Montlaur (Montlaur en francés, ancianament Mont Laur) es una anciana comuna lengadociana situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.

Lo 1èr de genièr de 2019 fusionèt amb Pradèlas en Val dins la comuna novèla de Val de Danha. N'es comuna delegada e caplòc.

Geografia vignette|upright=1.5|centre|Comunas a l'entorn. Perimètre del territòri

Toponimia Las fòrmas ancianas son Villula de Mata (Montlaur a presa la plaça d'aquela localitat) en 1110, in montem qui vocatur Mathus en 1242, Castrum de Montelauro en 1215, Decimale ecclesiae sanctae Eulaliae quae est ecclesia parrochialis de Montelauro en 1269, De Montelauro in Carcasserio en 1283, Sancta Eulalia en 1329, Archidiaconus minor cum ecclesia de Montelauro en 1347, De Monte Lauro en 1357, Le lieu de Mourlaur en 1486-sègle XVII, Mounlau en 1622, Montlaur en 1781. La prononciacion occitana es Mounláu, Moulláu Abbé Sabarthès, Dictionnaire topographique du département de l'Aude, 1912, p. 251, legir en linha https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k110095d/f343.item.texteImage , dins la grafia de l'abat Antòni Savartés, donc [mun'law], [mul'law]. Segon Dauzat e Rostaing, Mata ven del preceltic mat, « montanha ». Montlaur es format de mont, del latin mons, montem e d'un determinant que pòt èsser l'eretièr de Laurus, nom d'un sant, puslèu que l'eretièr de laurus, « laurièr, laur » (Dauzat e Rostaing) Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 471, probablament Laurus, un nom de sant e de persona en general (los Féniés) Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 249 e 360, un nom de persona imprecisat (Negre) Ernest Nègre, Toponymie générale de la France, volume III, n° 29 431. Segon Astor, i a tròp de toponimes Montlaur per que siá un nom de persona. Una possibilitat es « montanha del laurièr, mai que mai de laurièrs simbolics. Mes la variacion en genre de laur (Ròcalaura) permet de pensar que laur a una valeur adjectivala. Le petit Levy cita laur, « color de laurièr ». Mes, s'agís vertadièrament de la color del laurièr ? En pensant a Lauret, nom d'un buòu de color baiarda clara, òm es menat a atribuïr a laur, lauret una origina aurum, « aur », ambe aglutinacion de l'article, coma dins aureolus > auriòl, puèi lauriòl, nom de l'ausèl. Laur, Laura podián aver lo sens de « color d'aur, daurat » ? Jacques Astor, Dictionnaire des Noms de Familles et Noms de Lieux du Midi de la France, ed. du Beffroi, 2002, p. 514, 515 Domnòva ? Es un castèl e un ostal, un ancian priorat del vocable de Sant Julian, unit a l'abadiá de La Grassa. Aperteniá dempuèi 1693 a las Bernadinas de Lombèrs en rèire-fèu, jos la dependéncia del capítol de La Grassa. Las fòrmas ancianas son Villa quae dicitur Domnova en 1106, Dompnova en 1237, Ecclesia Beati Juliani quae ecclesia parrochialis de Domnova en 1269, Villanova Vallis Danie al sègle XIII, Domnobo en 1325-sègle XVII, Ecclesia parrochialis de Dompnova quae vix sufficit en 1347, Domnove appelée Laval Frège al sègle XVII, Donnove en 1787 Abbé Sabarthès, Dictionnaire topographique du département de l'Aude, 1912, p. 117-118, legir en linha https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k110095d/f209.item.texteImage . I a un nom equivalent dins la comuna de Tuissan. Latin domus nova, « ostal novèl » ? Vinòsols Vinòsols es una localitat despareguda entre Montlaur e La Grassa. Las fòrmas ancianas son : Cellula... quae dicitur Vinosolus en 837, Vinazouls al sègle XVIII, Binozouls (cadastre de Montlaur, section A) Abbé Sabarthès, Dictionnaire topographique du département de l'Aude, 1912, p. 34, legir en linha https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k110095d/f126.item.texteImage . Es un dels quatre lòcs d'Aude ambe finala -òsols, que son accentuats sus l'abans-darrèra sillaba finala malgrat una finala consonantica, ambe Artòsols (Sant Martin de Les), Conòsols, Limòsols (Bèlcaire)L. Alibèrt, Notes de toponymie audoise, revista Folklore-Aude , p. 134-135, octobre de 1938. Per exemple, Delamarre explica Conòsols per un cuno-ialon, « vilatge del can / gos, o del lop » Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 131 e 341. La finala -òsols o -òsol es probablament le resultat local de -ialon, « clarièra, al sens de lòc desbosigat per installar un vilatge e donc vilatgeXavier Delamarre, Dictionnaire de la langue gauloise, ed. Errance, 2003, p. 185 », coma endacòm mai -uèjols; lo nom es probablament lo meteis que Vineuil (Endre), Vignoux-sur-Barangeon, de uīno-ialo : « le vinhièr, le vinhal ».

Istòria

Administracion

Demografia

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas amb la comuna

Véser tanben Comunas d'Aude

Ligams extèrnes Montlaur sul site de l'Insee

Nòtas

Categoria:Comuna de Lengadòc Categoria:Comuna d'Aude Categoria:Comuna de las Corbièras