un alumatge volontari dau fuòc(en) W. Roebroeks e P. Villa, « On the earliest evidence for the habitual use of fire in Europe », PNAS, vol. 108, n° 13, 2011, pp. 5209-5214. Segon lei traças descubèrtas per leis arqueològs, doas tecnicas s'impausèron pauc a pauc(fr) Jacques Collina-Girard, Le feu avant les allumettes. Expérimentation et mythes techniques, Éditions de la Maison des sciences de l’homme, 2016, p. 77. : la friccion entre dos tròç de fusta. la percussion de dos tròç de certanei mineraus (de sulfurs de fèrre coma la pirita ò la marcassita)En revènge, la possibilitat d'utilizar dos tròç de silèx per produrre de fuòc es un mite.. Aquò necessitava d'identificar certanei mineraus (e de gardar la remembrança de la localizacion dei jaciments) e de lei transportar durant lei movements de migracion dei tribüs. Au nivèu evolutiu, l'usatge generalizat dau fuòc per coire leis aliments permetèt ais òmes de digerir pus aisament sa norridura. Aquò favorizèt probablament lo desvolopament dau cervèu car lo regim alimentari necessari au foncionament dau metabolisme demandèt d'ara endavant mens de manjar.
Lo Paleolitic Mejan
thumb|right|Ensemble de rascladors datant dau Mosterian.