Asta Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 138 e 140e Bion o Beonhttps://wikigram.locongres.com/index.php?title=2._B._La_prononciation_de_E#Cas_de_certains_d%C3%A9riv%C3%A9s (Aste-Béon en francés) qu'ei ua comuna aussalesa de Bearn administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia Asta La prononciacion qu'ei ['astɔ]. Las fòrmas ancianas que son Aste en 1385 (s'ei pas un aute vilatge), Asta en 1487, Aste-Béon despuish la fusion de las duas comunautats , Aste (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).
Dauzat qu'explica Asta per ast, varianta de aitz, « punta rocosa » Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 32, a Asté.
Segon Miquèu Grosclaude, l'explicacion de Dauzat qu'ei justa, mès aproximativa, pr'amor lo basco coneish pas ast, mès la varianta arredusida as. Que cau donc descompausar en as « punta rocosa » e ta, sufixe locatiu .
Bion La prononciacion qu'ei [bjun]. Las fòrmas ancianas que son Beoo en 1328, 1374 e 1385, Beo de la bag d'Ossau en 1427, Béon en 1654, Béon (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Aste-Béon adara .
Segon Miquèu Grosclaude, Bion que vien de l'arrasic oronimica preindoeuropèa *ben (citada dens Dauzat, Deslandes e Rostaing, Dictionnaire étymologique des noms de rivières et de montagnes de France, p. 117), qui seré ua varianta de *men (cf. lo basco mendi); *Ben que's tròba tanben dens lo toponime regionau Benou (grafia francesa), representat per un planèr, dus pics e ua aiga. Que i a un sufixe desconeishut.
Istòria
Administracion
Demografia
Lòcs e monuments Personalitats ligadas dab la comuna Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna de Bearn Categoria:Comuna de la Vath d'Aussau Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics