Escot (Escout en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia La prononciacion qu'ei [es'kut]. Las fòrmas ancianas que son Escot abans 1095, Scot en 1095, Escot en 1095-1131, Eschot en 1154, Escot en 1157, Scot en 1187 e 1193, Escot en 1205, 1220, 1221-1224, 1257, 1278, 1357, 1367, 1380, 1385, Escoot en 1433, Esquoot en 1538, Escout (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 273-274.
Segon Dauzat, Escot qu'ei derivat d'un tèrme pirenenc *esc- de valor idronimica; lo lòc qu'ei sus l'arriu l'Escou Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 270, a Escos.
Miquèu Grosclaude que hè ua lista d'ipotèsis : Escot au sens d'escocés; mès i a nat indici istoric; Escot au sens de pòste de gaita, mès que i a sonque l'expression estar a l'escot, escot es pas emplegat sol; un derivat deu nom de l'arriu Escor, com a Escor, deu gascon escórrer (vienut deu latin excurrere, « colar, escórrer, córrer »); mès com explicar lo -t ? Es que pòt estar l'article definit arcaïc derivat de ipse; la segonda partida ei pas cot, « cobde » per rason geografica e pr'amor l'abséncia de grafias en *cobt; que s'ageish donc de coot'', « peishedèr, pastenc » .
Istòria
Administracion
Demografia
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna de Bearn Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics